کابل پرس

Iranian leadership addicted to opium?

Castro, Robert Maier — 2009-07-07T15:38:53Z

For those wondering about the logic and sanity of the Iranian leadership in its conduct of international affairs, recent presidential election and the massive protests following, perhaps the delusional effects of long-term narcotic use should be considered.

Kabulpress sources in and outside of Iran have compiled eyewitness, photographic, and circumstantial evidence that 82 year-old Iranian Supreme Leader, Ayatollah Ali Khamenai has been a long-time opium addict and even directly involved in the narcotic drug trade.

1. Kabulpress sources have attended private events organized by Ayatollah Khamenai featuring Iranian poets reading and discussing each others' works. These poets, like many noted poets across the globe indulge themselves in smoking opium; for example, noted Iranian poet Muhammad Hussain Shahryar regularly extolled opium in his work. Sharriad who died about eleven years ago, was a close friend of Khamenai and participated in these opium-laced soirees where especially favored poets received gifts ranging from gold nuggets to new cars and new houses. Kabulpress sources in Iran attended these same events and personally witnessed Khamenai pass the pipe to his poetical comrades.

2. Rumors regularly spread through Iranian communities that Khamenei became a heavy user of opium after an injury to his arm several decades ago.

3. Statistics from the UN regarding narcotics use in Iran include: about five percent of its population of approximately 75 million is addicted to opiates— about 5 million addicts, many of whom steal to support their addiction; an estimated 50% of opium from poppies harvested in Afghanistan travel through Iran on its way to Europe and beyond. With this level of trafficking, it is hard to believe that governmental involvement is not significant.

4. Opium is a cheap drug in Iran. Along with strong black tea, it fuels Iran's long-range truck drivers and is blamed on the horrific number of truck and bus wrecks that regularly occur on Iran's highways.

5. A noted effect of opium on long-term users is long speeches; Khamenei is known for 2-3 hour rants that blame the U.S. and Israel exclusively for the world's troubles while ignoring Iran's breadlines, unemployment, human rights violations—and rampant drug addiction. Millions of Iranians blame their monumental internal problems not on Israel, but on their own corrupt “theocratic monarchy.”

6. Due to the number of addicts among them, Iranians easily recognize opium users through their sunken faces, black circles under their eyes, and their thin, shrunken frames. To them it is obvious that Ahmadinejad and Khamenei fit that unfortunate profile.

7. The sad cultural entrenchment of opium addiction is illustrated by Iranian jokes like “Ahmadinejad says America spends billions of dollars in technology to send people into space, but every young Iranian can get there with just one ‘cigari' (opium laced cigarette)” and “Don't drink and drive, smoke and fly.”

8. Opium is a drug of dreams and delusions. Official pronouncements like, ‘there are no homosexuals in Iran,' and ‘there are no human rights violations in Iran,' suggest to many that Iranian leadership's grasp on reality should be questioned. They should also consider getting some help at narconon rehab.
KW: narconon rehab
Link: http://www.calnarconon.org/

As international leaders analyze the Iranian government's actions and policies, and contemplate reactions to the daily threats and claims against the world's democracies, they should be advised to consider the strong possibility of chemically altered mental states of the Supreme Leader and his first lieutenant.

خدا درست کند که شما خراب کنید؟

Castro — 2008-09-10T00:00:00Z

دوشنبه هشتم ماه سپتمبر 2008 در حالیکه هوا همچنان ابری بود و پیشانی آسمان ترش، چنان وانمود میکرد که گویا با زبان تند و قواره ای ترش، مردم را به دل کندن از هوای تابستانی و آمادگی برای یک فصل جدید سرد و برفی فرا میخواند، به خانه برگشتم تلویزیون را روشن کردیم که روی شبکهء رادیو تلویزیون ملّی افغانستان عیار بود. تصویری از يک مجلس با شکوه را دیدم . اول فکر کردم شاید مجلس فاتحه یا قرآن خوانی باشد، تا اینکه جهت دوربین تغییر کرد و سمت اصلی صحنه را نشان داد. صحنه ای که با عکسهای از افراد گوناگونی که البته همه ریشدار و عمامه داشتند و در راس آن عکس بزرگی از مسعود دیده میشد فهمیدم که حتما تکرار برنامه بزرگداشت هفتمین سالروز ترور احمدشاه مسعود است. در این اثنا جناب رئیس جمهور منتخب افغانستان که ماشاءالله گویی از مهارت سخنوری والایی برخوردار شده، بدون کلاه و چشمک زنان، داشتند سخن میراندند. از غیرت و شهامت افغانی ، اینکه در میدان جنگ افغانها همیشه برنده هستند گفتند، از شهکاری های مجاهدین و قدردانی از آنان، از پیشرفتهای چشمگیر دولت خود در عرصه های بازسازی و سیاسی و اجتماعی سخن گفتند وموضوع خیلی مهمی را که جناب ایشان به آن پرداختند موضوع اتفاق افغانها بود. رئیس جمهور معتقد است و تأکید میکند که بازسازی این وطن جز بدست خود افغانها امکان پذیر نیست، او خاطرنشان ساخت که کمک مالی بیرونی، مشوره های بیرونی، متخصصین بیرونی خوبند، ما به آنها نیاز اشد داریم، اما آبادیی این کشور جز به خواست و عمل خود افغانها ابدا امکان پذیر نیست. آقای کرزی همچنین افزود که اتفاق و اتحاد ملت تنها راه حلی برای رسیدن به یک اندیشه ای ملی مشترک و دسترسی به یک نظام کاملا دیموکراتیک و مبتنی بر خواست مردم میباشد. آقای کرزی میگوید، اتحاد و اتفاقی که او از آن سخن میراند هم اکنون در افغانستان قابل رؤیت است و احساس می شود، با وجود مشکلات و اختلالات سیاسی بین احزاب سیاسی باز هم نسبت به آینده ی کشور خوشبین است.

چیزی که برای من به عنوان یک شهروند این کشور مبهم است ، شعار وحدت و همبستگی است که همواره از طرف سیاست مداران و دولت مردان ما برای ملت گفته می شود. چنانچه رئیس جمهور معتقد است که تنها راه حل و بیرون رفت از بحران کنونی اتحاد و همدلی مردم است، پس چرا خود بر این اصل سرنوشت ساز پاگذاشته و همواره با سیاست ها و جهت گيری های قومی نمی گذارد تا وحدت ملی، برادری و برابری از حالت شعاری به وضعیت واقعی درآید ؟ موضوع حمله ی کوچیها بر مناطق مردم مرکزی که منجر به بار آمدن یک فاجعه ای انسانی ، تخریب مزارع و کوچ اجباری شد را بیاد آوريم. کرزی همچنان در آن مواقع خاموش نشسته بود که برای اینکه مبادا معاهدات نشنالیستی را نقض کرده باشد صدای از خود بیرون نمی آورد و همچنان زیرپرده از کوچیگری حمایت میکرد.

. 2 موضوع بازسازی در کشور باکمک گزاف جامعه ی جهانی در دو ترم که حدود چهل ملیارد دالر امریکایی طی سالهای ریاست جناب کرزی به افغانستان جهت بازسازی سرکها مکاتب و کارآفرینی در تمام نقاط کشور بدون درنظرداشت رابطه های قومی، حزبی، یا سمتی پرداخته شده است. اما تا هنوز حد اقل چهل در صد آنچه که توقع میرفت در معرض اجرا قرار نگرفته است. تمام پروژه های بازسازیی دولت در طی این هفت سال صرفا به مناطق پشتون نشین متمرکز بوده است. مناطقی که مرکز فعالیت ستیزه جویان طالبان است، طالبان یا طالب زده های که با اندیشه های تاریک و قرون وسطایی شان خوشبختی مردم افغانستان را در گیرو اسلام و تفکر عرب غلامی و پاکستان غلامی میدانند و معتقدند که دین از نوع ملا عمر تنها نیازجامعه ی ماست، این جامعه به هیچ چیزی جز اسلام ملاعمری نیازمند نیست وبه فن آوری، پیشرفت ، تمدن اعتقاد ندارند. ما شاهد عینی این ماجراها بوده ایم که هر ساختمان مکتب، سرک، پول و پولچک در این مناطق آباد شده پیش ازآنکه مورد بهره برداری قرار گیرد از طرف باشنده گان این مناطق تخریب میشود. اما مناطق مرکزی افغانستان که مردم میهن دوست، صلح دوست، دانش دوست، آبادی و تمدن دوست زندگی میکنند و ریشه عمیق در تاریخ تمدن دارند و اصلا ذاتا تمدن ساز این مرز بوم بوده ودر مبارزه با اشغالگران دوره های مختلف سهم بسزای داشتند. در طی این هفت سال اخیر که ستیزه جویان طالبان با رهبریی اعراب و آی اس آی، در کابل و بقیه ولایات جنوبی دست به حملات خونینی زده اند که تاکنون ده ها هزار انسان بی گناه، اطفال و زنان را درکام مرگ فرستاده اند. آن ها همواره سد راه آبادی و پیشرفت در عرصه های بازسازی و دانش میگردند. اما برعکس طی این هفت سال ما شاهد هیچ گونه انتحار، انفجار، تخریب و سوزاندن مکاتب و تهدید معلمین درمناطق مرکزیی کشور نبوده ایم و این مناطق یکی از امن ترین جاهای افغانستان به شمار میرود، که Pory Stewart یک کارشناس مسائل سیاسی دراین مورد می نویسد، غرب با سرمایه گذاری درمناطق آشوبزده سخت دچار اشتباه هستند، او به هزاره جات و مناطق مرکزی به عنوان امن ترین جای برای سرمایه گذاری یاد میکند. اما باداشتن این همه خوبی ها و همکاریی گسترده ای مردم این مناطق بادولت جناب کرزی، آقای رئیس جمهور و مسئولان پروژه های بازسازی تا هنوز اندکترین توجهی به حال این مردم نکرده اند. وزیر طالب زده ای فرهنگ ژورنالیست ها را به جرم اینکه پشتو نگفته اند شکنجه میکند. با وجود این عملکردهای مغرضانه و تعصب گریانه از طرف دولت کرزی که ریشه ای نا امیدی و ناباوری را نسبت به رفتارهای ناخوشایند دولت کرزی در اذهان عمومی جان میبخشد، چگونه می توان به مهارت افسونگریی کرزی و بقیه دولت مردان سر را به دامان فروبرد و شعارهای تکراری "همبستگی، و وحدت" را ناشی از صداقت آنها نسبت به مردم پنداشت؟!

دیگران با فقدان پدر یتیم می شوند و من با فقدان مسعود یتیم شدم. رسول سیاف

بعد از اتمام سخن پراگنی رئیس دولت، مجری برنامه ، جناب عبدالرب رسول سیاف را به جایگاه فراخواند.

جناب استاد که معادل فارسی نامش " خدابنده قاصد شمشیر زن" میباشد با یک هیبت تمام پشت تریبون تشریف آورد، استاد مثل همیشه یک طور یا شاید همان یک دست لباس را میپوشد و تیپش همواره یکسان است، لنگی توسی رنگ که از وسط قسمت بالا کلاه زرد رنگ شیشه دار به شکل گنبد نمایان است. محاسن فرا استاندارد به طول تقریبا 40 سانتی متری،بوررنگ که با گذشت زمان طولانی تبدیل به این رنگ شده، و قسمت پایانی ریش حالت امواج را به خود گرفته و طول فرا استانداردی ریش باعث حرکت ریش بسمت چپ شده که وقتی آدم نگاه کند گویا وزش باد از سمت راست است.محاسن استاد چنان پرپشت و پهن است که به مشکل میشود یخن گلدوزی شده و بچه گانه آقای استاد را از اطراف یا لابلای ریش دید، اما با حرکت سر آقای استاد به سمت چپ و راست گوشه و کنار یخن گلدوزی شده ای آقای استاد ظاهر میشود.

استاد با خواندن چند جمله ای عربی که عبارتش یادم نیست به سخنانش آغاز کرد، پس از آن یک دوبیتی را که شاید خودش ساخته بود در مدح مسعود سرود، که از این دوبیتی ها فقط آخر هر مصرع از شعر اول یادم است که اولی با "مسعود" و دومی با "دود" ختم میشد. سیاف ابتدا به تمجید از اندیشه های مسعود مبنی بر استقلال افغانستان و وحدت ملی پرداخت و افزود مسعود تنها افتخار این کشور و این ملت بود و ادعا کرد که تمام ملت از مسعود همیشه به عنوان یک فرد خیر خواه و میهن پرست یاد میکند وتمام ملت از فقدان مسعود محزون است. استاد همچنین به یکی از خصوصیات شخصیتی مسعود اشاره کرد و گفت هیچگاهی از مسعود نشنیده ام که فتح فلان تپه را یا فایق آمدن بر دشمن را تنها به خود ربط بدهد، او همیشه میگفت که خدا فتح کرد و شهامت بچه ها بود. بعد به یادآوریی خاطره های دوران جهاد پرداخت مجاهدین را قهرمانان ملت خطاب کرد و ملت افغانستان را تا ابد مدیون جان فدایی ها و جسارت های مجاهدین دانست. او افزود اگر مجاهدین و شهامت شان نبود امروز ما این افتخار آزادی را نداشتیم،(افتخار؟؟؟) و بیرق اسلام در سرزمین افغانستان به احتزاز نبود. و این کشور مهد پرورش تروریست نبود بن لادن کجا میزیست سیاف در ضمن سخنانش اضافه کرد یکی از بزرگترین دستآورد جهاد بر علیه مستکبرین پیدایش یک نظام اسلامی بوده و تمام کشتارها و خرابیها را برحق و کار خود خداوند دانست. اوبرای تصدیق این ادعایش عبارتی عربی از قرآن خواند که خدا خطاب به محمد کرده و گفته هرگز نگران این کشته نباش زیرا اینها راشما نکشته اید الله کشته است. استاد همچنین گفت اگر دو پدیده ای اسلام و جهاد را از افغانستان برداریم دیگر هیچ چیزی در روز این کشور و این مردم باقی نمیماند. سپس سیاف وضعیت سیاسی کنونی را به بررسی گرفت و گفت که او معتقد است اگر از قوت و مهارت جنگی مجاهدین برای مبارزه با ستیزه جویان طالب استفاده نگردد هیچ زمانی بر آنها فایق نخواهیم آمد. او گفت به اصطلاح عامیانه این جمله را تکرار میکنم که به غیر ازمجاهدین پدر کس هم نمیتانه ای مشکلات ها ره حل کنه.
آقای سیاف در مورد تاریخ افغانستان و افتخارات تاریخی افغانستان نیز چنین گفت، مجسمه های بامیان گرچند ریشه ای تاریخی دارند اما زیاد اهمیت ندارند چون این مجسمه ها تاریخ بت پرستی مردم را آشکار میسازد بدین معنا که زمانی مردم بت پرستش میکردند، او امام ابو حنیفه، امام ابو هریره، و بقیه حدیث نویسان ، بوعلی سینا جلاالدین بلخی را آفرید گارهای افتخار این سرزمین میداند. و به سخنانش پایان داد.

آقای استاد اولا حرف از افتخار آفرینی میزند و به دفاع از مجاهدین برمیخیزد، و مردم را مدیون شهامتهای مجاهدین میداند، من نمی دانم که آقای سیاف چه چیزی را افتخار میداند که توسط مجاهدین آفریده شده است ؟ ویرانی ؟ بیسوادی؟ بی ثباتی؟ فقر ؟ و همچنین آقای استاد سیاف فرق بین بت و بودا را نمی داند، و نمی فهمد که بودا یک انسان وارسته بود مانند بسیاری از وارستگان دیگر قرنها قبل از اسلام میزیسته و مردم افغانستان قبل ازگرایش به اسلام پیروان دو ايين زرتشتی و بودایی بودند. کتاب های مختلفی است که من برای استاد توصیه میکنم که بخوانند تا بدانند قبل از هجوم اعراب بر افغانستان، این سرزمین مهد تمدن شرق بوده ومردمان این سرزمین یکتاپرست بودند. زمانیکه فرهنگ مجسمه پرستی و گوساله پرستی همچنان بر سرزمینهای اعراب سایه افگنده بود اعراب در عمق جهالت به سرمیبردند، دخترانشان را زنده بگور میکردند و هیچ خبری از یکتا پرستی وجود نداشت مردمان سرزمین ما خداپرست بودند و کشورما به نام مهد تمدن شرق شهرت داشت، که شگرد به کاررفته در ساختار مجسمه های بودا نشانه ای از پیشرفته گی و تمدن مردمان این مرزوبوم است. مردمان متمدن و مترقی بیست و چهار قرن پیش مجسمه ها را ساختند اما طالبان آنان را بعد از بیست و چهار قرن فروریخت. این خود نشان میدهد که مردم مرکزی به درازای تاریخ همواره در فکر افتخار آفرینی و آبادی بوده اند اما طالبان همواره به فکر تخریب.

بعد ازین نوبت به آقای حاجی محقق یکی دیگر از رهبران مجاهدین که تازگی به حج مشرف شده است میرسد.

محقق نیز ازشهامت مجاهدین طی چند سال جهاد ستایش کرد و دولت کرزی را به بی اعتنایی به عملکردهای میهن دوستانه مجاهدین متهم کرد و افزود که این واقعا بی عدالتی است که مجاهدینی که طی سالهای مقاومت سرسختانه به نبرد پرداخته اند، افتخار امروزیی احتزاز پرچم اسلام بر این کشور دستاورد مشقت هاییست که مجاهدین کشیده اند. اما امروز تمام شهامت های آنها نادیده گرفته می شود تمام آنها با کارهای طاقت فرسای چون گادی وانی کار در منده ایی پرداخته اند . به باور آقای محقق این افراد می تواند در قالب اردوی ملی نقش بسیار مهمی را ایفا کنند.

پس از آن آقای وردک وزیر دفاع مقاله خود را به خوانش گرفت. او نیز همانند دیگر دولت مردان به سخنان بی مورد ، بی معنا، و پوچ پرداخت ودرآخر گفت امیدواراست که روزگار افغانها بهبود یابد و از خداوند آسمانی خواست که شخصا در امور سیاسی افغانستان دخالت کند و مردم افغانستان ازین گونه بلاهای زمینی و آسمانی نجات دهد.

خوانندهء عزیز! هم اکنون قضاوت عادلانه و روشن اندیشانه را بر دوش شما میگذارم تا به عنوان یک شهروندی که سرنوشت شما بدست چنین دولت سالارانی بی خرد است ببينيد که این افراد از قماش کرزی و سیاف و ورک خواسته های تاریک اندیشی خود رقم زده، حس بدبینی و نفاق و کدورت را چنان در بین اقوام و مذاهب به عمقش رسانیده اند که هیچ افغانستانی به تعلق خود در این کشور افتخار ندارد.

جنگ سالاران و قبیله سالارانی که توانایی تخریب را به بخوبی دارند اما برای آبادی و بازسازی احساس ضعف میکنند و از خداوند می خواهند که افغانستان را برای ایشان بازسازی کنند. فکر میکنم که خداوند هم دیگر هیچ کمکی را به این مردم نخواهد کرد چون میداند که این مردم خودستیز هستند، گیرم که خدا رحم کند و این وطن را یکشبه با زور ملائکه های متخصص و آرکیتکت خود بازسازی کرد مکاتب و زیرساخت ها را ساخت، اما طالبان و طالبانیها، فردای آنروز قبل از طلوع آفتاب این آبادی ها را ویران خواهند کرد.

باج گیری پس از کشتار!

Castro — 2008-07-31T22:00:00Z

پس از فروپاشی رژیم ضد بشری طالبان و روی کار آمدن دولت جدید با ریاست حامد کرزی مردم افغانستان نسبت به آینده ی شان نسبتا امیدوار و خوشبین شده بودند. اما برعکس توقعات هیچ فرقی بین اوضاع دوران طالبان و دولت امروزی احساس نمی شود.

طالبان در سالهای هفتاد و شش و هفت هجری شمسی یعنی بعد ازینکه بیشترین قسمت از خاک کشور را به تصرف خود درآورده و پایتخت را نیز اشغال کرده بودند دیگر آن طالبان پاک طینت و و فرشته های نجات مردم بدبخت افغانستان نبودند، تبدیل به یک هیولای ستمگر و بی احساس شده بودند که مردم روزانه شاهد چندین شکل جنایت ضد بشری زیر نام اجرای قانون شریعت اسلامی از قبیل به دار آویختن، تیرباران، سربریدن، دست و پا بریدن اشخاص، بدون اجازه از دیوار مردم بالا رفتن و و مجلس شادی و عروسی را به مجلس فاتحه تبدیل کردن، و چندین نوع جنایات دیگر بدون حکم قانونی ، صرف مبتنی بر خصومت های دیرینه ای شخصی بودند که خود من بارها شاهد عینی این قبیل جنایات بودم.

اکنون به یکی از بزرگترین جنایت مجریان شریعت اسلامی می پردازیم. زمانیکه طالبان به شهر مزار شریف هجوم آوردند با مقاومت سنگین از شهروندان این شهر مواجه شدند که تلفات سنگینی را بر افراد طالبان و راهیان جنّته الفردوس وارد کردند و عده ای زیادی از لشکریان طالبان که مرکب از عرب و پاکستانی و چچنی بودند را به عالم برزخ فرستادند که دقیقا یادم نیست بعد از چند روز مبارزه، افراد طالبان را دوباره از شهر مزار شریف بیرون راندند که این امر باعث ایجاد عقده مندی و خصومت طالبان نسبت به هزاره ها شد و پس ازآن برای اینکه بتوانند این مبارزه ای دفاعی مردم مزار شریف را توجیه کرده باشند و همچنین تهدیدی باشد برای تضعیف بامیان ، اقدامات ضد بشری و یزیدی پسند دیگری را روی دست گرفتند. چنان شد که تمام راه های وارداتی مواد غذایی را بر مردم بی دفاع مرکزی به جرم هزاره بودن بستند. تمام کامیونهای حامل مواد خوراکی و دارو را در شهرهای مانند قندهار، غزنی و هرات و تمام ولایت های هم مرز با هزاره جات را متوقف کردند، چند ماهی بدین منوال گذشت و مناطق هزاره نشین با وضعیت اسفبار روبرو شد، عده ای که در مناطق مرزی با هزاره جات زندگی میکردند شبانه محموله های مواد خوراکی و دارو را با استفاده از خر و اسب به مناطق هزاره نشین قاچاق میکردند که تا رسیدن به دست مصرف کننده ده ها برابر گرانتر تمام میشد . مثلا اگر یک سیر آرد در قندهار ده هزار افغانی بود در هزاره جات یک لک افغانی که حد اقل تفاوت ارزشی تمام کالاها ده برابر بود.

خلاصه وضعیت روز بروز وخیم تر میشد. حالا نه تنها اینکه طالبان با این کارشان یکی از بزرگترین جنایات حاد علیه بشریت و نقض حقوق بشر را مرتکب شدند بلکه هزاره ها از رفت و آمد و سیر در داخل کشور هم ممنوع شدند و در مسیر تمام بزرگراه ها، در مسیر هرات غزنی و یا نمیروز غزنی، طالبان پسته های ایست و بازرسی برپا کرده بودند و تمام موترهای مسافربری را بازرسی کرده هزاره و هزاره گونه هارا از موتر پایین میکردند. بعضی شانرا برای کار در زندان های بزرگ قندهار و ولایات دیگر می فرستادند و اکثرشان را شبانه گروه گروه بدون هیچ جرمی به رگبار می بستند و گورهای دسته جمعی درست میکردند که بیشترین از این مسافرین بیگناه در قتلگاه "کندی پشت" واقع در ولایت زابل (قلات) دسته دسته تیرباران شدند و خانواده های اکثر این قربانی ها تا هنوز چشم براه مسافرین خود هستند که روزی از ایران بر میگردند و سوغاتی برایشان میآورند.به عنوان مثال یکی از دوستان ما از ولایت غزنی که پسرش در همان دوران وقتی بعد از چندین سال زندگی در ایران برگشته بود در مسیر راه مفقود شده که همسرش هنوز در انتظارش نشسته است و به هیچ درخواستی مبنی بر ازدواج مجدد تن نمی دهد و مطمئن است که شوهرش برمیگردد. هزاران مثال دیگری مشابه داریم که مادرها هنوز در انتظار پسرانشان هستند، اما خبر ندارند که استخوانهای پسران شان در گورهای دسته جمعی پوسیده است.

در یکی از سفرهای که من خودم به طرف غزنی داشتم دونفر مسافر هزاره تبار که ظاهرا از جاغوری بودند و از ایران برگشته بودند همسفر ما بودند. در منطقهء میوند که میان شهر لشکرگاه مرکز ولایت هلمند و ولایت قندهار واقع شده است طالبان زنجیر انداخته بودند و این دوتا هموطن را از موتر پایین کردند و با لت و کوپ به سمت دشت هدایت شان کردند. میگفتند که اینها را پیش قوماندان مان میبریم، موتر به فرمان جناب طالب حرکت کرد و نمیدانم که بر سر این دو هموطن ما چه آمد.

گروه طالبان که حلقه ی رهبریی شان مرکب از چند نفر عقده مند و پرورش یافته در آغوش اندیشهء وهابیت و عقب گرایی بودند و همواره سعی میکردند که سیاست شان را طوری تنظیم کنند که با مزاج بادارهای عربی و پاکستانی شان سازگار باشد و برای ارضای آنها دست به هر جنایتی میزدند . به طور مثال به چند نمونه اش در قسمت بالای این مقاله اشاره شده است. اینها واقعیت هایست که برای همگان معلوم است و نیاز به هیچ گونه اسناد نیست. می گوییم طالبان چون طالبان هستند نمی توانیم توقع بیشتر ازین ازآنان داشته باشیم که واقعا هم نباید داشته باشیم.

جای تأسف اینجاست که دولت کنونی با ریاست جناب کرزی و با حمایت گسترده ی جامعه ای بین المللی که بار ها خودم از زبان خود آقای رئیس جمهور شنیده ام که از پیشرفتهای چشمگیر دولت خود در عرصه های مختلف از قبیل ترویج دیموکراسی، بازسازی ، سیاسی و فرهنگی و آزادی بیان در افغانستان به جهانیان سخن گفته است. در حالیکه ما همه شاهد وخیم تر شدن اوضاع امنیتی و بی ثباتی در کشور هستیم. مردم افغانستان هنوز در آتش بدبینی های فاشیستی و قومگرایی می سوزند و بزرگترین جنایات علیه بشریت صورت میگیرد ، حقوق بشر نقض میگردد، خبرنگاران لت و کوپ و زندانی می شوند، مردم به جرم استفاده از زبان مادری خود شکنجه می شوند، کوچی ها به حریم مردم حمله میکنند و زن و فرزند مردم را مورد آزار و ازیت قرار می دهند و مردم را مجبور به کوچ از خانه و کاشانه ای شان میکنند. با وجود این همه موارد نقض حقوق بشر در کشور دولت آقای کرزی هیچ گونه عکس العملی از خود نشان نمی دهد و هنوز به طرفداری از کوچیها بر میخیزد و کوچی هارا بر اساس فرمان شاهان دیکتاتور و نژادگرای قدیم مستحق چنین جنایت ها میدانند.

چنانکه هجوم اخیر کوچی ها به مناطق هزاره نشین بهسود چه وضعیت اسفبار انسانی را به وجود آورد، که علی رغم فرمان رئیس جمهور کرزی مبنی بر برگشت موقت کوچیها از بهسود هنوز آتش جنگ در آنجا خاموش نشده است و اخیرا بنا به خبرهای رسیده از کابل پنج نفر غیر نظامی دیگر در بهسود بدست کوچیها کشته شده است و همچنین وضعیت رفت آمد هزاره ها در داخل کشور به مشکل مواجه شده است . موترهای مسافربری در مسیر نیمروز هرات قندهار غزنی مورد توسط نفرات طالبان مورد بازرسی قرار میگیرد و هزاره ها را آزار ازیت میکنند. اکنون مردم ذائقه تلخ دوران تاریک اندیشان طالب را دوباره احساس میکنند. نیروی اردوی "ملّی" هیچ امنیتی را برای ملت تأمین نکرده است و نمیکنند.

آقای رئیس جمهور که مسئول مبارزه با چنین نابسامانیها در کشور میباشد همچنان خاموش نشسته است.

دیرینگی ترویج فرهنگ سوندورگرای هندی در افغانستان

Castro — 2008-04-03T08:22:58Z

فرهنگ افغانی تقریبا به یک فرهنگ هویت باخته مبدل شده است . سالهاست که از سردرگمی در بین هجوم فرهنگ های بیگانه در کشوردر حال متلاشی شدن است. جنگ های داخلی وبحرانهای اقتصادی که مردم را وادار به ترک وطن کرده و يک حدقل يک نسل که در طول سه دهه ای اخیر در خارج و در سایه ای یک فرهنگ بیگانه پرورش یافته، باعث گردیده تا فرهنگ افغانی بااین بیگانه پرورده ها احساس بیگانگی کند؛ امروز افغانستان به یک کمپاین برخورد فرهنگ های مختلف مبدل شده است.

در تصاویر می بینیم که جوان ها در کابل و دیگر شهر های بزرگ کشور با قیافه ها و تیپ های مختلف به خصوص تیپ های هندی، طرز صحبت کردن های مختلف که هیچ همخوانی با فرهنگ ، زبان و عنعنات اصیل افغانی ندارد در اجتماع ظاهر میشوند. البته سوء تفاهم نشود که من شخصا طرفدار آزادی های فردی هستم و به هیچ عنوان موافق دخالت در امور شخصی کسی نیستم چون به باور من هر فرد جزيی از اجتماع محسوب می شود و باید از آزادی های بیان،فکر و اندیشه و طرز لباس پوشیدن و چیزهای که مربوط به فرد میشود برخوردار باشد. اما هرفرد از جامعه موظف است که فرهنگ اصیل خودرا پاس بدارد. منظورم از پاس داشتن فرهنگ اصیل افغانی، با لنگی و لباس هندی و پای برهنه در شهر های دبی و ابوظبی قدم زدن نیست. البته باید یادآور شد که مردم افغانستان سابقه ای دیرینه ای از بیگانه پرستی دارند، از عدیم تا قدیم داریم که اکثر مردم افغانستان شیفته و باخته ای فرهنگ سوندورگرای هندی بوده اند، که مثلا یک آدم که خود را با کلاس می پیندارد به آهنگ های لتا و موکیش خواننده های قدیمی هندی گوش میدهد. اکثر مردم افغانستان موسیقی هندی را دوست دارند و همواره برای شادی روح ازین موسیقی استفاده می کنند؛

زمانیکه من کوچک بودم سینماهای افغانستان سرگرم نمایش دادن فلم های اکشن و داستانهای عاشقانه هندی بود، که فیلم های اکشن علاقه مندان و طرفداران پرشمار در بین جوانها داشت و همین فلم ها باعث بی سواد ماندن خیلی از همنسلان ما در آن دوران شد، گروه بزرگ از همکوچه گی های ما که صبح ها با هم از خانه های خود به منظور مکتب بیرون می شدیم، از ده نفر چهار نفر به مکتب می رفت و بقیه کتاب های خودرا زیر خاک پنهان کرده و به تماشای فلان فیلم هندی در سینما می رفتند. شامگاه که می شد همگی رفیقای سینما رفته پیش بقالی سر کوچه جمع می شدند و بسیار با هیجان از صحنه های فیلم صحبت می کردند و آنعده ای دیگر که بدلیل نداشتن پول تکت نتوانستند به سینما بروند با دهان باز به قصه های آنها گوش می سپردند، هیچ کسی هم نمیفهمید که فیلم یعنی چه، همه باور داشتند که مثلا آمیتا بچن یک آدم خیلی قوی و خطرناک است که به تنهایی می تواند ده نفر را حریف شود، و همگی عاشق این شهامت و جسارت آمیتا بچن شده بودند. اما از درس خبری نبود. مدت چند سال به همین منوال ادامه داشت تا اینکه تمام این دوستداران آمیتا بچن به شاگردی سماوات، باسکیل سازی ، نانوایی، تایر مینی پرداختند. در آن زمان شبکه های داخلی خود افغانستان زیاد نبود و مهم تر از همه اینکه خیلی از خانواده ها اصلا تلویزیون نداشتند ، یا بدلیل فقر و ناتوانی اقتصادی و یا هم به خاطر مذهبی بودن، کسی دوست نداشت تلویزیون داشته باشد. همین امر باعث می شد که تا جوانها را به خاطر تماشای فیلم به سینما بکشاند آن هم به صورت پنهانی بدون اینکه پدر بفهمد.

بعد از سقوط رژیم طالبان و ختم دوران تاریک آنها ، که اقتصاد مردم هم بهتر بود و همچنین مردم تشنه ی آزادی بودند و اينکه بتوانند در خانه خود تلویزیون داشته باشند و بتوانند یک فیلم را آزادانه و بدون ترس و هراس از طالبان ببینند. این امکان به وجود آمدو مردم با اشتیاق تمام تلویزیون و ماهواره تهیه کردند آنانیکه پول نداشت قرض گرفتند تا اینکه در عرصه ی تلویزیون و ماهواره داشتن از دیگران عقب تر نباشند. از سوی دیگر چندین شبکه خصوصی تلویزیونی در افغانستان جهت تبلیغ و جریان بهتر تجارت توسط تاجران از خارج آمده در کشور تأسیس شد که هرکدام به نوبه ای خود سعی کردند تا برنامه های مورد علاقه ای مردم را پخش کنند و ازین طریق بتوانند به تجارت خود جریان بهتر بخشند. علاقه مردم افغانستان هم که فرا تر از فیلم ها و سریال ها و نمایش دادن فرهنگ هندی نیست و دست اندکاران این شبکه ها که هیچ مسؤلیتی در قبال پاس داشتن فرهنگ بومی افغانی احساس نمی کنند همچنان سرگرم پخش سریال های هندی می باشند. بنا به گزارش ها از افغانستان، هم اکنون ده تا سریال هندی از شبکه های مختلف افغانی پخش می گردد. ما که بیرون از مرز زندگی می کنیم و تنها شبکه ای جهانی آریانا در دسترس است، می بينيم که هم اکنون سه سریال هندی از شبکه ی بنیاد بیات آریانا پخش می شود.

سؤال اینجاست که از روزیکه ما این سریالها را دنبال کردیم، داستان تمام این سریال ها مشابه بوده و هیچ جنبهء آموزشی در این سریال ها دیده نمی شود و نه از یک داستان خوب برخوردار است که بتواند یک وسیلهء برای گذراندن وقت اضافه باشد. نه تنها اینکه جنبه های مثبت ندارد بلکه لبریز از جنبه های منفی می باشد که ذوق و علایق مردم را به فرهنگ سوندورگرایی سنت های هندی که هیچ گونه همخوانی با فرهنگ افغانی ندارد سوق می دهند. درین زمینه یعنی در زمینه ای ترویج فرهنگ و سنت های هندی رسانه های ما موفقیت های چشمگیری داشته اند. مثلا یک جوان افغانی آنچنان که باید، در مورد فرهنگ و سنت های افغانی آگاهی ندارد ، اما با سنت ها و فرهنگ هندی آگاهی کامل دارد و ستارگان سینمای بالیوود را یکایک میشناسد و حتی در مورد پیوند های فامیلی آنها و اندازه لباس شان و شماره پای شان اطلاعات کافی داشته و دانستن چنین اطلاعات و آشنایی با فرهنگ و سنت های هندی و تشخیص دادن اینکه این آهنگ از کدام فیلم است را به نحوی افتخار می پیندارد. اگر دراین جا یادآور شویم که حال که ما محتاج بیگانه ها بودیم و هستیم، بهتر نیست که سریالها و فیلم های فارسی زبان ایرانی را نشر کنند، می دانم که باعکس العمل تند و اهانت آمیز برخی مردم و مقامهای دولتی روبرو خواهیم شد. چون اگر ما از رفتار نژادپرستانه ی ایرانی ها سالیان متمادی رنج برده ایم و به ما اهانت شده رنجور هستیم که این یک حقیقت انکار ناپذیر است. همه می دانند که افغانی های مهاجر مقیم ایران از افغانی های مهاجر در کشورهای دیگر بیشتر رنج برده اند. اما ما با ایرانی ها از نظر زبان و فرهنگ و اعتقادات دینی همخوانی داریم، و اگر از حقیقت نگذریم سریالهای ایرانی به مراتب آموزنده تر از سریالهای هندی میباشد.

مردم افغانستان با گذراندن چندین دهه در سایه ی بی علمی و بی سوادی تمام آموزه های زندگی را از دست داده اند و همگی بدون هدف و برنامه ریزی بسوی هیچ هدفی روانه هستند و به خصوص نسلی که در خارج از افغانستان و در سایه یک فرهنگ بیگانه پرورش یافته اند، هیچ گونه آشنای با فرهنگ آبایی خود ندارند و یا اگر دارند هم به قدر کافی ندارند. آنان نیاز فراوان به آموزه های جدید و مدرن فرهنگی دارند، تا اصل خودرا دوباره بازیابند. رسانه ها به خصوص تلویزیون ها می تواند نقش مهم و آموزنده ای را درین راستا ایفا کند تا فرهنگ نیم جان افغانی را دوباره حیات و استقلال بخشد که البته این کار مشخصا مربوط به دولت افغانستان می شود تا جلوی این همه تشویق و ترویج بیگانه گرایی را توسط رسانه های خصوصی در کشور بگیرد. و بودجه ای را برای اجرای این کار اختصاص بدهد و همچنین با سینماگران و گروه تصویر ساز ها همکاری گسترده داشته باشند تا بتوانند سریالها و فیلم های افغانی که نشانگر فرهنگ و عنعنات اصیل افغانی باشد و جنبه های آموزنده برای آشنای نسل جدید با فرهنگ آبای شان داشته باشد تهیه کنند. اما دولت افغانستان با عدم شایسته سالاری در دستگاه دولتی و گماردن افراد بی تخصص و بی تجربه بر حسب وابستگی های قبیله ای فرد به سمت های کلیدیی دولت نظیر وزارت اطلاعات و فرهنگ که از یکی از مهمترین سمت های دولتی برای مبارزه با چنین نابسامانیهای فرهنگی می باشد، ضعف و و بی اعتنایی خود را در عرصه ی بالا بردن سطح فرهنگ و اطلاعات شهروندان این سرزمین بروز می دهد. اما با وجود این همه نا بسامانیها و دروازه های گشاده برای هجوم فرهنگ های بیگانه، که منجر به نابود شدن فرهنگ افغانی می گردد، مقام های ذیربط سرگرم مشغولیت های شخصی بوده و هیچ گونه تصمیمی را برای پیشگیری از تهاجم فرهنگ های ناآشنا و بیرون مرزی اتخاذ نمی کنند. تمام این بحرانهای فرهنگی را با کمال بی خردی نادیده می گیرند وآنگاه جناب وزیر فرهنگ آقای خرم فارسی ستیز، با یک عمل عقده مندانه، ژورنالیست ها را عجولانه بجرم استفاده از زبان مادری خودشان یعنی بکاربردن اصطلاحات قشنگ و شیرین دری فارسی، مثلا کلمه ی دانشگاه بجای "پوهنتون" جزا می دهد. ولی ازینکه سر لوحه های مغازه ها در کابل که به اردو نوشته است"کابل میوزیک سینتر" ویا " اینگلیش لنگویچ کورس ایند کمپیوتر ساینس" که تعداد کمی از مردم به معنای فارسی آن پی میبرند، وزیر اطلاعات و فرهنگ هیچ گونه اظهار نظری در این گونه موارد نمی کند. آیا زبان اردو جزء از زبانهای ملی افغانستان است؟.

البته اقدامات اخیر وزارت اطلاعات و فرهنگ و شورای علماء مبنی بر منع نشر برخی از برنامه های تلویزیونی در کشور، نمی تواند دلیلی برای نگرانی آقای خرم و شورای علماء از آلوده گی فرهنگ افغانی باشد. بلکه آنها از تنگنای دید بنیادگرایی و طالبانیزم نسبت به این برنامه ها نگاه می کنند و به باور آنان یا به قول آقای خرم که چندی پیش گفته بود که تلویزیون ها با نشر سریال های هندی بت پرستی را در کشور ترویج می کنند و همچنین ظاهر شدن بانوان بازیگر هندی در صحنه های فیلم که طرز لباس پوشیدن شان با مزاج مولوی خرم و همفکران عمامه دارش سازگار نیست و یا اینکه احساسات شان را می آزارد را، بنام اختلاف داشتن این برنامه ها با دین اسلام محکوم می کنند و خواستار جلوگیری از نشر چنین برنامه ها می شوند ، اينجاست که این عمامه پوشان و یا وزیران بی سواد چون آقای خرم که با مفکوره های قرون وسطای خود می خواهند دوباره دوران ظلمت طالبانیزم را به اذهان مردم زنده کنند و افغانستان را به قرن حجر برگردانند. اینجاست که دولت باید تفکر خودرا از قبیله گرایی و گروه گرایی بسوی استعداد گرایی و درست اندیشی سیر بدهد و افراد کارا، با تجربه و تحصیل کرده را نه بر حسب وابستگی های منطقه ای، قومی،حزبی، بلکه بر حسب استعداد و لیاقتش در دستگاه دولتی بگمارد. تا این فرهنگ هویت باخته ای ما دوباره هویت خود را باز یابد.

البته باید یاد آور شوم که هدفم ازین همه پرحرفی ها محدود کردن رسانه ها در افغانستان نیست من طرفدار آزادی هستم وآزادی را حق مسلّم هر فرد میدانم، بلکه منظورم اینست که رسانه های تصویری ما واکثر مردم ما تحت تأثیر فرهنگ هندی قرار گرفته اند، فرهنگی که هیچ گونه افتخار و برتری بر فرهنگ خود ما ندارد و همچنین آشنایی با رسوم، سنت های هندی هیچ فائده ای برای یک افغانی جهت بالا بردن اطلاعات و سطح فکریی اش ندارد. در ضمن اینکه منظورم فقط استقلال فرهنگ افغانی است. چون وقتی غیر افغانی ها در خارج از کشور ناگهان با کانال آریانا بر میخورد، این کانال را با کانال هندی اشتباه نگیرند.

بازچاپ کاریکاتور جدیدی از چهره پیامبر اسلام

Castro — 2008-03-04T23:00:00Z

بعد از حمله ای تروریستی به برجهای مرکز تجارت جهانی در نیویورک در یازده سپتمبر سال دوهزارویک میلادی که ظاهرا توسط اسامه بن لادن میلیادر ناراضیی عربستان سعودی و همراهانش زیر عنوان "جهاد فی سبیل الله" یک شعار دینی و اسلامی به وقوع پیوست.

اسلام با چهره ها ی مختلف در اذهان مردم غرب ظهور کرد، مردم معمولی که از اسلام فقط نامش را شنیده بودند و آگاهی کافی در مورد این دین نداشتند. با اتفاق افتادن یازده سپتمبر ، پروپاگنده های سیاسی و تعبیرات گوناگونی در مورد اسلام و مسلمانها توجه تمام رسانه های تصویری و گفتاری و نوشتاری را به خود جلب کرد . هرکسی فهمیده و نفهمیده به نحو در مورد دین اسلام تحلیل میکرد. که من خودم بارها در مواقع قرار گرفتم که مردم هیجان زده با من در مورد طرز فکرم و عقایدم ازینکه از افغانستان هستم سؤالهای گوناگونی را مطرح میکردند، که از یک سو برایم جالب بود و از یکسو خیلی دردآور. بگذریم. طولی نکشید که آمریکا در پی انتقامگیری برآمد و برای نابود کردن پایگاه های تروریستیی بن لادن بر افغانستان حمله ورشد، که درآن هنگام طالبان تمام مخالفین را شکست داده بودند و بر بیش از نود در صد خاک افغانستان تسلط داشتند، طالبانیکه همفکر و هم شعار بن لادن بود و افغانستان را یک بهشت امن برای پرورش همفکریی نسل جدید تروریزم ساخته بود، و نام افغانستان را به امارت تبدیل کرده بودند و زمین های بیشتر از شهروندان مقیم ولایات ارزگان غزنی و هلمند را تجزیه و بنام اعراب کرده بودند وبرای خروج زود هنگام صاحبان این املاک ضرب الاجل تعیین کرده بودند. از مطلب دور نرویم.

با نمایش دادن چهره ای طالبان نمای دیگری از اسلام و تفکر اسلامی را در اذهان مردم غرب ترسیم کرد که کم کم این امر باعث ایجاد بدنگری نسبت به چهره ای اسلام در جهان غرب شد. که امروز اسلام ستیزی یک متود و ابزار خوب برای کسب شهرت جهانی گردیده است. اواخر سال دوهزار وپنج بود که نخست روزنامه ای دانمارکی سپس نروژی، المانی و سوئدی با انتشار یک کاریکاتور موهن از چهره ای محمد پیامبر اسلام که عملا خود ایجاد یک جراحت سوزناک بر احساسات مسلمانان عقیده مند و ارادتمند به شخصیت پیامبر اسلام بود. و همین امر باعث ایجاد سروصداها و دغدغه های موهن خشونت آمیز توسط مسلمانان در گوشه و کنار دنیا گردید، که مردم مسلمان عکس العمل شدیدی را با محکوم کردن این عمل تحقیر آمیز و به آتش کشیدن پرچمها و تحریم محصولات کشورهای ذیربط از خود نشان دادند. که بعدا با عذرخواهی کردن مقامات بلند پایه کشورهای کاریکاتوریست این مسأله کم کم به دست فراموشی سپرده شده بود. بودکه روز سیزدهم فبریور سال میلادیی جاری یک رسانه ای انترنتی دانمارکی بنام یلاندز پوستن با انتشار یک کاریکاتور جدیدی از چهره محمد پیامبر اسلام بار دیگر احساسات مسلمانان را جریحه دار ساخت، و باعث بروز تشنّج و نا آرامی ها در بعضی از کشورهای اسلامی گردید، که من جمله چندی قبل ما شاهد یک تظاهرات گسترده در شهر مزار شریف بر علیه این عمل کاریکاتوریست دانمارکی بودیم.

من این نوشته را به منظور دریافت نظر شما خواننده عزیز در مورد عمل موهن و تحقیر آمیز کاریکاتوریست ها و عکس العمل خشونت بار مسلمانها در کشورهای اسلامی درج نموده ام تا نظرات شما را در این مورد بخوانم و بدانم . با تشکر