کابل پرس

القاب « استاد ادب دری» برای دو خاتون قلمزن

بهروز — 2015-09-23T01:00:00Z

صالحه جان، زبانی که بکاربسته، بسیار تاریک و نارساست.
در میان خانم های سخنور وطن، ما منتظر فروغ فرخزاد ها،سیمین بهبهانی ها و مهر انگیز( م. پگاه ) ها هستیم، اما اگر میسر نمیشود، حد اقل بافت کلامی پروین اعتصامی ها و نظایر آن بایستی، رعایت شود، نه نمایش قافیه پردازی های مخل معنی ، سستی تالیف و پند های قابوس نامه ای !

یک شیاد جاسوس مشرب که در پیرانه سر« روان پریش » هم شده است؛ چندی است در یک وبسایت منزوی و مطرود ، هنگامه ای راه انداخته و همطرازان خویش را تشویق کرده است، آستین بالا بزنندوبرای افغانان، فرهنگ زبان دری (!) ایجاد کنند! قیس کبیر گرداننده این وبسایت بدنام، ولعی دیوانه وار دارد که در دستان او و هاشمیان و مسعود فارانی و ولی محمد نوری و شرکاء، این قاموس لسان دری(!) پدید آید و بینی ایرانیان و نخبه گان جهان با رویت این اعجوبهء زمان به خاک مالیده شود !

هاشمیان روان پریش هر کجا پا میگزارد، خردمندان و فرهنگیان فرار میکنند؛ همو بود که هنگام کاندید اتوری عبدالله عبدالله به ریاست جمهوری افغانستان ، مقالاتی مستهجن و مضحک به سایت های انترنتی فرستاد و ادعا کرد ، عبداله عبدالله پسر پدرش نیست و پدر او شخص دیگری و از ولایت پنجشیر بوده است !، ازقضای روزگار وقتی نام سید خلیل هاشمیان روی مطلب به چشم میخورد، یا کسی « مطلب» را نمی خواند یا اگر می خواند، « جدی» اش نمی گرفت!
این هاشمیان ماخولیایی، اخیرا، پیشنهاد داده است، دو بانوی شاعرافغانستان را لقب« استادی ادبیات دری» بدهند . هاشمیان که دردوره سلطنت ظاهر شاه ، گویا عضو هیات علمی فاکولته ادبیات و علوم بشری دانشگاه کابل بوده،در واپسین سال ها، خود را « پوهاند زبان شناسی» معرفی داشته و بی پروا در همه علوم انسانی واجتماعی خویشتن را « متخصص و متبحر» می انگارد؛ وی هنگام جدال قلمی ، حریفان خویش را« بی سواد و فاقد صلاحیت علمی و ادبی» می پندارد!
هاشمیان ، هرچند از سادات کنراست ، خویشتن را پشتون دو آتشه ، نیز قلمداد میسازد؛ در همانحال که قیس کبیر و بسیاری از قلمزنان سایت معلوم الحال ،نیز پشتون اند، معلوم نیست به چه انگیزه ای، برای زبانی که زبان مادری شان نیست ،اینهمه دلسوزی(!) میورزند، قاموس و فرهنگ لغت میسازند و برای زبان دری( آقایان از گفتن زبان فارسی، عار دارند)، استاد و علامه و ارباب، تعیین میفرمایند! گویا وقتی میدان شغالی شده است ؛
سایت جاسوس پرور افغان جرمن که ریزه خوار خوان ناصر پور پیرار( عضو برجسته حزب توده و عضو فعال کی.جی. بی) است،پا به میدان فرهنگ و اندیشه میگزارد؛یعنی وبسایتی که مایه ننگ است؛اینک مدعی اشاعه فکر و فرهنگ است!
اما هاشمیان روان پریش که فرق قافیه و ردیف را نمی داند ، برای خانم صالحه وهاب واصل ( مقیم کشور هالند)و یک خانم دیگر، لقب « استاد ادب دری» اهداء کرده است.خانم صالحه جان با مقایسه با بسیاری دختران و بانوان سخن پرداز انترنتی ،شاید منظومه پردازی متوسط باشد؛ اما تسلط او بر زبان مادری و بافت کلامی و آرایش سخن، به شدت، ابتدایی و ناقص است. گاهی مضامین شاعران ایرانی را به سرقت میبرد و مهارت دوباره سازی و تجدید فکر این مقولات مسروقه را ندارد.
زبان صالحه جان، کلیشه ای و در مواردی ، گنگ و تیره و تار است، به نمونه های انتخاب شده از نظمیات این خانم دقت شود:

شبی تنها نشستم در کنار رود تنهائی

ز سنگ مرمرین صبر، اندر کار گاه یاد های تو

ترا با تیشهء فکرم

میان خانهء آئینه بندان دو چشم خود ترا شیدم

آیا فکر اساسی این منظومه ، سرقتی عریان ازمضمون شعر معروف زنده یاد، نادر نادر پور نیست ؟
پیکر تراش پیرم و با تیشهء خیال
یک شب تو را ز مرمر شعر آفریده ام

تا در نگین چشم تو نقش هوس زنم
ناز هزار چشم سیه را خرید ه ام!

کجـا هستی خـــدایا! کین همه وحشت بــــه راه افتـــد
روانی بـــودن زن هـم بـــه قــانــونِ، گنــــاه افتـــد
کجا هستی خــدایا! تا بــه چنــــد همچون قساوت هـــا
چه کم آری، بـــه مظلومی ار از تــو، یک نگاه افتـــد
چـــرا در ســــرزمین مـرگ، هستِ زن روا کـــردی؟
که مردی جـای تـــو قاضیست، مردی هم گواه افتــــد
چـــرا یـــارب در آن صـــدر جهــــان آرام بنشســـتی
نمی خـــواهی کــه زن هم، دامنت را در پنـــاه افتـــد
چسان دیدی که این معصومِ معیوب و ز خود بیـرون
بـــه ضرب و شتم میــرد، سوزد در آتش، سیاه افتــد
کجا شد ای خــدا رحم ات، کجا شـــد عدل رحمـــانی
کــــه دهشت افگنی، جـایت به قبض روح، راه افتـــد

«روانی بودن زن هم به قانون گناه افتد »؟
شاید ناظم ارجمند میخواسته بگوید: ای خدا چرا « زن دیوانه» هم بخاطر خطایش ، مجازات میشود!
« چه کم آری، به مظلومی ار ازتو یک نگاه افتد» یعنی اگر به مظلومی رحمت آری، از تو چه کم میشود!
«چـــرا در ســــرزمین مـرگ، هستِ زن روا کـــردی؟
که مردی جـای تـــو قاضیست، مردی هم گواه افتــــد »
هست زن روا کردی: گویا خانم نظم پرداز میخواسته بگوید: چرا در تهلکه( افغانستان) ، موجویت زن را سزاوار دیدی؟ جایی که مردان هم قاضی اند هم « گواه شرعی»!
«نمی خـــواهی کــه زن هم، دامنت را در پنـــاه افتـــد»:به نظر من،
بسیار دور از فصاحت است ، فقط ناظم، سماجتی داشته که « پناه» را قافیه گرداند. یعنی:
خدایا، چرا زن را زیر چتر پناه خویش نمی گیری!
«بـــه ضرب و شتم میــرد، سوزد در آتش، سیاه افتــد»!i
«کــــه دهشت افگنی، جـایت به قبض روح، راه افتـــد
ظاهرا ناظم گرامی میخواسته بگوید،
چرا ای خدا، به جای مرگ عادلانه رحمانی، آدمیزاده با عذاب و شکنجه ، قبض روح میشود!
اما صالحه جان، زبانی که بکاربسته، بسیار تاریک و نارساست!
در میان خانم های سخنور وطن، ما منتظر فروغ فرخزاد ها،سیمین بهبهانی ها و مهر انگیز( م. پگاه ) ها هستیم، اما اگرمیسر نمیشود، حد اقل بافت کلامی پروین اعتصامی ها و نظایر آن بایستی، رعایت شود، نه نمایش قافیه پردازی های مخل معنی ، سستی تالیف و پند های قابوس نامه ای !

در باره شخصیت دومی که هاشمیان روان پریش، او را« استاد ادب» نامیده، عرض شود که ایشان، اصلا شاعر نیست؛ سند ، بری بودن ایشان از عوالم شعر، نظمی است که نام شیما جان غفوری را در خود دارد، بدون تبصره ای این منظومه اخلاقی (!) بیمزه نقل میشود:

از پوهندوی شیما غفوری:

گفتگوی مادر و دختر!

یکی دخت مَهروبه وقت شباب
قد وبست بالا، لبش چون شراب

نمودی لبش باز که ای مادرم
غم بسیار در قلب کوچک برم

مرا همنشینان صلا میکنند
به بوس و کنار وهوس های چند

چوگویم کزین ها شرم آیدم
زنند خنده برمن که ننگ بایدم

بگویند کلان وجوانی دگر
نشاید که باشی به فکر پدر

که روشن به فکرت ، شدی هوشیار
چو آزاده زادی، بکن این شعار:

که این دور دنیا دو سه روزی است
بکن هر چه خواهی که عمرت کمست

چو مادر شنید قصۀ دخترش
بلایش به سر زد ز پا تا سرش

دُر نغزو زیبا برایش بسفت
چو یک یار دانا برایش بگفت

که ای دختر من عزیز دلم
شنو درس دنیا ز صد منزلم

که آزادگی را حدی باشد ش
و هر کاری را سرحدی باشد ش

گر آزادگی را نباشد حدی
به بی بند و باری نباشد سدی

خردمند ی را بر رهت پیشه کن
تعقل به کارت، بس اندیشه کن

حباب کفی است هوا وهوس
که نادم بکوبد به سر چون مگس

مقامت شناس کین ترا بهتر است
زن هر کجائی سبک چون پراست

از آن پس، دلت را شنو ای عزیز
که عشق راست شاهان، غلام وکنیز

که عشق جان ودل را چراغان کند
چو نوری شیشه را فروزان کند

که عشق انجُم کهکشان آورد
که آزادگی ارمغان آورد

خدام تحفۀ عشق انعامت کند
شراب محبت به جامت کند!

تاسیس دانشگاه زنانه اسلامی، در منطقه وزیر اکبر خان کابل

بهروز — 2015-04-01T13:29:21Z

عمارت دانشگاه زنانه در وزیر اکبر خان خواهد بود، در اطراف دانشگاه ، سیم خاردار کشیده خواهد شد و در هنگام افتتاح دانشگاه، یک کندک پراشوتی و عملیاتی ازسربازان کوماندو که فقط برای حفاظت از موسسات تعلیمی، تربیه شده اند ؛ جابجا خواهند شد

(طنزروز)

تاسیس دانشگاه زنانه اسلامی، دروزیراکبر خان، کابل
نوشته: بهروز

ملت با غیرت افغانستان! جلالتماب اشرف غنی،رییس جمهورمتفکر افغانستان، مثل بقیه علمای عظام، مثل طالبان کرام، مثل ملت مسلمان همیشه حاضر در بیابان و خیابان افغانستان، به قشر زنان افغانستان، بسیار زیاد علاقه دارند؛ اشرف غنی « زنان» را نور چشم خود ونو چشم جلالتماب داکتر عبدالله میدانند؛ بخاطر همین علاقه زائد الوصف به جامعهء

زنان بود که مرگ یکی از آنان،یعنی خانم فرخنده درآستانهء روز دهقان امسال،جلالتماب اشرف غنی را در دیار غربت( امریکا) بشدت اشکبار وداغدار کرد؛ ایشان، چنانکه ملاحظه فرمودید؛چندین اعلامیه صادر فرمودند و این عمل را( به شدید ترین الفاظ) تقبیح فرمودند!اکنون نیز دستور فرموده اند، به کوری چشم حسودان مقام والای زن ،
کار اعماردانشگاه زنانهء اسلامی ، سرعت مزید یابد، تا نه تنها اولاد این خاک غیرتمند بلکه دختران و زنان ممالک همجوار نیز درین دانشگاه اسلامی زنانه، به فراگیری علم و فن وهنر بپردازند! ومن الله توفیق( دفتر ریاست جمهوری)حمل ۱۳۹۴ شمسی!
*****

وزارت تحصیلات عالی،بامداد امروز به خبرنگارآژانس حق نویس گفت، کریکولم دانشگاه زنانه، زیر کاراست. مواد درسی آن به کمک عربستان سعودی ، امارات متحده و ترکیه ،عنقریب ساخته میشود؛ استادان دانشگاه زنانه، البته از خارج ، وارد خواهند شد ؛برای این استادان مهمان، چند ماه کورس زبان دری و زبان پشتو، تدویر میشود، اما در مراحل مقدماتی، تدریس به زبان عربی و انگلیسی خواهد بود، برای استادان وارداتی، ترجمان های لایق، تدارک دیده میشود
عمارت دانشگاه زنانه در وزیر اکبر خان خواهد بود، در اطراف دانشگاه ، سیم خاردار کشیده خواهد شد و در هنگام افتتاح دانشگاه، یک کندک پراشوتی و عملیاتی ازسربازان کوماندو که فقط برای حفاظت از موسسات تعلیمی، تربیه شده اند ؛ جابجا خواهند شد!
هر خانم محصل باید تا دم دروازهء دانشگاه، با محرم خود بیاید ؛ دمدمه های غروب که دانشگاه تعطیل میشود؛ بایستی هر محصل با محرم خود به خانه برگردد!

اما یکی از مشاوران فرهنگی محمد اشرف غنی به اسم نیلوفر جان، به توضیحات بالا این الحاقیه را افزود که تا تامین استادان اناثیه محجبهء خارجی برای پوهنتون زنانه اسلامی، میتوان شش ماه نخست را با آموزگاران داخلی نیز امور محوله را پیش برد وچرخ دانشگاه را به گردش در آورد، وی تقسیم اوقات و نام مدرسان و هیات علمی این دانشگاه را به ترتیب زیر اعلام کرد:

زنگ ساعت اول: تدریس تجوید وعلم حدیث به وسیله استاد برکت الله سلیم .
زنگ ساعت دوم: تدریس روانشناسی بالینی، توسط محترمه بی بی گل .
زنگ ساعت سوم: تدریس کاراته و والیبال توسط محترمه بی بی خورد( دختر خواندهء ژنرال صاحب دوستم)
زنگ ساعت چارم:تدریس آرایش زنانه، توسط محترمه بی بی شیرین سکرتر جلالتماب رییس اجرائیه!
زنگ پنجم : تدریس حکومتداری خوب و همسر داری مدرن توسط محترمه بی بی فخریه ( یکی از همسران استاد محقق)
زنگ ساعت ششم: تدریس زبان خارجه( ترکی استانبولی) توسط خانم سکرتر اول سفارت ترکیه
زنگ ساعت ششم :تدریس طرز خنثی کردن ماین پرسنلی توسط دوستان جهانی افغانستان
زنگ ساعت هفتم ،تدریس آشپزی پیشرفته توسط محترمه بی بی ملالی،سر آشپزمخصوص زعیم ملی کشور،محترم حامدکرزی!
زنگ ساعت هشتم: مارش به سوی بس های شهری!

عاشورای سياسی و معرکه گيری

بهروز — 2012-11-19T15:00:00Z

اگر معنی سخن شيخ آصف اين است که اهل تشيع، ظلم را برنمی تابند و بر استبداد حکومتی می شورند، اين مقوله ايست شنيدنی و دلپذير. و اما اگر چنين است، اکنون که يزيد بن معاويه زنده نيست و جای ويرا، حامد کرزی ها، کريم خليلی ها ، قسيم فهيم ها ، خامنه ای ها و بشار اسد ها گرفته اند ؛ به کدام دليل ، ساکت و تماشاگر بيداد اشغالگران در ميهن آبايی خويش نشسته اند و کرزی دست نشانده فرنگ را پذيرفته اند؟

عاشورای سياسی و معرکه گيری

شاه اسماعيل صفوی ، زمامدار صفويه ، تمامی ملت ايران را برای ترک مذهب و کيش آبايی شان که روش اهل سنت و جماعت بود زير شکنجه های وحشيانه گذاشت .شکم دريدن ، چشم کشيدن ، تيل داغ کردن ، تجاوز جنسی و مثله کردن، کمترين اين شکنجه ها بود!شاهان صفوی ، يک عده افراد « آدمخوار» را نيز آموزش و ممارست داده بودند که اهالی سنی مذهب و دگرانديش را زنده زنده می بلعيدند . درتاريخ صفويه ميخوانيم

زمانی که صفویه ایران را اشغال کردند به جز فرقه‌های معدودی، بقیه جمعیت ایران که آن را تا چهل میلیون نوشته‌اند، تمامی اهل‌ سنت بودند

آنچه صفحات دیگر تاریخ بیانگر آن است این است که شاه اسماعیل انسانی سفاک و خون‌ریز و به شدت متعصب بوده است. او از همان ابتدا بنیاد سلطنت صفویه را بر خونریزی بنا کرد و این خوی خون آشامی چهره کریه خود را به گونه‌های متفاوت ظاهر کرده است. گاه در پوشش دین و منتشر کردن مذهب، گاه در جامه سیاست و اداره مملکت و گاهی هم برای تفریح و خوشگذرانی .او جنایاتی مانند: سر بریدن، دست و پا قطع کردن، مثله کردن، پوست کندن، کور کردن و در آتش انداختن و انواع شکنجه‌ها را برای ارضای فطرت پست و ددمنشانه خود مرتکب می‌شد. هنگامی که به تبریز وارد شد با وجود اینکه با هیچ گونه مقاومتی مواجه نشد اما بسیاری از مردم شهر را قتل عام کرده مأمورانش زنان باردار را با جنین‌هایی که در شکم داشتند به قتل رساندند

شاه اسماعیل بعد از اینکه تبریز را تصرف کرد، مذهب شیعه اثنی عشری (دوازده امامی) را به عنوان مذهب رسمی اعلام کرد. این اعلام هنگامی صورت گرفت که بیش از ۳/۲جمعیت تبریز، اهل‌سنت بودند. در همین دوران بود که شاه اسماعیل در خلال چند هفته، بیش از شش هزار نفر از مردم تبریز را به جرم سُنی بودن قتل عام کرد و مساجد تبریز را تبدیل به طویله نمود. در اردبیل نیز که همه مردم آن اهل‌سنت بودند، هرکس نمی‌خواست شیعه بشود، خانه‌اش را جلو زن و فرزندش به آتش می‌کشید. در مورد کشتار دسته جمعی شهر طبس توسط شاه اسماعیل چنین آمده است که سواران و نظامیان صفوی به محض ورود به شهر طبس، همه را از دم تیغ گذراندند. و بعد از آنکه هفت تا هشت هزار نفر را کشتند تا حدودی آتش حقد و کینه شاه اسماعیل فرو نشست

شاه اسماعیل هنگام تصرف بغداد نیز دستور تخریب مقبره امام ابوحنیفه و شیخ عبدالقادر گیلانی که هر دو از بزرگان و ائمه اهل‌سنت هستند را صادر کرد. وی در کازرون و فیروزآباد نیز عده زیادی را به جرم سنی بودن قتل عام کرد

خلاصه اینکه این پادشاه جلاد، برای ترویج مذهب تشیع و براندازی اهل‌سنت، چنان جنایاتی را مرتکب شد که در تاریخ حکومتها و مذاهب در نوع خود، بی‌نظیر است

رسميت يافتن مذهب تشيع با اين سبعيت و درنده خويی، برای حاکمان جديد اين فرصت را داد که يک حکومت موازی با سلطه شاهان و شاهزادگان، بوسيله روحانيون سرکاری پديد آيد تا جاييکه اين قشر ممتاز و اشرافی و طفيلی ، برای خويشتن از جيب مردم و دارايی ديگران ، سهميه و ماهيانه و مواجب ، تشکيل دادند و اسم آنرا از نظر شرعی، «خمس » نهادند

مذهب شيعه اثنا عشری( ۱۲ امامی) که آخوند ها در آن نماينده و نايب امام دوازهم هستند( امام ۱۲ غايب است و روزی دوباره به زمين باز ميگردد!) برای روحانيون موقعيتی طلايی و کسب وکاری پر رونق داد
روحانيون، ميان خلق و خدا ، « واسطه » قرار گرفتند ، خداوند از دسترس عوام الناس بيرون رفت و برای توصل و تقرب به خدا ، می بايست ، بروت « آقايان روحانی » را چرب کرد

روحانيون برای چاپيدن عوام الناس، هزاران گنبد و مقبره جعلی ساختند و اين مراقد بی هويت را ، اولاده رسول و امامزاده ناميدند ، توسل به مقابر امامان ، به مرور زمان ، عالمگيرشد ، تا آنجا که وقتی يک ايرانی به فرنگ می آيد، از همشهريان ديگر ميپرسد« آقا ، شهر شما امامزاده هم دارد؟!»آخوند های ايرانی پس از استيلای صفوی، نه تنها حاکم جان و مال و ناموس مرده شدند، بلکه « بهشت خدا» را نيز در همين دنيا ، بين ، پيروان شان ، البته مشروط بر داشتن ويژگيهای دلخواه آخوند ها و گرفتن « توصيه نامه» و « گريستن بر« مظلوميت حسين » ومماثل آن منقسم ساختند
آخوند در هزاران « حسينيه» ای در ايران ساخته شده است، منبر ميروند، پولی در دستمالی و گاه جواهراتی ، دريافت ميکنند و فی المجلس برای حاجتمندان و ملتمسان ، موعظت خاص و دعای به اصطلاح « توسل » ! ميخوانند
قرائت عربی با لهجه فارسی، زبانی است که نه عرب ها ميفهمند ؛ نه خدا و نه خلق خدا! آخوند های ايرانی با اين زبان ياجوج و ماجوج ، چندان بادی از تکبر و تفرعن در کله دارند که گويا « آقايان» ، زبان خارجی « !» بلد ند
از آنجا که بر استناد به روايات مجعول و مصنوع دوران صفوی، هر بار به عوام الناس ميگويند، در آخرت زبان « اهل جنت» عربی ميباشد؛ اين خود فريبان گمان ميبرند که اسباب تفريح و تفرج و توشه آخرت را نيز مهيا داشته اند

عاشورای حسينی و عزاداری دوماهه

گويا اين بدعت بزرگ نيز از ساخته های روزگاران صفويه است ، روزگاری که چرخ تاريخ در ايران متوقف شد ، زمان، زمان بيعاری و بيکاری بود و فرصتی کم نظير برای شيادان و معرکه گيران دربار صفوی
روضه خوانی و موعظت دو ماهه در منابر و حسينيه ها، هر صبح و شام، هزاران خرافه و جعل و تزوير را در فضای کشور پراکنده ميکرد ، اين خرافه ها ، در دروس دبستان و دبيرستان شامل می شد و نقالان و شاعران درباری را با کوهی از روايات جعلی و مضحک مواجه ميکرد ؛ اين دروغها که از دربار شاهان ريشه ميگرفت دوباره با حاشيه و غاشيه و پرداز های نو، توسط ناظمان و متملقان کشور ، به حاکمان قزلباش ، عرضه می شد والبته صله و پاداش می يافت

همه سو روايت های دور از عقل و فطرت بشری از آدرس دوازده امام و پيامبر اسلام به عوام الناس پيشکش ميشد و به اين نحو با تعطيل خرد و شعور مردم، با خيال راحت زمامداران صفوی در شبستان ها ، به زنباره گی و ترياک کشی روز ميگزراندند و خدا را شکر ميکردند
همين اکنون در مرز و بوم ايران، همان آش است و همان کاسه
وقتی محرم می رسد گويا شب زفاف آخوند هاست. صدها متر پارچه سياه و سبز بر سر در دکان ها و خيابان ها نصب ميشود ؛ در حسينيه ها به بهانه عزاداری به حضرت حسين رضی الله عنه ، هزاران بار مکرر اندر مکرر ،به همسر پيامبر اسلام، ام المومنين عايشه صديقه ، فحش و دشنام داده ميشود و بر سه خليفه راشده ( ابوبکر ،عمر وعثمان رضی الله عنهم) توهين و تحقير و تلبيس ، صورت می پزيرد

عاشورا و محرم در افغانستان

شيعيان افغانستان به عنوان يک اقليت بومی و قانونی ، همواره ازين حق برخوردار بوده اند که برای امام حسين، سوگواری کنند، اما اين کار، در چارچوبی معين و محدود ، انجام می شده است؛نصب بلند گو های غول پيکر ، انسداد راه ها و جاده ها ، توهين به مقدسات اهل سنت و تبادل دسته ها و هيات ها ازين حسينيه به آن حسينيه ، کمتر برنامه ريزی می شده است

درين سال های سياه و سترون که کشور در اشغال بيگانه است و جاسوسان و گماشته گان دول دور و نزديک در سراسر شهرها و باديه ها ، جولان ميکنند ، سفارت جمهوری اسلامی ايران ، نيز اين اقتدار و لگام گسيختگی را پيدا کرده است که منويات رژيم ايران را در افغانستان پياده کند
عاشورای سال پار و امسال به سبک و سياقی که برگذار شده است، يک پديده بومی نيست ، يک وارده ی خارجی است
نمايشات خيابانی، سياه پوشاندن اماکن، سير و سياحت دسته های عزادار و هيات های تعزيه ، با بوق و کرنا ، گويا از کشور همسايه، کاپی برداری و شرف صدور يافته است

آيا ايرانيان' قصد امحای مذهب ابو حنيفه را درافغانستان دارند ؟

آشکار نيست، اما واضح است که اقليت شيعه افغانستان را به بازی گرفته اند و اين فرجامی ناميمون دارد

مراجع و منابع شيعه که اغلب از دوره صفويه بازمانده است ؛ گويا چندان به « خاتم الانبيا » بودن رسول مکرم اسلام، اعتقاد ی نیست ؛ بدعت « امامت» و « ولايت» که بوسيله صوفيه و دراويش نيز دامن زده شده است ، درواقع ، به زعم آنان تکمله ايست ، برای تحقق کامل نبوت محمدی

اين مقوله که امام علی، وصی رسول است يا نهضت حسينی ، دين اسلام را ، محفوظ داشته است، با زبان غير شفاف ميگويد ، آيين محمدی يک کيش ارثی و خانوادگی است

يک جنايتکار جنگی به اسم شيخ آصف محسنی در خطابه ای ميگويد :« شيعه يان برای حسين عزاداری نمی کنند ؛ برای خط حسينی (!) عزاداری ميکنند

برای اين عزاداران شيعه عرض ميکنم؛ جان کاکا ! نسل امروز، نسلی که اشغال کريملين را ديده، نسلی که تهاجم بوش پسر را دريافته ، نسلی که انترنت را تجربه ميکند، نسلی که چون پولاد آب ديده شده ، گمان نبرم الگوی مبارزاتی حضرت حسين را در جهان امروز قبول کند ؛ در همانحال که شوريدن نواده رسول عليه خودکامه گی در هزار سال پيش، در برهوت کربلا، ستايش انگيز و اعجاب آور است ؛
آيا قهرمانان نسل امروز نميتواند از ميان آنهمه آزاده گان و انديشه سازان که در زندان حفيظ الله امين تباه شد يا دراسارتگاه اوين در دست دژخيمان خمينی وخامنه ای ، تيرباران شد ، بر گزيده شود؟

سکوت عبدالرب سياف و روحانيون سرکاری

در همان حال که تکريم و تعظيم اهل بيت رسول الله (ص) و احترام حضرت حسين رض از مختصات اعتقادی اهل سنت و جماعت است؛ اهل تحقيق ميدانند که تظاهر به عزاداری برای امام حسين ، بر سر وسينه کوبيدن و خنجر و قمه بر بدن زدن ، خلاف ديدگاه ابوحنيفه است

در مذهب حنفيان حتا دشنام و لعنت بر يزيد بن معاويه جواز شرعی ندارد، چرا که از ديدگاه حنفيان ، يزيد يک مسلمان گنهکار است نه يک مرتد از خدا بيزار

اينکه شيخ آصف از پيروان ابوحنيفه ميخواهد ، باور های خود را به طاق بالا بگذارند و مانند شيعيان ، برای امام حسين ، تظاهرات و کارنيوال و تياتر ، برپاکنند؛ جسارتی است که يک جنايتکار جنگی در يک دولت دست نشانده و کشوری اشغالی ، ميتواند متبارزسازد وبس

خانم لينا روزبه و منظومه ی « رنج افغونی » اش !

بهروز — 2010-10-14T22:00:00Z

اما ازاين که حافظ را به شاعری قبول کردی( از روی اجبار
کمال بی انصافی رواميداری جان خواهر! مگر هراتی ها، حافظ را شاعر خود نميدانند؟ مگر در تمام تاق و رواق شهر و روستا ی هرات، ديوان و نام و نشان حافظ نيست؟

اخيرا به ارتباط ويس ناصری ، دارنده وبسايت آزمون ملی، و زدوبند سياسی اش با خانم روزبه که نان به يکديگر قرض ميدهند، ويس ناصری ، روزبه را « شاعره و گوينده تواناو مشهور » ميخواند و خانم روزبه ، ويس را به عنوان کارشناس سياسی برای مصاحبه به صدای امريکا دعوت ميکند، پيام های در کابل پرس^?، درج شده است .البته اين گونه داد و ستد ها همه جا هست و مختص به اين اشخاص و اين مورد نيست اما به ارتباط به شعر واره خانم روزبه که اين جا و آنجا منعکس شده، تاملاتی وجود دارد که مختصرا به عرض ميرسد:
خانم روزبه مثل همه مهاجرين وطنی ( هراتی ) در مشهد، با مشکلاتی دست و پنجه نرم ميکرده که رنج آور و جانکاه بوده و از همه بزرگتر تحقير و تخفيفی بوده که ميزبانان ، بر جمعيت بزرگ مهاجرين شکسته پر افغان روا ميداشتند ، از محل کار وکسب گرفته تا درون مدرسه و حتا داخل اتوبوس و مينی بوس!
خانم روزبه اين خاطرات تلخ را با خويشتن به امريکا برده و چون موقعيتی مناسب به چنگش افتاده ، يعنی گويندگی در صدای امريکا، اين تلخکاميهارا هم در جريان برخی مصاحبات ( مثلا با محمود احمدی نژاد ) تبارز داده يا در مقاطعی از طريق شعر و ادبيات ، بازتاب داده است که هرگز دور از انتظار نيست و طبيعی و قابل ستايش هم است!

اما در شعر اخير شان ، نامبرده دچار « احساسات » شده و سوراخ دعا را گم کرده است!بد نيست گوشه ای ازين شعر واره را بگشايم:

به کشورت پناه آوردم /

کودکی بودم که پایم با خاکت آشنا گشت/

جوانیم را در کشورت گم کردم/
زبانم را بفراموشی سپردم/
"تشکر"هایم به "مرسی" /
و "نان چاشت" ام به "نهار" مبدل گشت/
شاعرم حافظ گردید و /
از قابلی وچتنی و چای سبز /
به زرشک پلو/
و طعم شور خیار/
و چای معطر سیاه/
در پیاله های کمر باریک/
با قند خشتی در کنار /
عادت نمودم/
در کشورت/
بهترین و بدترین لحظه های زندگی را/
به تجربه نشستم/
پسرم در خاک تو چشم گشود و رضا نامیدمش/
مادرم در بهشت رضای تو با دلی نا امید مدفون گردید/
خواهرم با پسری از تبار تو عقد و نکاح بست و/
در جنگ عراق برادرم/
برای سربازانت نان پخت/
صلوات فرستاد/
و با افتخار عرق را از جبین زدوده و/
بند سبز یا حسین را بر پیشانی گره زد/
حال/
پیریم را نیز در خاک تو/
به تماشا نشسسته ام

از خانم روزبه می پرسم ، آيا زبانت قبل از رفتن به ايران ، فارسی نبود ؛ پس ازين که چتنی را خيار شور ميگفتی ، يا به جای تشکر، مرسی ميگفتی، يا به جای نان چاشت ، نهار؛ چرا ناراحت بودی؟در ايران برای خوراک صبح، صبحانه و برای طعام چاشت، نهار و برای غذای شب، شام ، ميگويند اما در وطن تو برای همه غذاها در تمام اوقات « نان » ميگويند:

ــ بريم نان بخوريم . ( چی نانی، معلوم نيست)!

اما ازاين که حافظ را به شاعری قبول کردی( از روی اجبار!!)

کمال بی انصافی رواميداری جان خواهر! مگر هراتی ها، حافظ را شاعر خود نميدانند؟ مگر در تمام تاق و رواق شهر و روستا ی هرات، ديوان و نام و نشان حافظ نيست؟

چرا به ايل و تبار و زبان و شاعرت ، اهانت ميکنی؛ آيا برای اين است که چند محفل و سايت و رسانه ی فاشيستی و هژمونيستی، ترا ستايش کنند ؛ با اين قيمت کلان؟!

يک کمی دقت و ممارست ، ميتوانست ، منظومه ات را وحدت و تماميت منطقی بخشد.

بهر حال خانم روزبه گوينده ای تواناست و استعداد او درين قلمرو، ستودنی است .