کابل پرس

از روزی که خود را می‌شناسم تا حالا مثل اطفال و زنان وطنم سرم تجاوز صورت می گیرد

2013-04-08T20:51:20Z

سال های اول زندگی‌ام با شخصی به نام سید پیر آشنا شدم که ماه یک‌بار یا دوبار سری به خانه ی پدرم میزد .زنده‌یاد پدرم به انها پیر و پیشوا می گفت ولی آنها به پدرم مرید (غلام )خطاب می کرد.
از همان روز های اول متوجه تجاوز آنها بالای پدرم شدم شود .هر بار که انها میامدند به جان پدر و مادرم اتش روشن کرده می رفتند! شش یا 7 سال داشتم که اولین تجاوز روحی سید پیر پدرم را دیدم .دوران طالبان بود در خانه هیچ چیز نداشتیم سید پیر آمده آز پدرم درخواست پول داشت .پدرم با گریه و زاری می گفت آغا صاحب به خدا هیچ چیز ندارم که برای شما بدهم سید پیر که خود را اولادی پیغمبر اسلام می گرفت با عصبانیت می گفت اگر ما را از خانه ی خود ناامید کنید درق تا دعای بد می کنم که همه ای بچه های شما بمیرند .مادر و پدرم پیش آن سید پیر زانو زده بودند و میگفتند که هر چی در خانه داریم از شما اما خواهش ما این است که دعای بد نکنید که بچه های ما بمیرد .سید داد وفغان داشت که شما گوسفند و بز در خانه دارید که باید خمس اش را کشیده به من که سید پیر شما هستم بدهید در آخر پدرم رفته از همسایه ما پول قرض کرده سید پیر را داد تا اولادی پیغمبر اسلام ناراضی از خانه نرود آن تجاوز سال های که در کویته پاکستان مهاجرت نکرده بودیم ادامه داشت ولی چند سال از تجاوز سید پیر پدرم آرام بودیم ولی تجاوز دیگر به نام غربت شروع شد .سال ها ی سال غربت سری پدر و مادرم و من تجاوز روحی می کرد .این یکی تمام نشده بود که دوباره سید پیر خانه ی فقیرانهً پدرم را در دنیای مهاجرت پیدا کرد این بار مثل سابق زور نمی گفت بلکه با عکس خمینی امده بود ! تصمیم داشت که عکس خمینی را در در دیوار خانه ما آویزان کند، پیش از ان که روی عکس حرف خود را شروع کند از خمس شروع کرد که چند سال هست که خمس خانه ی خود را نکشیدید . پیش از ان که پدرم حرف بزند خودش ادامه داد 10000 کلدار می شود .پدرم گفت :نه پیر صاحب بعد از ان که از افغانستان مهاجر شدم چیزی برای خمس ندارم چون کار درست ندارم زبان این پاکستانی ها را به درستی نمی دانم بعد از بسیار گفتگو پدرم را گفت که باید 5000 هزار کلدار بدهید اگر نه از شما ناراضی می شوم ان زمان پیغمبر اسلام هم از شما ناراضی خواهد شد ! زمانی که پدرم دنبال پول رفت من هم میدان را خلوت دیده سری سید پیر چاقو کشیدم و گفتم :اگر دوباره رو به طرف این خانه کنید چاقو تا دل تو خواهد رفت سید پیر صاحب با عکس خمینی یک جا خانه را ترک کرد .زمانی که پدرم امد سوال کرد اغا کجا شد؟ گفتم :شما دیر کردید آغا صاحب رفت .گرچند دیگر سید پیر دری خانه ی ما را نزد ولی تجاوزی روحی که سری پدر و مادر پدرم کرده بود هیچ وقت آرامم نمیگزارد .بعد از آن روز تجاوز سید پیر ها تمام شد ولی از برکت کار های خلقی ها,پرچمی ها و جهادی ها تجاوز غربت و توهین تحقیر کشور های دیگر تا حال ادامه دارد .امروز این عکس مهاجرین افغانی را در فسبوک دوستان دیدم که پولیس یونان در حال لت و کوب هست با خود گفتم این تجاوز تنها سر من نبوده 50 %فیصد افغانی ها به اینگونه تجاوز عادت دارند !

زنده باد کرزی و برادران ناراضی شان!

2013-01-06T22:00:00Z

صنف هفتم مکتب بودم. روزی در صنف درس می‌خواندیم که داود حکیم زاده وارد صنف ما شد. به استاد ما گفت: استاد احمدی، محمدعلی (منظورش من بودم) را کار دارد.
استاد رو به من کرده گفت: شما را کار دارند، بروید!
با داود به دفتر مکتب رفتیم، دیدیم که استاد احمدی، که استاد تاریخ ما بود، با یک فردی دیگری آنجا بودند.
استاد احمدی رو به من نموده گفت: استاد عبدالمومن طلوع (منظورش آن شخص سوم بود) را می‌شناسی؟
گفتم: نه استاد!
گفت: استاد طلوع، مدیر مکتبی بنام ”مکتب طلوع“ است.
بعد از چند دقیقه استاد احمدی رو به من کرده گفت: برو از مخابرات به بشیر بختیاری زنگ بزن که کجا رسیده!
تعجب کردم! چون نام بشیر بختیاری نیز برایم بیگانه بود.
زمانی که گوشی را برداشت گفت: بفرمایید! بختیاری هستم.
گفتم: محمد علی یوم، استاد احمدی در تو کار دره. موگیه کجا شدی؟
گفت: دو دقیقه‌ی دیگر همانجا خواهم بود.
زمانی که بشیر بختیاری آمد، دیدم که یک مایک و یک دستگاه تیپ همراه خود آورده است.
با خود گفتم: این آدم عجب دیوانه است. با تیپ خود به مکتب ما آمده است.

در این موقع استاد احمدی به ما گفت: بشیر بختیاری خبرنگار رادیو آشنا است.

تا آن زمان که استاد طلوع در گوشه‌یی آرام نشسته بود، شروع نمود به حرف زدن. او مقاله‌یی را روی میز گذاشت و از من و داود خواست تا آن را چند باری آرام بخوانیم، تا بتوانیم نزد بشیر بختیاری روان خوانده بتوانیم. در حقیقت بشیر بختیاری باید گزارش رادیویی درست می کرد. مقاله من در مورد ”اطفال خیابانی“ بود و داود جان مقاله‌یی را تحت عنوان ”مشکل مردم ده نشین با کوچی‌ها“ باید می‌خواند.

بعد از ختم خواندن، استاد طلوع شروع نمود به حرف زدن در مورد ”اطفال خیابانی“. او چنان با احساس و درد و دقت در مورد آنها حرف می‌زد که فکر کردم، خودش نیز باید یک طفل خیابانی بوده باشد. یک لحظه نزد خود فکر کردم که شاید پدر و مادر خودش نیز آدم کش‌ها و زورمندان کشته باشند و وی سالها دور از مکتب و درس کارهای پیش پا افتاده و یا گدایی کرده باشد. چون کسی که درد نداشته باشد، فکر نکنم با چنان درد و احساس حرف زده بتواند. بعد از آن روز دیگر هرگز نه استاد طلوع را دیدم و نه از او شنیدم. امروز به یکبارگی چشمم به نوشته‌یی خورد که چنین نوشته بود:

” عبدالمومن طلوع دانشجو و فعال مدنی و فرهنگی که در راستای احیای حقوق مظلوم ترین انسانها شب و روز تلاش و پیکار می کرد، در جریان تظاهرات مردم ناحیه علی چوپان مزارشریف در دفاع از حقوق شان در مقابل غاصبین و مافیای زمین در زمستان سال گذشته بازداشت شده و تا هنوز که قریب به یک سال می شود در زندان بسر می رود. در این مدت تلاش های زیادی صورت گرفت که از مجراهای قانون قضیه پیگیری و ایشان آزاد شود، اما متاسفانه که نشد. حال از تمامی دوستان و فعالان مدنی و نهادهای حقوق بشری از این طریق خواهشمندم که برای رهایی ایشان تلاش نمایند. ایشان صرف یک فعال فرهنگی و مدنی است که هیچ جرمی را مرتکب نشده فقط در این تظاهرات ذکر شده منحیث یک اشتراک کننده حضور داشتند بازداشت شده است. باز از همه می خواهم که برای رهایی ایشان تلاش به خرج بدهند. والسلام!“

با خود گفتم که حق اوست که در زندان باشد. به جای او باید طالبان از زندان ها آزاد گردد تا: بیوه یتیم و معیوب را بیشتر بسازند.

زنده باد کرزی و برادران ناراضی شان!
مرده باد بر طلوع و دوستانش که برای حق خواهیی مظلومین در گوشه‌ی زندان های وطن ما می‌گندند! ! !

گرگ های رنگارنگ

2012-10-29T19:30:00Z

کوچک که بودم مادرم همیشه برایم داستان هایی قصه می‌کرد. یکی از داستان هایی که بسیار برایم دلچسپ بود قصه‌ی گرگ‌های کشمیری بود. در زمان من دیگر از گرگ های کشمیری خبری نبود و فقط مثل افسانه ی میان مردم ما قصه میشد. دوران من دوران گرگ های جهادی بود.

Sommaire

راز گرگ کشمیری

برادر بزرگتر از من شب تا صبح بیدار میماند تا از خانه ی ما نگهبانی کند. گر چند مادر و پدر ام از گرگ های کشمیری وحشت داشتند ولی برای من افسانه یی بیش نبود. ترس من دیگر از گرگ های کشمیری نبود بلکه از گرگ های جهادی بود. شبی مادرم را محکم گرفتم و گفتم دست‌شوی دارم. مادرم چند باری گفت: باشد، اما بدون چراغ میرویم. من داد میزدم: نه آبی من با هریکین میروم. در آخیر مادرم را مجبور کردم که با همان چراغ هریکین مرا برون ببرد.

دم دروازه که رسیدیم صدای فیر را شنیدیم. چهار طرف ما تاریک شد. حس می کردم مادرم دست خود را از سر تا پای من می کشید. در اخیر گفت: خدا را شکر که ده بچیم نخودرده. زمانی که داخل خانه برگشتیم دیدیم که مرمی زیکویک درست به چراغ ما خورده بود.

آری ان زمان گرگ های جهادی بود به نام های حزب اسلامی و حزب وحدت. یک طرف کوه را یکی گرفته بود طرف دیگرکوه را دیگرش. زندگی مردم ما را به زندان تبدیل کرده بودند. از مادرام سوال میکردم: مادر جان گرگ های کشمیری وحشی‌تر از جهادی ها بود؟ مادرم میگفت: اری بچیم. گرگ های کشمیری شب ها داخل خانه های مردم می شدند و آدم ها را بی رحمانه می کشتند، حتا دخترهای جوان را با خود می بردند. می گفت: دخترخدمت را که از منطقه دمجوی پاتو هست، با خود برده بودند. ادامه میداد: گرگ های کشمیری شب ها وقتی داخل خانه ها می شدند، اول آرد و چیز های خوراکی مردم را نابود میکردند بعد به جان آدم ها می افتادند. با خود تعجب می کردم که آنها چی رقم حیوان بوده اند که اینقدر مردم ما را به وحشت انداخته بودند؟

تا یک سال پیش همیشه از خود سوال میکردم که چرا حالا گرگ‌های کشمیری نیستند؟ روزی وبلاگی را به نام شعر سپید یافتم. زمانی که وبلاگ را باز کردم، چشمم به نوشته یی خورد که نوشته بود: از گرگ های انسان نما تا گرگ های کشمیری. . این شما و این یک قسمت ان نوشته ی حفيظ الله شريعتي سحر
گرگ کشمیری:
گرگ کشمیری از شروع حاکمیت دودمان احمدشاه خان ابدالی تا پایان حاکمیت ظاهر خانی ترسناک ترین موجودی بوده که مردمان هزاره در خود دیده اند. او از میان صد ها افغانستانی انسان هزاره ها را می شناخت و شکار می کرد. شب ها در پشت خانه ها و ده های هزاره ها زوزه می کشید و خواب را از چشم آنان می ربود. مردان هزاره از ترس گرگ های کشمیری شب پشت در های بسته به نگهبانی می ایستادند. زنان هزاره از ترس در گوشه اتاق تنگ و تاریک محقرانه کز می کردند و دعا می خواندند. کودکان در خواب گرگ های کشمیری می دیدند. با کابوس از خواب بر می خاستند و از ترس بر خود می لرزیدند. این واهمه بزرگ را با خود به نسل های بعدی منتقل می کردند. دختران شب ها میان مادر و پدر می خوابیدند اما گرگ های کشمیری آنان را با خشونت و قتل خانواده بر پشت می نهادند و با زوزه ترسناک دور می شدند. عروس ها در شب حجله مورد تجاوز گرگ های کشمیری قرار می گرفتند و گاهی ربوده می شدند. دامادان در شب زفاف به غم می نشستند و یا در خون خویش می غلطیدند. راه ها نا امن بود و سایه ترس و مرگ در همه جا سایه گسترده بود. روزگار به کندی می گذشت و فریادی از کسی بر نمی خاست. تنها فریاد مردان و زنان هزاره بود که در غبار فراموشی و بی خبری گم می شد.

راز گرگ کشمیری

دولت بی رحم و غیر مردمی گذشته افغانستان از امیر خون خوار عبدالرحمان تا پایان حاکمیت ظاهرخانی برای سرکوب هزاره ها به هر ترفندی دست یازیدند. از مالیات کمرشکن گرفته تا کوچ دسته جمعی، از کشتار فراگیر تا گرگ های کشمیری فتنه ای بود که دولت کابل برای خاموش کردن صدای اعتراض هزاره ها به اجرا گذاشتند و بر پا ماندند. گرگ کشمیری یکی از بدترین و بیرحم ترین ترفند ظالمانه حکومت کابل در گذشته هزاره ها بود که خواب و زندگی را برای مدت زیادی از آن ها ربوده بود. گماشتگان دولت شاهی کابل با کمک دولت انگلیس دیدن و مردن در چنین نمایش تلخی را برای مدت طولانی بر هزاره ها تحمیل کردند. این ترفند بیرحمانه و غم انگیز با سابقه افسانه ای در اروپا و آسیا برای خاموش کردن صدای هزاره ها؛ می توانست ابزار خوبی باشد. شگوفتا اینکه گرگ های کشمیری شب ها به شکار هزاره ها برون می آمدند و شکار خود را بیشتر از میان سرشناسان هزاره انتخاب می کردند. ترس از گرگ در بین هزاره ها و سیاهی شب برای اجرای این بازی تلخ مجال خوبی بود.

زمان که نوشته ی استاد سحر را خواندم با خود گفتم آری حق با مادرم بوده. گرگ های کشمیری بدتر از گرگ های جهادی بوده. تا چند مدت پیش فکر میکردم تنها گرگ های کشمیری، جهادی ها، خلقی و پرچمی ها برای نابودی و سرکوب مردم ما تلاش می کردند. اما چند روز پیش که کنار دوستی خوبم ناصر نادر رفته بودم آن جا متوجه به یک راز دیگر شدم. آن راز نابودی هنر و فرهنگ ما توسط آخند های منطقه. ناصر جان با چند از هنرمندان ما که دیدو میخواند گفتگو کرده بود. آن ها همه از سرمه دادن آخند ها شکایت داشتند. جمعه خان جاله در ان ویدیو می گفت که بعد از دادن سرمه تا حال دیگر آواز خوانده نمی تواند. مدد غزل گوی که سال ها در کل جاغوری دیدو خوانده می گشت، می گفت: بعد از سرمه سه ما دیدو خوانده نتواستم. آن جا با خود گفتم: گرگ های آخندی اگر از گرگ های کشمیری بشتر ظلم نکرده باشد، کمتر هم نکرده و نمی کند.

دو روز پیش زمان که فسبوک خود را باز کردم دیدم که دوستان در کل سر وصدا دارد که دشمانان وطن ما مردم میمنه را به خاک و خون تبدیل کرده اند. با خود گفتم چقدر خداوند ما را امتحان میکند. با این گرگ های خود: یک بار با گرگ های کشمیری، بار دیگر با گرگ های خلقی و پرچمی، بعد هم از طریق گرگ های جهادی اینک توسط گرگ های انفجاری و انتحاری ما را امتحان میکند.

تبعیض

2012-10-14T11:14:41Z

در این اواخر، در اکثر سایت های انترنتی باز هم مسئله تبعیض نژادی، مذهبی و زبانی، به مسئله داغ گفتگو ها و نوشته ها تبدیل گردیده است. آری! این یک بار نیست، آخرین بار نخواهد بود و بارهای بارها تکرار خواهد شد. زیرا اکثر مسایلی که اقتصاد، اجتماع، فرهنگ، تاریخ و سیاست جامعه ما را می گرداند، تابع ناگزیر همین مسئله تبعیض قومی و منطقوی مزمن قرار می گیرد.

از نظر من این سیاست ها و کارهای فرهنگی متاثر از این سیاست تبعیض نژادی است که راه حل ها را به بن بست می کشاند. این سیاست های نابکار وزارت معارف افغانستان است که دامنه این بحث را همیشه داغ نگه داشته است. مردم عام کشور ما، از زمانی که وارد صنف درسی می شوند، به خصوص در درس تاریخ با یک شکلی از تاریخ نگاری روبرو می شوند که در نهاد هر کدام شان مایه کینه و نفاق را تخم می زند.

به طور مثال: عبدالرحمن ،در محو نابودی هزاره ها شروع کرد, تا آخر عمر به آن ادامه داد و در این کشتار از هر سلاحی کشتار جمعی، تا فروش مردم ما به عنوان برده، دست نبرداشته است. اما وزارت معارف از این هیولای وحشتناک به عنوان !اعلیحضرت ! یادآوری می کند. از صنف چهار الی صنف دوازده، همیشه در دروس می خواندم که تنها دو تن از شاهان گذشته افغانستان به مردمش خیانت کرده است: یکی شاه شجاع و دیگری حبیب الله کلکانی مشهور به بچه سقاو است.

چنین می نماید که سایر شاهان افغانستان همه عادل و با فهم بوده اند. اگر چنین باشد که شاه عبدالرحمن یک ! علیاحضرت ! عالی قدر باشد که دستانش به خون مردم عامش، از هر قومی و از هر ملیتی و مذهبی آغشته باشد، پس چرا او یک خاین محسوب نمی شود. اما از آنجایی که پدرم از او به عنوان یک خاین ملی یاد می کرد، این مرا دچار وسوسه می کرد! سوال من این بود: آیا پدرم دروغ می گفت و یا وزارت معارف افغانستان؟

چرا در کشور افغانستان چنین فرق عمده میان دیدگاه مردمش و یک از وزارت خانه هایش موجود می باشد، در حالی که عمده ترین وزارت محسوب می شود: یعنی وزارت معارف افغانستان! ! ! بعد ها که به آثار تاریخیی کشور ما، سراج التواریخ و افغانستان در مسیرتاریخ و یا افغانستان در پنج قرن اخیر از مرحوم صدیق فرهنگ دسترسی پیدا کردم، دانستم که ریشه اصلی این همه منازعات خانه ویران کن در دست وزارت معارف و گردانندگان دستگاه دولتی آن علیا حضرات بوده و می باشد. نه در میان مردم عام افغانستان.

از این جا من به این نظر رسیدم که ریشه های این جهالت و تبعیض، در جهالت گردانندگان وزارت معارف افغانستان قرار دارد نه در میان مردم شریف و خوش باور و وطن دوست افغانستان! ! !

من فکر می کنم، زمانی تبعیض و جهالت از میان مردم افغانستان ریشه کن می شود که وزارت معارف ما از وزارت تبعیض به وزارت معارف تبدیل شود. تاریخ همان گونه نگاشته شود که اهداف مردم عام این کشور را در یک جمع کل به دست بدهد؛ نه به نفع یک قومی، یک حزبی و یا یک اندیشه یی!

جعل واقعیت و تبلیغ پشتونیسم در کتاب های درسی مکاتب افغانستان

حکومت افغانستان و وزارت معارف افغانستان با تدوین و انتشار این کتاب جعلی تاریخ، نمی خواهند دانش آموزان بدانند که مادران و پدرانشان چگونه قربانی جنایات سیستماتیک حاکمان و اشغالگران افغان بوده اند.

يكشنبه 14 اكتبر 2012, نویسنده: کابل پرس

فرار از جنگ

2012-03-28T17:05:07Z

بعد از آن که از موتر پایین شدیم هیچ کس توان راه رفتن را نداشت. راننده موتر نیز با دیدن جمع ما حیران و مات شده بود. معمولا این راننده ها همیشه موتر های شان را قفل می کنند، اما ما شنیده بودیم که قاچاقبران، قفل موتر را چنان دستکاری می کنند که حتی خود راننده ها نیز متوجه آن نمی شوند. هر دو طرف ما در این لحظه کاملا به وحشت افتاده بودیم: ما از راننده ها می ترسیدیم که مبادا ما را باز هم گیر بدهند، در حالیکه راننده از دیدن ما به وحشت افتاده بود زیرا اگر ما را پولیس دستگیر می کرد، این راننده بود که بخش بزرگی از گناه را باید به دوش می گرفت. هر دو طرف ما از فرط وحشت از سخن گفتن باز مانده بودیم.

ترس که نه، بلکه وحشت ما از این بود که مبادا این راننده نیز ترک و یا یونانی باشد و وحشیانه به ما حمله کند، زیرا ما دیگر اصلا توان دفاع از خود را نداشتیم. من که خودم از فرط گرسنگی و کرخ ماندن دست و پایم ترس داشتم که شاید هر ضربه یی دست و یا پایم را بشکند. دو شب و روز بدون نان و آب، در حرارت 8 درجه زیر صفر، بدون خواب و استراحت و حالا هم بدون هیچ کدام توانی در مقابل یک راننده جوان و وحشت زده قرار داشتیم. اگر وی از خشونت کار می گرفت، دیگر کار از کار گذشته بود.

اما نمی دانم چی معجزه یی رخ داده باشد که راننده درب موترش را دوباره قفل کرد و ما را به جا گذاشت و رفت. این اولین رفتار مثبتی بود که من از زمان ورودم به اروپا با آن مواجه شده بودم. زیرا دیر زمانی بود که فکر می کردم که کشور های که دروازه اروپا محسوب می شوند، نیز مثل آسیاست و فرق این دو قاره فقط در مقدار ثروت شان باشد و بس. از خوشی خون به رگ هایم دمید؛ دوباره به زندگی امید یافتم؛ معجزه یی را با چشمانم درست در مقابلم می دیدم ولی توان باور داشتنش را هم نداشتم.

کم کم رنگ و رخ دوستانم و خودم روشن شد؛ چشمان همه ما از خوشی برق زدن گرفت؛ و همه ما خود مان را آدم احساس می کردیم. هنوز هیچ گونه تضمینی وجود نداشت که این معجزه چند زمان دوام خواهد آورد! اما به هر صورت برای بار چندم فکر کردیم که دوباره زنده شده ایم. من حتی نمی دانستم که کدام روز و کدام تاریخ است و گرنه این روز را روز تولدم قرار می دادم، حتی اگر یک ساعت هم دوام می داشت. همین یک ساعت، برایم سعادت یک عمر را می بخشید.

کم کم دوستانم اولین حرف های زندگی جدید شان را به لب آوردند. ما روی یک جاده عمومی قرار داشتیم و نمی دانستیم چی چیزی باز سر راه مان خواهد آمد. با دل پر از امید و وحشت به راه افتادیم. حدود سه ساعت راه پیمودیم تا بلاخره به یک ده رسیدیم. فقط از قرار آرامش و متانت مردم به این نتیجه رسیدیم که شاید دیگر از وحشت دیار یونان رهایی یافته باشیم. از یک مرد جوانی که فکر می کردیم یونانی باشد طلب کمک کردیم. او به پولیس زنگ زد و چند دقیقه بعد پولیس جلو ما سبز شد و ما را با خود گرفتند و به زندانی انتقال دادند.

در زندان به بسیار زودی یک کارمند پولیس نزد ما آمد و به چند سوالی از ما جواب خواست: از کجا آمده اید؟ چی مشکلی در کشور تان داشتید؟ چند سال دارید؟ باورمند کدام دین هستید؟

این بار مشکل چندان ابعاد جانکاه نیافت، اما باز هم برای ما که دوشبانه روز از سردی کرخ و از گرسنگی ضعیف شده بودیم، این دو ساعت تحقیق یک عمر طول کشید. اما از این که بسیار به زودی برای ما خوراک و نوشابه یی تهیه کردند، هیچ باور نمی توانستیم که از یک فرد پولیس نان و نوشابه دریافت می کردیم. آهسته آهسته و با خوردن هر لقمه رنگ و رخ ما روشن تر و لبان ما خندان تر می شد. واقعا باور نکردنی بود!

از همه مهم تر خواب رفتن آنیی ما بود. اولین بار بود که خواب عمیق و آرامش بخشی داشتیم. در رویاهای آن شب ما ترس و وحشت راه نیافت. صبح وقتی برخاستیم، فکر می کردیم فقط یک لحظه خواب کرده ایم ولی خستگی یک عمر از دوش ما سبک شده بود. باز مامور پولیس نزد ما آمد و پاره سندی را به دست ما داد و به ما گفت که با این سند می توانیم در کشور ایتالیا آزادانه توقف کنیم و کسی مزاحم ما نخواهد شد اگر ما مزاحم کسی نشویم!

به مجردی که از محوطه پولیس خارج شدیم سوار قطاری شدیم که ما را حدود ساعت 9 قبل از ظهر به شهر روم، پایتخت ایتالیا رساند. شروع کردیم به راه رفتن و امیدوار بودیم که یک تن افغان هم وطن مان را پیدا کنیم تا از رسم و رواج و وضعیت مهاجرین در ایتالیا با خبر شویم. برادرم از دیر زمانی در کشور انگلیس زندگی می کرد و من کوشیدم با او تماس بگیرم اما بد بختانه گوشی اش خاموش بود.

احساسی عجیبی به من رخ داده بود: اولین بار احساس می کردم که دیگر کسی از من نمی پرسد که از چی قومیتی هستم؟ به کدام حزب مربوط هستم؟ چی دین و مذهبی دارم؟ کسی با نگاه های وحشیانه اش سر راه ما سبز نمی شد تا زخم زبانش را به ما وارد کند. دیگر افغان بودنم و هزاره بودنم جرم محسوب نمی شد. دیگر ترس از دزد و راهزن و مسلمان و کافر نداشتم. اولین بار بود که هیچ ملا و امامی در زندگی ام دخالت نمی کرد که بپرسد شب چی خواب می بینم و چرا ریشم را کوتاه و یا دراز کرده ام. در کجا وضو کرده ام و در کجا نماز خوانده ام.

من بودم که صاحب زندگی و عزت و آبروی خودم بودم! فقط خودم می توانستم تعیین کنم که با کی همراه می شوم و با کی نه! دیگر کسی پدر و مادرم را تهدید نمی کرد که چرا من به درس های آخوندی نمی آمدم و می خواستم به مکتب رسمی بروم! اصلا این فقط خودم بودم که می توانستم تعیین کنم که چی می خواهم و چی نه! این احساس بسیار عجیب می نمود اما بسیار خوشایند بود!

یگانه مشکل اینجا بود که مکان زندگی و خواب و خوراک چندان مطلوب نبود. باید زیر پل ها و یا نزدیکی های خط قطار می خوابیدیم. حتی کسانی که در ایتالیا به حیث پناهنده قبول هم شده بودند باز هم خانه درست حسابی نداشتند. در این مکان های خلوت همه گرد هم جمع می شدیم و از سرگذشت های ناگوار در یونان حکایت می کردیم و خوش بودیم از این که از آن وحشت بلاخره رهایی یافته ایم. من آنجا دوستان زیادی پیدا کردم: کسانی که از یونان با ایشان آشنا بودیم و یا دوستان جدید، خلاصه هر چیز به این صورت خوب می نمود.

بد ترین حادثه یی که در ایتالیا برایم رخ داد، مسئله روبرو شدن با برادرم بود. با دوستان قدم می زدیم که ناگهان برادرم را دیدم که باید در حقیقت در لندن زندگی می کرد و به مجردی که وارد ایتالیا شدم برایش زنگ زدم و فکر می کردم که گوشی اش خاموش است. تا دیدمش رفتم سر راهش تا او هم مرا شناخت. هفت سال بود که همدیگر را ندیده بودیم. پرسیدم چرا در ایتالیا به سر می برد؟ در جواب گفت که:

“بلی! چهار سال در لندن زندگی می کردم ولی بد بختانه مدرکی بدست نیاوردم. باید همیشه نزد دوستان زندگی می کردم و کار سیاه می کردم. بعد ها مریض شدم ولی چون بیمه نشده بودم نمی توانستم نزد داکتر جهت تداوی بروم.“
پرسیدم: “تنها خودت به این سرنوشت گرفتار شده یی یا دوستانی دیگری را هم می شناسی که در وضعیت خودت زندگی کند؟“

در جواب خندیده گفت: “نه من تنها نیستم. در شرایط حاضر پذیرش افغان ها به عنوان یک پناهنده در سراسر اروپا مشکل شده است. من دوستانی را می شناسم که حتی بیشتر از 12 سال اینجا بدون هیچ سندی زندگی می کنند.“
بهش گفتم: “ هر بار که ازت پول خواستم، می خندیدی و می گفتی که: به چشم روانه می کنم. در حالیکه خود شما هم بیکار بوده ای.“

در جواب گفت: “وقتی اینجا بمانی به این چیز ها عادت می کنی. بسیار مردم هستند که سندی برای اقامت در اینجا را ندارند و کار سیاه می کنند و وقتی مریض می شوند هرگز نمی توانند نزد داکتر مراجعه کنند. مجبور هستند که در زیر پل ها و یا در بکس های اشغال زندگی می کنند. اما بیا برویم غذا بخوریم که ناوقت می شود.“
گفتم: “متوجه باشی که من فقط صد یورو دارم و معلوم نیست چی چیزهایی دیگری سر راهم سبز کند.“
گفت: “نه بابا! در اینجا خوشبختانه موسسات خیریه به مهاجرین بی سرنوشت مثل من و صد های دیگر کمک می کنند. حد اقل غذا مجانی بدست می رسد.“ دیدم که به راستی جمعی بزرگی از افغان های جوان و جوانان از کشور های دیگر، همه به سمت خاصی در حرکت هستند. در واقعیت این جوانان بی سرنوشت می توانستند حدود ساعت 8 قبل از ظهر در جای خاصی و سر ساعت 10 در مکان دیگری. 12 ظهر در مکان خاصی نان ظهر را می خورند و ساعت 3 و 4 عصر در جایی دیگری غذا بدست می آورند.

اکثریت کسانی که به این سمت خاص راهی بودند، حد اکثر شان از کشور های آسیایی و بخصوص از کشور های مثل: افغانستان، ایران، پاکستان، عراقی و غیره می باشند و در نزدیکی این سالون غذا خوری دیدم که مردم به دو صف تقسیم شدند: در یک صف کسانی که در ایتالیا سند اقامت، چی پناهندگی و چی شهروندیی ایتالیایی را داشتند، و در صف دیگر کسانی که سند درست حسابی نداشتند. البته که سند داران حق اولیت داشتند و بعد، در قدم دوم نوبت به ما رسید.

آره! اینجا کلیسایی بود که مهمان خانه یی در مجاورتش داشت و مهاجرین در این سالون غذا خوری، غذای مجانی بدست می آوردند. چون دیر در صف منتظر ماندیم، یکی از کارکنان آشپز خانه از ما معذرت خواست. برایم بسیار جالب بود. در کشور خودم هر روز از تمام رسانه های جمعی از غیرت و ننگ افغانی پرگویی می شود و از تاریخ پر افتخار چند هزار ساله حرف می زنند. وقتی یک جزوه قرآن به آتش کشیده می شد، روز های پی هم تظاهرات می کردند و صد ها نفر جان خود را از دست می دادند. در حالی که جوانان کشور شان، این نو نهالان فردای آن وطن، در دیار غربت پشت در یک کلیسا، منتظر یک لقمه غذا می ماند و چون بی خانمان ها زیاد است و به کسی نوبت دیرتر می رسد معذرت هم می خواهند! اما یک کسی به فکر فردای آن وطن نمی افتد. فقط باید همین روز و در همین لحظه، هر قدر پولی که بدست می آورند به جیب بزنند و صرف محافل بی جا و آب جو و شراب کنند.
با هر جوانی که صحبت می کردم، از هزار ها آرمان و آرزوی نا گفته حرف می زدند ولی شکایت داشتند که به جز از نان، برای هر مسئله قانونیی دیگر باید مبارزه کنند. بار ها آنها در مقابل بی خانمانی، در مقابل بی سندی، در مقابل بی کاری مقابله کرده اند ولی نتیجه زیادی به دست نیاورده بودند. در حالی که همین جوانان می توانستند در کشور شان، در کوتاه زمانی صاحب کار و زندگی می شدند و حد اقل سنگی را از راه پر از سنگ فردای مردم بر می داشتند. دوستانی که با من بودند و آرزو داشتند به خاک ایتالیا برسند و حد اقل کار کنند و بخور و نمیری بدست بیاورند، اما در اینجا تمام آرزوهای شان به خاک یکسان می شد.

چون دیدم که این شکلی از زندگی برای آینده ام مفید نیست تصمیم گرفتم که هر طوری شده خودم را از ایتالیا بیرون بکشم.

ادامه دارد. . .

یادداشت های ایام هجرت در یونان

2011-06-11T20:16:53Z

زمانی که داخل کارتون های خود شدیم، دوستم را دیدم که دستش شکسته بود و از گردنش آویزان شده بود، لبان خشکیده‌اش بیش از حد دلم را تکان داد. قلبم به لرزه در آمد و دیدم که چقدر در قعر ذلت و خواری سقوط کرده ایم. اما دردناکتر این واقعیت بود که نمی توانیستم از این ذلت راهی بیرون ببریم. از او سوال کردم که چی رخ داده است؟ جوابش بسیار دردناکتر از رخداد بود: ”بعد از روز ها توانستم خودم را زیر بار یک کامیون جابجا بسازم. گاه گاهی می توانستم تصور کنم که اگر برسم، چی اندازه از غم هایم کم خواهد شد! اما بدبختانه سه روز انتظار کشیدم ولی کامیون حرکت نکرد. در تاریکیی مطلق و با کم شدن هوای قابل تنفس به مشکل گرفتار شدم. می دانستم اگر به در بزنم چنان لت و کوبم خواهند که مرگ و زندگی بعد از آن برایم شاید یکی می شد. اما چاره نبود؛ در زدم و داد و فریاد راه انداختم. ناگهان شنیدم که شاید یک کاروان به راه افتاده باشد و کسی می کوشید ترپال کامیون را بلند کند. وقتی بیرون آمدم فقط کمی تشخیص دادم که شاید تمام قوای زمینی یونان مرا محاصره کرده باشند ولی به زودی همه چیز را فراموش کردم، زیرا سه روز شده بود که نه نانی خورده بودم و نه آبی نوشیده بودم. دست و پایم دیگر دمی نداشتند و فکر کنم از کامیون بیرون افتادم و بعد باران مشت و لگد شروع شد. اما من فکر کنم با نوش جان نمودن پنج یا شش مشت و لگد اولی از حال رفتم. شاید کمی بعد به حال آمده باشم، زیرا دستم به گردنم بسته بود و هر باری که دستم حرکت می کرد، صدای ساییدن استخوان هایم را می شنیدم و از ترس دیگر حتی نتوانستم از حال بروم. به دیگران همه دستبند زده بودند ولی از بخت خوش من به جای دستبند، گردنبند داشتم که دست شکسته ام را در آن جا داده بودند ولی از ساییدن استخوان هایم، این گردنبند هیچ نمی کاهید. بیشتر از این یادم نمی آید.“

او از دیگران هیچ اطلاعی نداشت، زیرا که او حتی از خودش نیز چندان اطلاعی زیادی نداشت! ! به خیمه‌ی پهلویی رفتم که بیشتر دوستان از قریه‌ی زادگاهم آنجا بودند. از چیز هایی که شنیده بودم و دیده بودم، دیگر حتی جرات نمی کردم به سوی بندرگاه پا بگذارم. چند روزی در خیمه ها گشت و گذار می کردم، و هر روز یک حادثه‌ی دردناکتر از روز پیش تر را می شیندم و یا می دیدم. باری صبحگاه بود که در خیمه چیغ و داد بالا شد و همه سرگردان این سو و آن سو می دویدند و کالا و اسباب شان را جمع می کردند. پرسیدم چی خبر است؟ گفتند که اطراف خیمه ها را پولیس محاصره کرده و ما را باز به سوی زندان می برند! یک لحظه همه روز های داخل زندان را دم چشمم، مثل پرده‌ی فلمی دیدم. زندانی که کثافت از در و دیوارش می تراوید و حشراتش بسیار مهربان تر از زندانبانانش بود. زندانی که شرایط زندان های افغانستان بیچاره، بار ها و بار ها بهتر از آن بود. در این روز و روزگار می بینید که یونانی ها چقدر خودشان را مفت خور و چشم سفید جلوه می دهند. دیگر کشور های اروپایی به سبب این که باید به یونان کمک کنند همه اقدامات ذخیره کردن پول بیش تر را در بودجه های دولتی به راه انداخته اند. در دیگر کشور های اروپایی، بازنشستگاه باید از بسیاری از حقوق شان بکاهند و طبقات پایینی بیشتر از همه از اقدامات ذخیره کردن پول رنج می برند ولی مردم یونان که چشم امید شان به پول گدایی دیگر کشور های اروپایی دوخته شده، هر روز تظاهرات به راه می اندازند که حاضر نیستند دولت شان به ذخیره کردن پول بپردازد و حقوق یونانی ها را حتی یک سنت هم کم کنند. این یونانیان بی چشم ترین مردم دنیا هستند. حتی افغانستان بیچاره با وجودیکه از سراسر کشورهای جهان پول گدایی می کند، باز هم به کشور های آسیب دیده با دست باز کمک های مالی می نمایند. این یونانیان را می توان گداتر از گدایان قلمداد کرد، حتی بد تر از سگ های خانگی دیگر کشور ها.

دوستانم هم این طرف و آنطرف می دویدند و هم فریاد می زدند: ”کالاها و اسباب تان را با خود بگیرید، زیرا دیگر در زندان حتی یک متر تکه برای کفن کردن تان هم نخواهند دادند.“ زود همه اسبابم را جمع کردم و بیرون آمدم. دیدم که همه دم در مسجدی که از کارتون ساخته شده بود، جمع شده بودند و پولیس تنگاتنگ شان اطراف را محاصره کرده بودند. هیچ کسی جرات حرف زدن نداشت. درست مثل جنگ جهانی دوم که یهودیان در محاصره فاشیست های نازی قرار داشتند، اما شرایط اینجا بسیار بد تر از آن زمان بود. شاید حدود هزار مهاجر افغانی در بین این جنگل پناه برده بودند تا از دید پولیس های یونان در امان بمانند و یک زندگی با آبرو را در کثیف ترین مکان جهان به سر ببرند. ما فکر می کردیم در این جنگل دور افتاده، حتی پشه‌یی هم سر به ما نخواهد زد. اما پولیس های یونان که سرمست از باده‌ی فاشیزم بودند، حتی به این جا آمده بودند تا نکند این مهاجرین بیچاره خوابی آرامی به چشم داشته باشند. یک مهاجر، در همه قاموس فرهنگی سراسر جهان، به عنوان یک بیچاره ترین انسان و شایسته کمک دانسته می شود، ولی برای فاشیست های یونانی حکم یهودیان بی دست و پا را داشتند. این همه بی فرهنگی و این همه بد چشمی حتی در آن زمان در بین فاشیست های نازی همه وجود نداشته باشد.

در این میان شخصی از ایتالیا آمده بود که از وضعیت مهاجرین افغانی در یونان احوالی بگیرد. او در حقیقت می خواست به قاچاقبران کمک کند تا آن ها بتوانند این مردم بیچاره را هر چی زودتر از این وضعیت غیر انسانی بیرون بکشد. فقط او بود که حرف می زند و در حقیقت می کوشید به این جمعیت وحشت زده، دلداری بدهد. در همین لحظه شخصی بنام سید ترجمان بین افغان ها آمد و خبر داد که پولیس یونان می خواهد با کسی از میان مهاجرین حرف بزند. ناگهان دم امیدی در تن خسته‌ی مهاجرین دمید. من خودم که از ترس زندان می لرزیدم، قلبم به شدت می زد و فکر می کردم بسیار کوچک شده است، که این خبر یک باره قلبم را راحت ساخت. اگر چی کوشیدم برایم امیدی زیادی نبدندم.

آن دوستی که از ایتالیا آمده بود و اسمش ابراهیم خان بود، حاضر شد با پولیس یونان حرف بزند و سید ترجمان آن را ترجمه کند. وقتی ابراهیم خان نزد پولیس رفت، آنها وی را با خود بردند و بعد از نیم ساعت فقط پولیس ها برگشتند و از ابراهیم خان اثری نبود. این بار پولیس ها با بولدوزر آمده بودند و نیمی از خیمه گاه ها را ویران کرد. با یک پایپ کوچکی ما آب به پناهگاه های مان آورده بودم، که این منبع کوچک آب نیز قطع شد. شب را بیرون از خیمه ها و بدون آب و تشناب به سر بردیم. اگر کسی می خواست تشناب برود، پولیس او را با خود می بردند.

صبح آن شب، دو تا از دوست هایم، حسن ”نایل“ و ذاکر ”تلاش“ آمدند و مرا با خود به آتن بردند. تصمیم این بود که نشریه‌ای به راه بیاندازیم و به این صورت من با دوستانی زیادی آشنا شدم. در این نشریه می خواستیم مشکل خود مان را با مردم ”بی رحم“ یونان و جهان ”ناشنوا“ در میان بگذاریم و بلاخره صدای خود را بلند کنیم. نشریه باید به دو زبان یونانی و فارسی بیرون داده می شد. در حقیقت در آنجا افغان هایی با درد یک اتحادیه ساخته بودند که اعضای شان عبارت بود از: داکتر مبارک، حاجی حنیف، سیما نوری، سید موسی، کاظم ریش، محمدی و خودم که عضوی جدید به شمار می رفتم. جمعی می خواستند با مردم یونان در تماس مستقیم درآیند؛ جمعی می خواستند مقاله و شعر بنویسند و یا جمع آوری نمایند؛ جمعی می خواستند تصاویری از وضعیت بد مهاجرین در نشریه بگذارند.

بلاخره مقالات جمع آوری شده و دسته بندی شدند و مسایل املایی و انشایی شان همه برطرف گردید. اما متاسفانه هفته بعد، درست قبل از چاپ شدن نشریه، همه مقاله ها گم و دور شدند. به جای شان مقالات بی ارزشی آماده شده بود که اصولاً با شرایط حاد مهاجرین یونان هیچ هم سری نداشت. یکی از مقالات در مورد مردی امریکایی بود که مسلمان شده بود و مقاله دیگری تحت عنوان ”چرا ما گوشت خوک نمی خوریم؟“! ! ! پوشش مجله نیز تغییر کرده بود و به جای شعار هایی مانند، ”مهاجرت جرم نیست!“، ”ما هم انسان هستیم!“ و غیره. به جای شان لستی از آیت های قرآن را درج شده بود. داکتر مبارک داد و فریاد به راه انداخت که ما می خواهیم صدای مان را به کسانی که گوش شنوا دارند برسانیم و تصمیم نداریم به تبلیغ اسلام بپردازیم! تعدادی از خاینین مردمی با نهایت چشم سفیدی جواب دادند: ”اگر می خواهید می توانید با ما بمانید و در غیر آن راه تان را کسی نبسته!“

معلوم می شد که دسیسه‌یی بسیار بزرگی در عقب پرده برای مهاجرین بد بخت چیده شده است. شاید اروپا با این کار می خواست، جریان مهاجرت را قطع کند و این خشونت ها را دست کاری می کردند! درست همین حادثه قبلاً در کشور بلغاریا نیز به کار برده می شد. شاید احزاب راستیی اروپا در پشت این مسایل قرار داشت. به هر صورت: ”آنچه رخ می داد هرگز به نفع مهاجرین، که آسیب پذیر ترین مردم روی دنیا را تشکیل می داد، نبود.“ وقتی جمعی کوچکی به این شکل به ریش مردم ما می توانست بخندد، کاملاً آشکار بود که آنها از جایی تقویت می شوند. وقتی حتی نمی توانستیم صدای خود را هم بکشیم، باید با قاطعیت حکم کرد که دیگر در این جهان، دیگر جای انسان و انسانیت باقی نمانده است.

مجبور شدم دوباره به پاترا برگردم و تصمیم گرفتم که این بار حتی اگر به قیمت خونم هم تمام شود، باید سرنوشتم را به دست مرگ و یا زندگی بگذارم. زیرا این ماجرا نشان داد که دیگر ما هیچ هویت انسانی نداریم، و اگر چنین باشد که مرگ را باید به زندگی ترجیح داد! ! ! وقتی به پاترا رسیدم دیگر از خیمه هایی که پناهگاه ما بود، دیگر هیچ اثری دیده نمی شد. دیگر مانند پرندگان ”لانه سوخته“ در زیر درختان سربلند زندگی می کردیم. این خیلی بهتر از بودن زیر خیمه هایی بود که خار چشم پولیس یونان قرار گرفته بود. روزی دوستم برایم گفت که آماده باشید که امشب شما را زیر بار جاسازی خواهم کرد. قلبم از شادی می زد! بلاخره باید این زندگیی ننگین یک خاتمه داشته باشد. دیگر از لت و کوب خوردن باکی نداشتم: وقتی انسان نیستم، حتما حیوان هستم و شایسته‌ی مشت و لگد می باشم! ! ! باید با این زندگیی حیوانی خو گرفت. این احساس برایم آزادیی بیشتری می داد.

دوستم ساعت 11 شب مرا با خود برد. از یک سو باید انتظار پولیس های موذی را می باید کشید و از سوی دیگر باید دشنام های قاچاقبران را می باید شنید! برای من ”حیوان صفت شده! ! !“ دیگر هیچ کدام شان مهم نبود. وقتی به یک کامیون رسیدیم، دیدم که قبل از من 19 نفر دیگر نیز آن جا آماده جاسازی بودند. دو ساعت تمام باید کامیون را با تربوز بار می کردیم. داخل کامیون -4 درجه سرد بود و ما 25 ساعت دیگر آنجا زیر بار ماندیم. دیگر سردی دست و پای مان را کرخت کرده بود. وقتی دانستیم که داخل خاک ایتالیای شریف شده ایم، شروع کردیم به زدن به در و دیوارهای کامیون. . .

ادامه دارد. . .

يونان: آوارگی و نقض حقوق بشر

وضعیت مهاجرین افغانی در شهر پاترای یونان / قسمت اول

شنبه 7 فوريه 2009, نويسنده: بصیرآهنگ

يونان: آوارگی و نقض حقوق بشر

هرکسی برای پریدن داخل فنس و رسیدن زیر کامیون فقط دو یا سه دقیقه وقت دارد درغیرآن کوماندوهای وحشی یونان سرمی رسند، آنوقت باید زیر لگد و باتوم های آنها تکه تکه شوی/ قسمت دوم

يكشنبه 8 فوريه 2009, نويسنده: بصیرآهنگ

یونان: آوارگی و نقض حقوق بشر

آیا کرزی میخواهد مهاجرین ازکشورهای اروپایی برگردند ودرخدمت برادرش برای کشت وجمع آوری تریاک قرار بگیرند یا درکارخانه های هرویین؟ ازکرزی بپرسید این مهاجرین بیایند درصف سربازانت قرار بگیرند وانتحار کنند ویا درصف فرزندانت قرار بگیرند وانسان حلال کنند؟ ازکرزی بپرسید که چند درصد نفوس افغانستان شبانه نان خشک برای خوردن دارند؟

چهار شنبه 11 فوريه 2009, نويسنده: بصیرآهنگ

روایت های زندان های یونان

2011-03-09T21:05:30Z

صبح همان روز باز هم با دوستانی روانه‌ی لنگرگاه کشتی ها شدیم. باید تا آن لنگرگاه با متروی شهری می رفتیم که باز هم تحت تعقیب پولیس های یونان قرار گرفتیم. درون کشتی، بلاخره دوستانم جایی را برایم در نظر گرفتند. اما این جای در حقیقت یک صندوق کارتونی خالی بود. دوستانم گفتند که باید دو شب دیگر را که تا ایتالیا برسیم، من در درون همین صندوق بمانم و تکانی هم نخورم. صندوق نسبتا تنگ بود، اما دوستانم مرا با فشار درون این صندوق جابجا کردند. در یک ساعت اولی که در این صندوق جا گرفته بودم، تمام بدنم درد گرفته بود و اصلاً امکان تکان خوردن نداشتم. اما در همین زمان صدای پایی را شنیدم که بسوی صندوق آمد و سر صندوق را باز کرد. او یک یونانی بود و تا مرا دید، مشتی محکمی حواله‌ی دهانم کرد. تا به خود تکانی دادم مشت دوم به بینی ام اصابت کرد و خونی که از بینی ام سرازیر شد سر و رویم را خون آلود کرد. این یونانی که از یافتنم بسیار خوشحال شده بود، حسی را نشان می داد که گویی دشمنش را یافته و باید حسابش را برسد. با وجودیکه دیگر هیچ توان حرکت نداشتم، از ترس نمی دانم چطور از کشتی بیرون آمدم و بی هدف بیرون دویدم. از روی خارتار پریدم و خوشبختانه دوستانم کمی دورتر منتظر بودند و در حقیقت مواظب بودند، مبادا کسی از کشتی بیرون انداخته شود. آنها به مجردیکه مرا دیدند، دوباره مرا به خیمه گاه های ساخته شده از کارتون بر گشتاندند.

شب سپری شد و صبح، زمانی که بیرون شدم دیدم که تقریبا 400 جوان افغانی برای دریافت نان برای صبحانه، پشت در کلیسایی در نزدیکی صف بسته بودند. چند دقیقه ایستادم و به این صف نگاه کردم. فکر کردم که سردمداران حاکمیت در کشور ما، به نام دین چی تجارتی براه انداخته اند و در حالی که شعار مرگ علیه ادیان دیگر سر می دهند، هیچ احوالی از این مردم بیچاره ندارند. چی بسیارند اطفال یتیم و بی سرپرستی که پشت در نانوایی ها و مراکز خیریه ایستاده اند و لحظات خواب شیرین صبحگاهان شان را در انتظار به سر می برند. یاد سخنان سیاف رهبر وهابیان افغانستان افتادم که ادعا می کرد که برای آزادیی این کشور سال ها جنگیده اند، در حالیکه او هرگز اقرار نخواهد کرد که او و امثال او باعث این بدبختی شده اند.

باز مجبور بودم که خود را در کامیونی جابجا کنم، زیرا این یگانه راهی بود که با آن می توانستم از یونان خارج شوم. معمول بود که باید یک سنگ همراهت می گرفتی تا در صورتیکه وضعیتت بسیار بد می شود با سنگ به دیوار های کامیون بزنی تا مگر اینکه از وجودت در میان کامیون با خبر گردند. دوم باید یک یا دو بوتل آب با خود می گرفتی تا در راه بنوشی. اما چیزی که از همه جانکاه تر بود این واقعیت بود که اصلا معلوم نبود چند روزی در این کامیون بمانی. و بدتر نیز که این کامیون به کدام کشور خواهد رفت. یک بوتل دیگر را برای رفع حاجت با خود می گرفتی. با چند دوستی وارد کشتی های باربری شدیم تا مگر این که کامیونی را بیابیم و خود را در آن کامیون، درجایی خاصی جابجا کنیم. اکثرا این کامیون ها سمت ایتالیا حرکت می کنند، اما معلوم نیست که آیا آنها آنجا می ایستند یا نه. ناگهان دوستانم مرا بین یک یخچالی جابجا کرد، که درونش منفی 3 درجه سانتی گراد بود. وقتی کشتی براه افتاد، متوجه شدم که زمانی زیادی نمی توانستم درون این یخچال بمانم، زیرا می ترسیدم یخ بزنم. شروع کردم به کوبیدن به در و دیوار این یخچال، اما هیچ کسی متوجه این سنگ کوبی هایم نشد. چاره نیافتم و خود را در میان سبزیجات جابجا کردم. بعد احساس کردم که کامیون وارد کشتی شد. بد بختانه 12 ساعت درون این کامیون و درون این یخچال ماندیم و بسیاری از دوستان دیگر نمی توانستند دست و پای شان را حرکت بدهند. ترسیدم که شاید دست و پای شان فلج شده باشد.

در میان دوستان ما کسی از نورستان بود و وضعیتش چنان وخیم شده بود که امکان داشت هر لحظه‌یی بمیرد. شروع کردیم به کوبیدن به در و دیوار کامیون. کارکنان امنیتی کشتی متوجه سروصدای ما شدند و وارد کامیون شدند. وضعیت بدتر از قبل شد زیرا این افراد مرا در دستشویی انداخت و دستم را دست بند زد. بوی دستشویی بی اندازه زیاد نامطبوع بود و من تمام مدت 33 ساعت را آنجا ماندم تا اینکه کشتی در یکی از بندرگاه های ایتالیایی ایستاد. آنجا ما را از کامیون بیرون کشیدند و دوباره به یونان رد مرز کردند. در یونان نیز ما را مستقیما به زندان پاترا انداختند. آنجا دیگر تنها نبودم و حدود هزاران نفر مهاجر از کشور های آسیای مرکزی نیز در این زندان حبس شده بودند.

زندان پاترا در نجاست و شرایط غیر انسانی اش در جهان مدرن امروز، شاید یگانه زندانی باشد که در آن می توان انسان را در کوتاه ترین مدت، از شان انسانی اش بیرون کشید و به یک حیوان موذی تبدیل نمود. در این مورد خاص، یعنی این زندان نشان می دهد که مردم یونان تا چی اندازه از دنیای متمدن امروز هیچ بهره یی از مدنیت برایش بیرون نکشیده است و آن کشوری که زمانی زبده ترین کشور فلسفی بود، امروز تبدیل شده به زبون ترین کشور انسان زدایی. اطاق های این زندان شاید نهایتا گنجایش ده نفر را می داشت، اما در هر یکی از این اطاق های کوچک حدود صد نفر از ما را روی هم تل انبار کرده بودند.

نه تنها شرایط مکانی این زندان ها نمونه خاص انسان زدایی است که شرایط بهداشتی، خوراکی و دیگر حاجات نیز به جانوران بیشتر شباهت داشت. تقریبا همه زندانیان به بیماری های پوستی مبتلا شده بودند ولی هیچ مداوایی در دسترس قرار داده نمی شد.

در زندان پاترا فقط یک بار در روز غذا داده می شد و یک بار در روز حق داشتیم به دست شویی برویم. یکی از دوستان که از هموطنان و از جلال آباد بود، یک دستش را زنده زنده در بدنش از دست داده بود. او سه روز در یک کامیون مانده بود و چند روزی در زندان پاترا به سر برده بود و دستش که زخمی کوچکی داشته، بنا بر نرسیدن آب و دوا فلج شده بود. تصورش را کنید که دستت را در بدنت از دست بدهی و هیچ کسی هم خمی به ابرویش نیاورد. آیا تمدن این اندازه انسانیت را کنار می زند؟

در آسیا، کشور های اروپایی را مظهر انسانیت و تمدن می بینند. که انسانیت به بلندترین مقام رسانیده شده است. که هر انسانی از حقوق طبیعی و اجتماعی اش کاملا برخوردار است. که قانون برای انسان ساخته می شود و نه خلاف آن. ما در مکتب همیشه به عقب ماندگی کشور ما بر می خوردیم. همه جهان به عقب ماندگیی ما می خندیدند. اما در یونان ما بودیم که به حال تمدن آسیایی خود افتخار می کردیم و به تمدن اروپایی باید می خندیدیم. یک لحظه فکر می کردی که حقیقت را اصلا در کجای این جهان می توانستی بیابی؟ در زندان پاترا همه به این یقین رسیده بودند که شپش های یونان قوی تر و مهربان تر از نیروی پولیس شان است زیرا شب و روز با ما می تپیدند و در خواب و بیداری به ما سر می زدند. فقط آنها بودند که نه به مذهب و نژاد و قوم اعتنا داشتند. آنان در حقیقت باید بین مردم یونان حاکمیت می کردند، زیرا در این صورت انسانیت بیشتر متجسم می شد. من در آن زندان آموختم که کشور های آسیایی فقیر اند ولی ضد انسانی نیستند. این درس هم زیبا و آموزنده بود که تمدن نیز حقیقی و دروغین می تواند باشد. در زندان پاکستان و ایران مردم سه بار غذا می خورند و هر وقت اجازه رفع حاجت داشتند و بهداشت و حمام نیز بسیار منظم بود.

دو هفته در وحشت خانه پاترا ماندیم و در آخر از ما پرسیدند که ایتالیا می رویم یا ترکیه، زیرا نباید بار دیگر با پولیس روبرو شویم. زیرا در این صورت باید شش ماه در وحشت خانه های پاترا به سر ببریم. به مجرد رها شدن، این بار با صد شوق و ذوق بسوی خانه های کارتنی مان برگشتیم. به مجرد رسیدن دیدم دست یکی از دوستان دستش شکسته و بر گردنش بسته شده بود. من هم دیگر هیچ تعجبی نکردم زیرا می دانستم که باید پولیس یونان به او حق انسانی اش را ادا کرده باشد.

ادامه دارد. . . .

مهاجرت در گودال بدبختی

2010-12-04T00:17:48Z

این مهاجر معتاد برایم گفت: ”دو سال را در زندان سپری کردم.“ پرسیدم: ”تو جوان هستی و هنوز امیدی هست که زندگی را از سر بگیری. چرا به این فکر نیافتادی و خود را در این عالم خبیث اعتیاد انداختی؟“ سرش را پایین انداخت و به گریه افتاد و گفت: ”بعد از رهایی از زندان، دیگر حالت روحی و جسمی ام به اندازه‌یی خراب شده بود، که دیگر نتوانستم حتی فکر کار را هم بخیالم راه بدهم. کابوس های شبانه ام دیگر همه و همه، فقر و ذلت خانواده ام شده است. هر شب خواب می بینم که به خانه رفته ام و یک باره متوجه می شوم که چقدر قرضدار هستم. به خواب می بینم که مرا به افغانستان رد مرز کرده اند و حتی یک لباس هم بهم نداده اند. می دوم و می دوم تا به خانه برسم و بدانم که آنها چی می کشند، اما وقتی به خانه می رسم، می بینم همه غرق فکر نشسته اند و همه امید شان را به من دوخته اند. بعد احساس می کنم که خودم بسیار و بسیار بیچاره تر از آنها هستم. روز ها وقتی به یاد این خواب هایم می افتم، قلبم می گیرد و بغضی گلویم را می فشرد، و می بینم که من همان بیچاره‌یی هستم که حتی امیدی برای زندگی خودم هم ندارم و با گذشت هر لحظه بیچاره تر می شوم. بد ترر از همه این که، هیچ مدرکی قانونیی ندارم که امید کاری را داشته باشم. به تنهای می مانم که فقط برای تنهایی آفریده شده است.“ دیگر نخواستم دردش را تازه کنم.

بسیار آرزو داشتم تا از دیگر مهاجرین افغانیی معتاد هم چیزی بدانم، اما یا آنها در حال استعمال مواد بودند و یا هم بی هوش منتظر منتظر استحقاق بعدیی شان بودند. دیدن این صحنه چندان ساده و گذرا نبود. ترسی مرا در بر گرفت که مبادا گرفتار روزگار آن ها بشوم. بد تر از همه این که می دیدم، که بین من و آنها عملاً هیچ فاصله‌ی قابل ضمانتی وجود نداشت. هرگاه نتوانم به مدرکی قانونیی دست بیابم، دیگر با آن همه بار گرفتاری و نگرانی که بر دوشم سنگینی می کرد، هر لحظه می توانستم به پرتگاه ذلت سقوط نمایم. از این که شنیده بودم که در دیگر کشورهای اروپایی، هنوز مهاجرین به عنوان یک قشر آسیب پذیر مورد حمایت قانونی و بشری قرار می گیرد، دلم از بودن در کشور یونان گرفت. بار ها شنیده بودم که پولیس یونان، مهاجرین را دست بند می زنند و بدون هیچ برهانی در زندان می افگنند. همه مهاجرین از کشور های دیگر می کوشند تا افغان ها را به وحشت و بدنامی برای مردم و مقامات کشور یونان معرفی کنند. حالت به اندازه‌ی برای مهاجرین افغان خراب است که دیگر حتی هیچ اعتنایی به مهاجرین بد بخت افغان نمی کنند. و این مسئله از همه دردآور تر بود.

درست است که یگانه مشکل ناحل شدنی، وجود طالبان و نیرو های القاعده در کشور ما بود، اما آیا هرگز کسی دیده که یک افغان، خارج از کشور خودش دست به حمله‌ی انتحاری بزند. این طالبان از سوی کشور های عربی و پاکستانی در کشور ما مورد حمایت و رهبری قرار می گیرند. ولی اکثریت حملات انتحاری از سوی اعراب افغان شده بر مردم بیگناه مردم ما تحمیل می شود. هزاران عرب در افغانستان زندگی می کنند که حالا دیگر افغانی شده اند. هر کدام از این اعراب افغانی شده بارها به کشور های پدریی شان بازگشت کرده اند، اما نسبت به خواص خشونت بار شان آنجا بارها به زندان افتاده اند و دوباره به افغانستان برگشته اند. آنها در حقیقت سردمداران ایدیولوژیی اسلامیی افراطی هستند و جنگ با غرب را با تمام نیروی ایمانی و وجدانی شان پیش می برند. آنها فقط توسط پول می توانند افغان های بومی را به جنگ و حملات انتحاری وادارند. بسیار بجا می بود که اگر کشور های غربی که بنا بر بعضی از افواهات، پشتیبانان این ایدیولوژیی قهر و خودکشی هستند، زبان به حقیقت باز می کردند و مردم بیچاره‌ی افغانستان را از این عذاب وحشیانه برائت می دادند.

اما در بین کشور های اروپایی مسئله کاملاً شکل دیگری را بخود می گیرد. در اینجا اقلیت بسیار محدود اما به شدت کور و بی رحم، شروع می کنند به پخش اشاعه و دسیسه ها که گویا ملیت های اقلیت افغانستان نیز در این وحشت کاری ها دست دارند. و یا اینکه می گویند که مردم اقلیت های ملیی دیگر در کشور افغانستان مشکلی ندارند و می توانند بدون خطر در افغانستان زندگی کنند. اما هرگز آنها به شعار وهابیت، که اکثریت این اعراب افغانی شده به آنها گرایش دارند، گوش نمی دهند. این شعار به صراحت می گوید: ”کافر کافر، شیعه کافر“. ازبک ها متهم می شوند که از کشور ازبکستان به افغانستان سرازیر شده اند، در حالیکه نمی دانند که استعمار قهریی آن زمان، وقتی کشور افغانستان را درست می کردند یک قسمت از ازبکستان، تاجکستان، ترکمنستان و ایران را وارد نقشه‌ی تحمیلیی بر افغانستان کرده اند. این سیاست ملیت شکافی یک پالیسیی سیاسیی استعمار قهریی آن زمان بوده است. چنانچه پشتونستان را در افغانستان و پاکستان تقسیم کرده اند. سرزمین آبایی بلوچ ها به سه کشور تقسیم شده است: بلوچستان پاکستان و استان های بلوچ نشین ایران و در نیمروز افغانستان. امروز وضعیت در حالتی قرار گرفته که هیچ کس نمی تواند به اشتباهات گذشته‌ی شان اقرار کنند. و این مردم بیچاره‌ی افغانستان است که قربانیی سیاست های نا انسانیی کشور های بیگانه شده اند.

سرراه برگشت به اطاق، پولیس های یونان ما را به اصطلاح بازداشت کردند. طبق معمول فکر می کردند که ما هیچ سندی نداشته باشیم، تا آنان ما را به زندان بیاندازند تا شدت نفرت ضد افغانیی شان را برما مردم بیچاره‌ی مهاجر نشان دهند. چنان معلوم می شود که دولت کشور یونان هرگز نمی کوشد، یک سیاست انسان مداری را در مقابل مهاجران بیچاره و بی هویت پیش گیرند. چنانچه آنان به عنوان یک کشور متمدن و قدرتمند اروپایی، باید به مواد قوانین مهاجرت بین المللی توجه داشته باشند. حتی یک سیاستمدار در این کشور حاضر نمی شود تا اعلان کند که این مردم بیچاره قربانیی سیاست های مردم بیگانه اند و در سرنوشت خودشان هیچ تقصیری ندارند. آنان در حقیقت می کوشند به دامان تمدن های انسان مدار غربی پناه ببرند و بسیار بجا می بود که سیاسیون غرب به آنان آن پناه راستین را می بخشیدند که یک انسان مجبور مستحق آن می بود.

کشور یونان به مهاجرین سه شکلی از کارت اقامت را می دهند: پاسپورت، کارت سرخ و کارت سبز. پاسپورت فقط به سه افغان مهاجر داده شده است و بس. کارت سبز هم چندان به مهاجرینی افغانی اعطا نشده بود. بقیه‌ی افغان ها کارت سرخ داشتند و یا هم فقط یک نامه‌ی ترک خاک و دیگر هیچ چیزی نه. با کارت سرخ می توان کار کرد، در حالیکه بسیار کم اند کسانی که به افغان های بیچاره کار می دهد. مهاجرت با این کارت اصلاً ممکن نبود و در حقیقت باید آنان در این زندان متمدن بپوسند. اما با این کارت سرخ حد اقل می توانستی پاسپورت افغانی بگیری، که باز هم معنی این را داشت که مستحق حد اقل شرایط پناهندگی را هم نمی توانستی داشته باشی. نا امید از اینکه حتی یک امکان بسیار ناچیز به بهبود وضعیت خود داشته باشم به سوی خانه برگشتم.

در خانه یک از استادان سابقه ام را دیدم بنام حسین نایل. با دیدن او باز غریزه‌ی شاگردی در من هویدا شد و فکر کردم که حد اقل از این استاد سابقه ام چیزی خوبی بشنوم. این یک امید نا امیدی بود، که فکر می کنم به هر شاگردی دیگری هم دست می داد که با دیدن استاد خود، احساس سرپرست داشتن را پیدا کند. آرزو داشتم یک جمله‌ی خیر و امید دهنده از او بشنوم، که بدبختانه با شنیدن سخنان او هر امیدی از من رخت بربست. اگر چی او گفت که افغان ها آنجا انجمنی بنام انجمن فرهنگیی نور دارند، اما او هم نتوانست مانع از سردادن شکوه و شکایت خود شود. --------. ناچار چند روز بعد راهیی شهر پاترا در مرز میان یونان و ایتالیا شدم. از این شهر مهاجران، در صورتیکه شانس می داشتند، وارد کشور ایتالیا می شدند که دروازه سایر کشور های اروپایی قلمداد می شود. دوستم مرا تا ایستگاه بوس همراهی کرد و من سوار بوس شدم. مسافرین یونانیی بوس همه بسیار به شکل غریبی به من نگاه می کردند. من که هیچ چیزی از دستم نمی آمد، کوشیدم هر چی زودتر در یک صندلی بنشینم و آرزو داشتم که کسی مرا نبیند، زیرا این نگاه ها بدترین نگاه هایی بود که من در زندگی ام، حتی در آن کشور عقب مانده‌ی افغانستان دیده بودم. یک لحظه آرزو کردم که زمین چاک شود و مرا قورت دهد. بعد از یک ساعت سفر به پاترا رسیدم. در آنجا یک تعجبی بهم دست داد: آنجا کسی بود که کنار یک درخت ایستاده بود و به من اشاره کرد که بسویش بروم. خوشبختانه او یکی از دوستان سابقم بود که دیگر یکجا با هم بسوی یک جنگل روان شدیم. در داخل جنگل مرا وحشت برداشت چون در تاریکی چیز های نامشخصی را می دیدم، اما چاره‌یی جز همراهی نداشتم. به زودی معلوم شد که آنجا جمعی از مسافرین، از کارتن های کاغذی خیمه ساخته اند و همه زیر این خیمه های کاغذی زندگی می کنند. البته بدون هیچ نوع امکانات ابتدایی: حتی آب برای نوشیدن نبود؛ تشنابی هم در نزدیکی دیده نمی شد؛ از غذا و خوراک هم هیچ اثری دیده نمی شد.

بزودی دریافتم که باید مدتی زیادی در این خیمه های کاغذی بسر ببریم تا اینکه یک شانس نا معلومی دست بدهد و ما را با یک معجزه وارد کشور ایتالیا بکند. زیر خیمه وارد شدم و از خستگی خوابم برد. فردا وقتی بیدار شدم به چشم هایم اعتبار نداشتم: با کمال تعجب باید بگویم که آنجا حدود پنج صد نفر، بین سنین 12 الی 60 در این خیمه ها زندگی می کردند. معلوم است وقتی مردم تا این حد سقوط می کنند، مانند کسی می مانند که در آب غرق می شود و به هر پر کاه دست می اندازد، به گمان اینکه نجات بیابد. آنان نیز برای شان یک مسجد درست کرده بودند و همیشه بیش از حد معمول دعا می کردند، تا مگر اینکه دعای شان قبول شود و آنان را از این زندان تلخ ناکامی رهایی ببخشد. با کمال تعجب دیدم که موتری بسوی این خیمه ها آمد و دیده شد که بارش همه نان خشک است. شخصی سن بالایی بنام حاجی پاترا به همه دستور داد که در یک صف منظم بایستند تا به همه نان برسد. او تهدید کرد که اگر کسی از صف خارج شود دیگر نانی بدست نخواهد آورد. یک نفر مسئولیت تنظیم صف را بدوش گرفت تا جلو هر گونه بی قانونی را بگیرد. وقتی دیدم که هم وطنانم برای دست یافتن به یک پارچه نان خشک این همه سختی می کشند، حالم گرفت و زدم زیر گریه.

فکر کردم که آن وطن بدبختم چی حد بی نصیب مانده که مردمش برای یک پارچه نان خشک این همه مصیبت می کشند. یادم آمد که آن همه وطن فروش؛ چی خلقی یا پرچمی یا مجاهد و یا دزدان دین و عزت مردم ما، با فریب و نیرنگ، مردم ما را به نام دین، نژاد، اندیشه و ملیت زیر پا نموده و به باداران پرقدرت شان فروخته بودند. یک بار خواستم شعار بدهم و هر چی رهبر و بادار و دزد و رهزن، که بر گرده مردم ما سوار هستند، را دشنام بدهم. اما زود به فکر رسید که وقتی آنان به ایمان و مردم شان اهمیت نمی دهند، به شعار و بد گویی یک فرد بیچاره‌ی مثل من چی پروایی خواهند کرد. بسیار دلم را درد گرفت و به دوستم گفتم که هر چی باد آباد، باید این مسئله را پشت سر بگذاریم و به زودی سرنوشت خود را تعیین کنیم. دیگر حتی از مرگ هم حراسی نداشتم و دیگر داشتم دیوانه می شدم. براه افتادیم و دوستم گفت که حق با من است، ولی برایم یاد آور شد که بکوشم تا حد ممکن در دام پولیس های یونان نیافتیم، زیر در آنصورت سه ماه باید زندان کشید. حتی اگر مردم یونان هم این مهاجرین بی کس و کوی را ببینند به لت و کوب شان می پردازند.

هرچی داخل مسایل مهاجرت می شدم، نگرانی و پریشانی بیشتر می شد. نمی دانم این فضای ضد خارجی از چی سیاستی و یا منشایی آب می خورد. این فضای ضد خارجی در دل هرکس نگرانی های بی اندازه دردناکی را ببار می آورد. وقتی از کشوری مانند افغانستان خارج می شوی، فکر می کنی که از جهنم بیرون آمده‌یی. در کشور افغانستان، زندگی فقط در لحظه حساب می شود. هیچ نمی دانی چی وقت بلایی سرت خواهد آمد. اما با آنهمه سردرگمی ها و پریشانی ها وقتی وارد سرزمین اروپا می شوی، بعداً درک می کنی که سردرگمی ها و پریشانی های دیگری سر راهت قرار می گیرد. از همین سبب مهاجرین بسیار زود به مسایل روانی گرفتار می شود و قدرت تصمیم گیری و اعتماد به نفس شان به زودی بباد سپرده می شود. در حقیقت چنان می نماید که جهان به دو قطب نا برابر تقسیم شده است: در یک طرف کشور های متمدن و در مقابل کشور های وحشی.

در کشور های متمدن، به یک جانور و یا پرنده اهمیت بیشتر از یک انسان به اصطلاح وحشی شده قایل می شوند. کشور های بربری تبدیل شده است به میدان تمرین سیاست و جاسوسی و همچنان به یک سرزمین بسیار آماده برای امتحان سلاح های جنگی. بربر ها هرگز حق تعیین سرنوشت شان را ندارند، هرگز نباید مزایای فرهنگی، رواج ها و دیگر ضروریات روحی شان را بچشند. و حتی وقتی این نا انسان ها برای حفظ جان شان آواره می شوند، نیز اهمیت یک انسان واقعی را هرگز نیابند. سگ مردم متمدن متمدن است؛ گربه‌ی مردم متمدن متمدن است؛ پرندگان مردم متمدن متمدن است. . . اما یک انسان بربر، حتی حق آواره بودن شان را نیز ندارد. حتی حق داشتن یک سندی که حیثیت انسانیی او را تضمین کند، ندارند. به راحتی به زندان انداخته می شوند، حتی اگر هیچ جنایتی مرتکب شده باشند. تا جایی که من از دوستانم که در دیگر کشور های اروپایی بسر می برند، می دانم، تقریباً نصف مردم را انسان نواز می یابند. نصف دیگر این مردم متمدن اگر دست شان می رسید، قبر ما را در پهلوی خانه های شان تعیین می کنند.

مطابق معلومات دوستم باید ما وارد شهر فنس می شدیم. شرط ورود به این شهر این بود که باید دو بوتل خالی کلان تر از یک و نیم لیتر با خود داشته باشی که شاید چندین روز زیر بار کامیون قرار بگیری. شرط دیگر این که باید چند دانه سنگ کوچک می گرفتی زیرا اگر وقتی دیگر نتوانستی تحمل کنی، باید با این سنگ ها به سر و در کامیون بزنی تا راننده تو را بیابد و رها سازد. از بس که در طول راه با آن همه شرط و شروط ساخته بودم، دیگر حتی توان پذیرش یک شرط دیگر را هم نداشتم، اما وقتی حیثیتی نداشته باشی و پناه آوردن یگانه راه نجاتت باشد، باید هزاران نوعی از این شرط های دیگری را بر خود بقبولانی.

در سر راه دیدم که یک فرد پولیس یک جوان افغان را دستگیر کرده و چنان با چوب و چماق بر سر و روی او می کوبد، که دل هر انسان رذیلی را هم به درد می آورد. دوستم برایم گفت، این است اهمیت یک افغانی مهاجر در کشور متمدن یونان. تعجب کردم که یونان مهد تمدن اروپا بوده، و دو هزار سال صحنه‌ی دانش و فلسفه را راه اندازی می کرد، حالا چرا به این گودال بی خبری و ضد بشری سقوط نموده اند. اگر می دانستم که یک مرجعی می توانست این شکلی از رخداد های ضد بشری را پی گیریی قانونی می کرد، ترجیح می دادم تمام عمرم را برای حمایت از چنین مرجعی وقف می کردم. اما معلوم است که مراجع به اصطلاح حقوق بشری، از خود همین کشور های اروپایی حق الزحمه‌ی شان را می گیرند و فقط باید به انسان دوستی در روی کاغذ اکتفا کنند.

دوستم یاد آور شد که روز ها ده ها تن مهاجر افغانی زیر کامیون ها جان می دهند و هیچ گاهی کسی از آنها نامی نمی برند. ناگهان بیادم آمد که دست اندر کاران بی بی سی هر روز از وضعیت بی سر و سامان مهاجرین افغانی در ایران خبر می دادند. بار ها و بار ها مقامات ایرانی به ناقضین حقوق بشری متهم می شدند، اما چرا یکی از این گزارشگر های این رادیو از این وضعیت وحشیانه هیچ حرفی به لب نمی آورد؟ دوستم گفت که نه، برخلاف، تلویزیون خود یونان همیشه از افغان ها به نام پرخاشگر و وحشی یاد می کند و یکی نمی گوید که آیا افغان ها هرگز حیثیت یک انسان را در کشور یونان خواهد یافت یا نه؟

بعد از چند مدتی دوستم صدایم کرد و گفت که بیایم و در یک صندوقی در عقب یک کامیون جابجا شوم و تا حد ممکن از هر گونه حرکت جلوگیری کنم. دوستم گفت که شاید چندین شب و روز در یک حالت باقی بمانی و توان شور دادن بدنت را نداشته باشی. بلاخره کامیون حرکت کرد ولی بعد از چند دقیقه ایستاد، و من دیدم که سه فرد پولیس با چماق های بسیار بزرگتر از حد معمول مرا پیاده کردند و تا توانستند لت و کوبم کردند. چاره‌یی نداشتم مگر اینکه باید با تمام قوا جیغ بزنم، تا مگر این که شمه‌یی از ترحم شان را جلب کنم. اما دیدم که اشتباه کرده ام. وقتی کاملا از هوش رفتم مرا رها کرده بودند و رفته بودند. همه به من می گفت که شانس آوردی تو را رها کردند، و گر نه آنها همیشه افغان های بیچاره را با خود می برند و تا هر وقت خواستند در زندان نگه می دارند. در زندانی که دسترسی به هیچ گونه شکلی از امکانات اولیه را نداشته باشی. اگر بد آوردی شاید هفته ها بی نان و آب به سر ببری و حتی یک بار هم حمام نتوانی. امراض جلدی در این زندان مسئله‌ی کاملاً عادی بود. وقتی به هوش آمدم دیدم که زیر یک خیمه خوابیده ام و دوستانم مرا از مردن نجات داده اند.

ادامه دارد. . . .

داستانی از ایام غربت

2010-08-08T14:00:00Z

گفتگویی با یک هزاره ی سرخ پارسایی

داخل خاک کشور اسلامی ایران که یک کشور شیعه مذهب است و ادعای آقایی جهان شیعه را می کند، انسان بودن و افغان بودن و حتی شیعه بودن دیگر مفهومی ندارد.

يكشنبه 25 آوريل 2010, نويسنده: محمد علی سروری

بیست و هفت روز آنجا ماندیم، که در تمام این مدت فقط یکبار در روز به آب نوشیدنی و تشناب دسترسی داشتیم. شبانگاه فقط یک نان به هر چهار نفر داده می شد و بس! این چهارم حصه‌ی نان را فقط برای زنده ماندن با مزه مزه می خوردیم. از حیثیت و شان انسانی هیچ چیزی در کار نبود، فقط باید سرنوشتت را بدست قاچاقبران انسان ها می سپردی. شبانگاهان مهاجرین زیر سن مورد تجاوز جنسی قرار می گرفتند. ساکنین این دوزخ از ملیت های گوناگون دور هم جمع آمده بودند: عربی، پاکستانی، ایرانی، بنگلدیشی ها و ما افغانها. خشونت های بین القومی در دستور روز قرار داشت و همه‌ی آنان بارها به جان هم می افتادند و به لت و کوب هم می پرداختند. چنانچه گفته اند: در پی هر تاریکی یک روشنی قرار دارد، ما هم در شب بیست و هفتم روزنه‌ی روشنایی را مشاهده کردیم. یکی از قاچاقبران دم در ظاهر شد و اعلان کرد که اسامیی کسانیکه خوانده می شود باید آماده‌ی سفر شوند. آنانی که نام شان گرفته شد، در حقیقت پای به زندگیی دوباره می گذاشتند، و از خوشحالی در پیرهن شان نمی گنجیدند. اما دلهره‌ی باز افتادن به یک دام دیگر، رنگ این آزادیی موهوم را کمی تیره می ساخت. فقط رسیده به دم در، دریافتیم که نقشه‌یی برای ما کشیده شده: هر مسافر باید یک جفت کفش را به قیمت 38 یورو می خرید! فکر این که می توان آن را نخرید، اولین چیزی بود که به فکر مان خطور کرد. اما ما خطا فکر می کردیم: حتی اگر کفش را نمی خریدیم هم باید پول 38 یورو را می پرداختیم. داشتن یک کفش که بار ما را سنگین تر می ساخت یک گزینه‌ی درست نبود، این بود که همه بدون خرید کفش، قیمت آن را پرداخته اجازه‌ی بیرون رفتن از آن دوزخ را یافتیم.

به زودی مشکل دومی نمایان شد: در هر کامیون باید حدود 50 نفر جابجا می شدند و در این حالت دیگر حتی امکان تکان خوردن جزئی هم ممکن نبود. این مسافرت جانکاه 30 ساعت طول کشید که گرسنگی، بی حرکت ماندن، و اینکه نباید حتی یک حرف بلند از خود بیرون دهیم؛ زحمت این سفر را صد برابر غیر قابل تحمل می ساخت. مسافرت بلاخره به استانبول خاتمه یافت، ولی زمانیکه تقریبا همه نزدیک به جان دادن رسیده بودند. پایین شدن از کامیون بسیار دشوار بود، اما ما باید این آخرین لحظه‌ی امید را نباید از دست می دادیم. آنجا ما وارد زندانی شدیم که زندانیان آن زندان، کسانی بودند که نتوانسته بودند پول قاچاقبر را تهیه کنند و باید تا آندم آنجا می ماندند و شکنجه می کشیدند که دوستان شان پول قاچاقبران را تهیه می کردند. فشار و شکنجه از برای آن بود که دوستان شان مجبور شوند تا پول را هر چی زود تر تهیه کنند، که این برای بعضی ها کار بسیار دشوار بود. این شرایطی بود که هم زندانیان و هم دوستان شان را بمرگ می رنجانید.

من فقط دو ساعت آنجا ماندم و شانس آوردم که مرا به جای دیگری انتقال دادند. بعد از پنج روز زندان پی در پی، ما را به یک جنگل انتقال دادند که چهار روز آنجا ماندیم. از نان خبری نبود اما آب فراوان وجود داشت، اما ای کاش آب جای نان را می گرفت! در آخرین دقایق روز چهارم اطلاع یافتیم که هنگام صبحدم، قایقی براه خواهد افتاد و مسافران زندانی را به سوی یونان خواهد رسانید. قایق گنجایش شش نفر را داشت، اما این بار باید این قایق مظلوم 23 نفر را انتقال می داد. تقریبا بیست دقیقه قایق مظلوم ما در راه بود ولی در آخر پترول تمام کرد. مسافرین به وحشت افتادند، و همه متوسل به هر چیزی ممکن شدند: کسی دعا می خواند؛ کسی به دوستان و فامیل شان زنگ می زدند و آخرین وداع شان را ابراز می کردند؛ بعضی قرآن قرائت می کردند. در میان مردی بود که حدود چهل سال داشت و از وحشت نام اطفالش را بلند بلند صدا می کرد. من یاد گفته های مادرم افتادم که می گفت: ببین پسر! زندگی بدون تو برایم هیچ ارزشی ندارد. یک بار آرزو کردم کاش نزدیکش می بودم و برایش آخرین حرفم را می زدم: مادر جان! مرا ببخش که از دستم خدمتی به جبران زحمت های تو نرسید. اما یادت باشد که هرگز فراموشت نخواهم کرد. بغضی دردناکی گلویم را می فشرد که حتی جلو گریه ام را می گرفت. دوستی داشتم که در میان مسافرین بود و زاده‌ی یکی از ولایات جنوب افغانستان بود. در بین وحشت و بغض به من پیشنهاد کرد که: بیا هردوی مان به آب بزنیم، چون من نمی توانم مرگ دوستانم را پیش چشمم ببینم. این پیشنهاد و این نظر، در عین حال که بسیار نادرست می نمود، اما در این لحظه برایم یگانه راه نجات و درست ترین راه انسانیی فرار از این رنج جانکاه می نمود. حد اقل می توانستم زود تر به این زندگی پلید و نکبت خاتمه دهم. ای کاش هر کسی وطنی می داشت! ای کاش هر کسی در وطنش حق زیستن می داشت! ای کاش هر کسی در وطنش توان حرف زدن می داشت! ای کاش هیچ کس راهیی دیار هجرت و غربت نمی شد! ای آنانیکه حرف از انسان بودن و حق انسانی می زنید، کاش یکبار در این شرایط جانکاه مبتلا می شدید تا می دانستید که بی وطنی یعنی چی؟ ای کاش می دانستید که وطن چی موهبت نیکی است برای انسان، که مادرت را، که پدرت را، که برادرانت و خواهرانت را همیشه پیش چشم می داشتی و غرور انسانی را هر دم بالیده بالیده احساس می کردی! کاش همه حس انسانی می داشتند و شرافت انسانی را فدای منافع مادیی شان نمی کردند.

با وجودیکه حلقه نجات دور سینه داشتیم، اما به زود ترین فرصت دوستم را گم کردم. آب سرد بود و توان آببازی را از آدم می گرفت. هفت ساعت بعد مامورین گشت یونان مرا یافتند و در اولین فرصت سیلیی آبداری بیخ گوشم زدند و دشنام رکیکی نصیبم کردند. اما چون دیدند از من نه صدایی در آمد و نه حرکتی، مرا به بیمارستان انتقال دادند. وقتی در بیمارستان به هوش آمدم، جمعی از دوستانم را آنجا دیدم. از این جمع 23 نفر، به جز از من، فقط یک نفر دیگر به هوش بود. از او پرسیدم دیگران چی حال دارند، آیا تو آنان را دیده‌یی؟ گفت نه! از مامورین پولیس احوال آنان را گرفتم و در جواب دریافتم که همه خوب هستند. بی نهایت خوشحال شدم. مامورین از من پرسیدند که آیا انگلیسی حرف زدن بلدی؟ گفتم بلی! مرا برای ترجمانی به اداره‌ی پناهندگی بردند. آنجا برای مان گفتند که در حال حاضر بیش از 300 تن افغان در این اداره تحت پرس و جو قرار دارند. اما هر چی این سو و آن سو دیدم، بیش از حدود 90 نفر کسی دیگری ندیدم. عقب در مطب داکتر 32 نفر برای مداوای شان صف بسته بودند. من باید آنجا ترجمانی می کردم، اما هیچ یکی از این به اصطلاح افغان ها چهره‌ی افغانی نداشتند. وقتی به آنان خسته نباشید گفتم، هیچ یکی شان جواب ندادند. به زبان پشتو خسته نباشی کردم، این بار هم جوابی نیافتم. پرسیدم از کجا هستید؟ گفتند از کابل. پرسیدم به کدام زبان حرف می زنید؟ گفتند: عربی! گفتم شما که افغانی نیستید. یکی شان یک دسته پول برایم نشان داد و چشمکی به من زد. دیگر تحمل نتوانستم و حرف و دعوای مان بالا کشید. پولیس یونان مرا محکوم کردند و گفتند: روزانه صدها عرب افغانی الاصل از این بندر رد می شوند، و ما احمق نیستیم که ندانیم از کجا آمده اند.

دلم درد گرفت و دست پایم به لرزه افتاد. دیدم چقدر این اعراب وحشی ما را این همه به ذلت کشانیده اند و حتی حال دعوا دارند که وطن ما را نیز از خود جلوه دهند. سالانه میلیون ها حاجی راهی عربستان می شوند و از حق مردم محروم دیار شان بریده، میلیون ها دالر را به کام این اعراب غرق می کردند. از این پول های خدا داده است که هر عرب سه یا چهار زن به عقد شان در می آورند و چند کنیز خردسال را فدای شهوت شان می کنند. هر سال صد ها هزار گوسفند قربانیی حج می شوند و لی این اعراب وحشی دستی به گوشت این گوسفند ها نمی زنند و آن را زیر خاک دفن می کنند. در حالیکه در همسایگی شان در کشور های هم دین شان، مردم از گرسنگی جان می دهند. این مسلمان نما ها دانسته به تجارت دین دست می زنند و حتی یک بار وجدان شان را آزار نمی دهند که ببینند که هم دینان شان در دیگر کشور ها چی می کشند. حتی نان صبحانه‌ی شان از کشور های اروپایی وارد می شود، در حالیکه میلیون ها هم دینان شان از فقر به فروش خانه، ننگ و ناموس شان می پردازند. آنقدر اعراب را بی ایمان و بی آبرو یافتم که فکر می کنم، هر دد و وحشی از این قوم وحشی ارزش بیشتر دارند. آنان حتی در کشور های اروپایی دست به اعمال تروریستی می زنند و کاملا خاطر شان جمع است که این بد نامی ها به نام کشور بد بخت ما ختم می شود. اعراب زیادی در افغانستان زندگی می کنند و تابعیت کشور ما را دارند. آنان بار ها به کشور آبایی شان برگشته اند اما از اینکه از درنده خویی دست بردار نبوده اند دوباره راهی دیار تبعید شده اند. این است که آنان این نقصان را بر مردم بیچاره‌ی مان تحمیل می کنند. میلیارد ها دالر سلاح وارد کشور ما می کنند و با تبلیغ و ترویج شان هم میهنان مان را به جان هم می اندازند. در آن لحظه، آنقدر دلم گرفته بود که فکر می کردم که ما در حقیقت فدای آمال اعراب وحشی هستیم و دیگر هیچ.

اگر به زندگیی این اعراب نیک بنگریم، در می یابیم که آنان یک نوع خاص زندگی را پیش می برند، زندگیی که از سه حرف تشکیل شده است: سکس، سکس و باز هم سکس. آنان همه سنت ها و آیات موجود در قرآن را که در آن سکس حمایت می شود، به تمام معنی استفاده می کنند. مثلا رابطه‌ی جنسی با کنیزان داشتن. وقتی یک عرب غذا می خورد، غذایی است که سکس را تقویت می کند، اگر او نمایشی را می بیند، که معمولا رقص شکم عربی است و زنان باید آن را با تن عریان اجرا کنند، همه و همه فقط یک چیز عمده را حمایت می کنند: فقط سکس را! هر کدام سه یا چهار زن دارند و همه سه یا چهار برده‌یی برای مسایل جنسی دارند. هنوز هم آنان از سکس به اندازه‌ی کافی دریافت نمی کنند و هر گاه یک عرب یک تکه از بدن زن را عریان می بینند، به معنیی دقیق کلمه انزال می شوند و دیگر برای نماز و عبادت آماده نیستند. برای این که آنان همیشه آماده‌ی عبادت باشند، زنان را مجبور کرده اند که تا آخرین حد ممکن بدن شان را بپوشانند. حتی اگر یک عرب یک زن را عقب جلو یک موتر می بینند انزال می شوند. به این ترتیب آنان بسیار سنت ها را جعل کرده اند، تا زنان به پوشاندن کامل بدنشان، از بالا تا پایین مجبور شوند. احمقانه تر هم از آن این است که این عمل به عنوان یک وجیبه‌ی دینی و اجتماعی بر زنان تحمیل می شود.

اما از این جمع گویا 300 نفری، فقط نود نفر افغان بودند و دیگران وحشیان دیار عرب بودند. هیچ کاری از دستم بر نمی آمد، و آنقدر از این رخداد متاثر شدم که دیگر، تمام 20 روزی که آنجا ماندم فقط همین حقارت و بیچارگی گلویم را می فشرد. بعد از بیست روز آزاد شدم و خود را در آتن، پایتخت آن کشور باستان یافتم که فکر می کردم مهد تمدن انسانی باشد. شب اول در یک هوتل بسر بردیم که چندان ارزان و مناسب هم نبود. فردای آن شب دوستی بنام ذ. فیاضی مرا به خانه اش دعوت کرد و گفت که بهتر است آنجا با او بمانم. فردای آن روز خواستیم گردشی دور شهر بزنیم، و بنا بر دعوت دوستم باید به کوچه‌ی عاشقان میرفتیم. ما تا به شهر اومنیا رفتیم و دیدیم که این ناحیه از دیگر نواحیی این کشور فرق فاحش داشت. بسیاری از افغان ها و بخصوص هزاره ها در آنجا در یک کوچه‌ی خاصی زندگی می کردند و همه ساکنین این کوچه معتادین به چرس، تریاک و هیرویین بودند. همه توان کرایه‌ی یک خانه را نداشتند و اکثرا در درون کارتن های بزرگ و در کنار جاده ها می خوابیدند. این نوع زندگی برایم اولین تجربه‌ی تلخی بود که برایم نشان داد که مردم ما تا چی اندازه به عمق قهقرا سقوط کرده اند. کنار یکی از هموطنان معتادم نشستم و سلام عرض کردم. در جوابم علیک کرد و گفت: اگر با ماه نشینی ماه شوی اگر با دیگ نشینی سیاه شوی! ما هم اینجا سیاه شده ایم. پرسیدم چند سال است که در یونان زندگی می کنی؟ گفت چهار سال. چند سال شده که معتاد شده‌یی؟ گفت از سه سال به این طرف معتاد شده ام. هر لحظه کنجاوتر می شدم و می دیدم که او هم هیچ چیزش را پنهان نمی کند، و این باعث شد که بیشتر سوال کنم. باز پرسیدم: چرا معتاد شدی، پول نداشتی؛ دوست خوب نداشتی؛ یا دلیلی دیگری در کار است. این سوال او را به گریه انداخت و در میان هق هق گریه اش گفت: وقتی این جا وارد شدم دیگر پول نداشتم که در کشور دیگری بروم. اینجا شرایط کاریابی بسیار دشوار است و بدون زبان نمی توان اصلا فکری به کار یافتن داشت. مشکل اصلی اینجا بود که باید به پدر و مادرم پول می فرستادم، چرا که آنان دیگر پولی برای زنده ماندن نداشتند. دوستی برایم گفت که با فلان شخص می توانی کار کنی، اما کار او کار قانونی و درست نیست. در حقیقت کار او خرید و فروش مواد مخدر بود. چاره‌ی دیگر نداشتم و این یگانه راه نجات بود برایم. اوایل کار هنوز استفاده از مواد مخدر را کار درست نمی دانستم. هر روز مواد مخدر را برایم می داد و من هم کاملا به شکل پنهانی به فروش می پرداختم. برایم معلوم بود که روزی گرفتار خواهم شد اما من هیچ چاره‌ی دیگر نداشتم: یا سوختن یا ساختن. و آن روز هم دور نبود که پولیس مرا گرفتار کرد.

دوستان عزیز ادامه دارد. . . .

گفتگویی با یک هزاره ی سرخ پارسایی

داخل خاک کشور اسلامی ایران که یک کشور شیعه مذهب است و ادعای آقایی جهان شیعه را می کند، انسان بودن و افغان بودن و حتی شیعه بودن دیگر مفهومی ندارد.

يكشنبه 25 آوريل 2010, نويسنده: محمد علی سروری

گفتگویی با یک هزاره ی سرخ پارسایی

2010-04-24T23:00:00Z

آنچه اینجا می خوانید گوشه‌یی از پذیرفتن خطرها و سختی ها، در راه سفر به سوی اروپا را نشان می دهد. اما بعد از داستان مخاطرات راه، داستان یک هزاره‌ی بیگانه‌ شده، یا بهتر بگویم رانده شده را برای تان نقل می کنم که ضرور است راهِ برای پذیرفتن شان بین ما آماده گردد. بسیار به ندرت اتفاق می افتد که در جامعه‌ی قبیلویی افغانستان، کسی مسئول سرنوشت خودش باشد. این قبیله است که هویت خودش را بر افرادش می قبولاند، و قبیله برای فرد سرنوشت تعیین می کند. چنانچه دیده می شود، قبیله و یا قوم دو رخ دارد: قومیت و مذهب. اگر فکر می کنید ملیت مهم است، پس نفوس ما باید بسیار بیش تر از این نفوس فعلی است. اما اگر مذهبی فکر کنیم، در حقیقت یک کتله‌ی وسیعی از هم ملیتی های مان را نادیده گرفته ایم. اگر باور ندارید، فقط ادامه‌ی داستان را بخوانید.

آغاز داستان: در وسط تابستان سال ۲۰۰۷ سترم آغاز شد. سفری که نمی دانم اسمش را چی بگذارم؟ بگذریم از این مسئله. آغاز سفر از شهر کویته‌ی پاکستان بود. در پاکستان هنوز هزاره ها خوشبختانه حق دارند، بر خلاف کشور اسلامی ایران، آزادانه به زندگی و سفر شان هر سو بپردازند. با یک اتوبوس راهی تفتان شدیم که سرحد بین ایران و پاکستان را تشکیل می دهد. تا این نقطه احساس آزادی و انسان بودن را می توانی داشته باشی، با وجودیکه در این مسیر کسی هم مذهب و هم ملیت ما هزاره ها نیست. اما داخل خاک کشور اسلامی ایران که یک کشور شیعه مذهب است و ادعای آقایی جهان شیعه را می کند، انسان بودن و افغان بودن و حتی شیعه بودن دیگر مفهومی ندارد. کشوریکه یک پنجم عایدات سرزمین هزارجات را سالانه خرج رفاه هر چی بیشتر قشر روحانی اش می کند، با یک هزاره به عنوان یک مجرم برخورد می کند. اگر چی در هیچ کشوری حق شهروندان کشور همسایه یا کشور های دور تر از آن، مسئله دادخواهی یا دادگاهی کشور میزبان نیست، اما در کشور ایران اسلامی مسئله طور دیگر است: هر که شیعه است و ایرانی نیست، پشیزی ارزش انسانی و حقوقی ندارد. این را در ادامه داستان بهتر متوجه خواهید شد.

مسیری که یک هزاره‌ی شیعه در داخل خاک اسلامی ایران به هر مقصدی طی می کند، به مسیری می ماند که مجرم محکوم به اعدام در کشور زادگاهش احساس می کند. از همان لحظه ورود به کشور اسلامی ایران باید با غرور و احساس انسان بودن خداحافظی کنی: انسان بودن، یادت بخیر! ! ! هر کسی که می خواهد از سرنوشت مرگبارش در افغانستان فرار کند باید از خاک کشور همسایه اش، در این مورد کشور اسلامی ایران، گذر نماید. به یقین که این نفرین وارد شده بر این ملیت محروم از طرف خدای عز و جل نیست، بلکه از سوی قشری است که در حقیقت می بایست تو را به سوی خدا هدایت کند. آیا یک شهروندی که از مرگ می گریزد و باید خارج از کشورش همه جا به عنوان یک انسان بی پناه شناخته شود، سزاوار چنین سرنوشتی غیر انسانی است؟ آخر کشور اسلامی ایران ادعا می کند که حق آن را دارد که مواجب مذهبی ات را به عنوان یک امت شیعه رقم بزند. اما آیا این حق را هم دارد که غرور و شرفت را به باد بدهد؟ ؟ ؟ با وارد شدن در خاک ایران دیگر ترس سراسر وجودم را فرا گرفت. از بابت این که مبادا با نیروی پولیس کشور اسلامی ایران روبرو شویم نه ساعت را در بیابان با پای پیاده پشت سر گذاشتیم تا به شهر میرجاوه برسیم. در میرجاوه در اطاقی جا داده شدیم که در حقیقت گنجایش پنج نفر را داشت، اما ما پانزده نفر مجرمینی که سرشت غیرایرانی داشتیم، در این اطاق روی هم چیده شدیم. اگر پولیس کشور اسلامی ایران ما را می گرفت، بدون در نظر داشت حقوق انسانی و بدون در نظرداشت به خطر جانی ما در کشور خود ما، ما را به نهایت تحقیر و آزار دوباره به افغانستان رد مرز می کرد. این بار اول نیست، سی سال است که حرمت و شرف انسانی ما در کشور شیعه مذهب ایران با یک حیوان بی شعور در یک ترازو قرار داده می شود. این را در حقیقت می توان فاشیزم مذهبی نامید: یک مفهومی که در تاریخ بشر در هیچ جایی دنیا دیده نشده. آیا با این حال ادعای با فرهنگ بودن شان دیگر ارزش انسانی دارد؟ آیا این فاشیست های مذهبی که چنگیز خان، خان خانان را بد ترین موجود بشر تعریف می کند، خودشان می تواند به عنوان انسان شناخته شود؟ ؟ ؟ آخر چنگیر خان سه بار کوشید با ایرانی های به اصطلاح با فرهنگ قرار داد صلح دایمی را ببندد و از راه دوستی بزرگترین امپراتوریی برادرانه را تشکل دهند.

دو شب تمام در این غار موش بسر بردیم، تا مبادا گربه های فاشیست ما را به بازی بگیرند! شب سوم این پانزده نفر در صندوق عقبی پنچ موتر پژو، یعنی سه نفر در داخل یک صندوق عقبی که شاید فضایش یک متر مکعب بیش نباشد، با فشار چپانده شدیم. سیزده ساعت این موتر ها در راه بود، در حالیکه ما توان جابجا کردن یک انگشت خود را هم نداشتیم. در این حال خودم بار ها به ارواح چنگیز خان درود و دعا فرستادم، زیرا قوانین ده گانه‌ی او می تواند سر مشق قوانین حقوق بشر مدرن قرار گیرد. در عوض بار ها از خدا خواستم که روح بادارن مذهبی ما را افتخار سوختن در آتش ذوزخ نصیب کند. آخر دوزخ شاید جای دام و دد بی شعور و پر مدعا نباشد! ! ! یک و نیم ساعت باید با قامت دو لا شده، بدون اندک ترین سرو صدا راه می پیمودیم. هر کی صدایی ازش بیرون می شد با چماق سروکار پیدا می کرد. من هر چی کوشیدم دیگر نتوانستم جلو سرفه ام را بگیرم و در عوض مشتی به دهانم زدند که دندانم شکست. دیگر فراموش کردم که به عنوان یک انسان خواهشات و ضروریات انسانی داشته باشم. زیرا این کار می توانست سرنوشت پانزده نفر را با مرگ حتمی روبرو کند.

بعد از این راهپیمایی کمر شکن که سنگین تر از هر ورزش سنگین دیگر بود، به یک اتوبوس رسیدیم که ما را به تهران رسانید. دو شب بعد تر با یک اتوبوس راهی سلماس، ناحیه‌یی در مرز ایران و ترکیه شدیم. از سرحد ایران و ترکیه باید پای پیاده حرکت می کردیم، البته نه از ترس پولیس ترکیه، بلکه باز هم از ترس پلیس کشور اسلامی ایران. این راهپیمایی دوشب ادامه یافت و در طول این دوشب یک لقمه نان هم به لب نزدیم. هر کی توان رفتن را از دست می داد، در حقیقت حق زندگی را از دست می داد. یک تن از همراهان ما از پا ماند و کاملا تنهای تنها در آن کوه ها عقب گذاشته شد. معلوم است که چی سرنوشتی منتظر او خواهد بود: مرگ حتمی! این که افغان ها حتی حق فرار از آسیا را هم ندارند، و پولیس ایران باید از این امر جلوگیری کنند احمق ترین مفکوره‌یی است که می تواند در ذهن یک انسان عادی خطور کند. بسیار اتفاق افتاده که در این آخرین نقطه فرار نیز افغان ها توسط فاشیست های ایرانی دستگیر گردیده اند و باز پس به افغانستان فرستاده شده اند. این غرور احمقانه در یک قرن اخیر توسط سیاست های استعماریی انگلیس در ایرانی ها القا شده است. انگلیس بارها کوشش نموده اند که ایران را توسط عربها از بین ببرند، اما اعراب به اصطلاح ایرانی ها این بخار را نداشتند.

بعد از این راهپیمایی جانکاه به یک طویله‌ رسیدیم، که باید آنجا جابجا می شدیم. تعداد همراهان ما آنجا بیشتر شده بود: شصت نفر با تبعیت پاکستانی، افغانستانی، ایرانی و کرد های عراقی. زمین این طویله کاملا تر بود، اما ما چنان خسته بودیم که تمام شب را روی این زمین خیس خوابیدیم. صبح روز بعد در حالیکه با افغان ها صحبت می کردم با یک پسر جوان آشنا شدم. پرسید: از کجا هستم؟ گفتم: از ولایت غزنی. پرسیدم تو از کجایی؟ گفت: من از مردمی هستم که هنوز جرم محسوب می شوم. گفتم: چرا به چی دلیلی؟ خندید و گفت: اگر تعریف کنم باور نخواهی کرد. گفتم: این چی شوخی است که میکنی؟ بعد شروع کرد به تعریف سرگذشتش: از نگاه ملیتی من هزاره هستم، اما اهل مذهب تسنن هستم. با این دو پس زمینه ممکن نیست بین هزاره های شیعه و سنی مذهب ها زندگی کنیم! در حالیکه از تعجب شاخ در می آوردم پرسیدم: چرا مگر فرقی دارد؟ گفت: بلی! زیرا این مسئله مرا بسیار در زندگی زجر داده است. وقتی در کابل دو جناح وحدت و شورای نظار در مقابل هم در گیر جنگ بودند، ما در محله‌یی تحت کنترول شورای نظار زندگی می کردیم. همیشه تاجیک ها ما را اذیت می کردند و از کلمه‌ی هزاره به عنوان یک توهین بر ضد ما استفاده می کردند. حتی خواهرانم از بیرون رفتن بیم داشتند، زیرا همواره مورد تحقیر و آزار قرار می گرفتند. مجبور شدیم به محله های هزاره نشین نقل مکان کنیم. زمانیکه وارد چهارراه دهمزنگ شدیم از سوی نیروهای حزب وحدت مورد استقبال گرم قرار گرفتیم. تا ندانسته بودند ما مذهب سنی داریم بسیار مورد محبت قرار گرفتیم. فقط در حال ادای نماز، از اینکه ما دست بسته نماز می خواندیم دانستند که ما سنی هستیم. از این به بعد رفتار آنان در مقابل ما تغییر یافت. آنان نیز شروع کردند به تحقیر و اذیت ما. حیران بودیم چی کنیم؟ نه می توانستیم مذهب خود را تغییر دهیم و نه هم ملیت خود را. زندگی در همه جای کاب برایمان تلخ شده بود. از من پرسید: که آیا این جرم نیست که بخاطر ملیت و مذهب خودم هیچ جا جا نداریم؟

خوب توجه کنید! زمانیکه عبدالرحمن جابر، بنا بر توطئه‌ی جاسوسان انگلیس امر به قتل عام هزاره ها و غیر پشتون ها می دهد، یک تن از سران یکی از قبایل هزاره امر به تغییر مذهب می دهد. این کاملا غیر ممکن است که در چنان یک دهکده‌ی ابتدایی، مردم دور هم جمع شوند و همه پرسیی عمومی را راه بیاندازد. چنین کاری حتی بعد از دو صد و پنجاه سال، یعنی در شرایط امروزی نیز ممکن نیست. چی فکر می کنید؟ آیا افراد این قبیله حق انکار را دارند؟ آیا کسی می تواند از عزم جمعی قبیله اش سر باز زند؟ به خصوص این که در نظر بگیریم که این قبیله در حدود خارجیی یک ملیت قرار داشته باشد، و همواره سروکارش با همذهبی هایش نباشد. این تنها این هزاره های قبیله سرخ پارسا نبوده اند که چنین تصمیم سرنوشت ساز را گرفته اند. بسیاری از اقوام هراتی نیز برای خود شان اسم های فامیلیی پشتو انتخاب کرده اند، تا بتوانند از شر ظلمات آن جابر در امان بمانند. حال گناه از کیست؟ از یک جز قبیله که چیزی به جز از ادای وفاداری به قبیله اش را ندارد؟ یا از آن حاکمی است که این حکم را جاری کرده است؟