کابل پرس

بدون عنوان

ravin — 2013-02-11T09:22:18Z

و تو مانده ای در بهت یک ناباوری عمیقٰ

وقتی در فاصله یک چشم برهم زدن ازخود دور شده ای ماه ها، سال ها و شاید هم قرن ها

وقتی

وسوسه قدم زدن تا لایتناهی و مسیری که انگار گاهی خودخواسته و گاهی ناخواسته برآن، ذهنت را اشباع کرده

انگار هیچ دلیلی برای این آغاز از ابتدا نمی یابی

حتی اگر این راه را هزار، هزار بار برگردی

انگار باید عبور کرد از این مسیر

انگار اندیشه را باید عبور داد از این مسیر

آن وقت با عبور، اندیشه ات از تحولی ژرف، آبستن می شود و تو از اندیشه ای بس بزرگ، آبستن...

آنلاین : http://ravin.blogfa.com/post-45.aspx

Untitled

ravin — 2013-02-11T09:22:18Z

و تو مانده ای در بهت یک ناباوری عمیقٰ

وقتی در فاصله یک چشم برهم زدن ازخود دور شده ای ماه ها، سال ها و شاید هم قرن ها

وقتی

وسوسه قدم زدن تا لایتناهی و مسیری که انگار گاهی خودخواسته و گاهی ناخواسته برآن، ذهنت را اشباع کرده

انگار هیچ دلیلی برای این آغاز از ابتدا نمی یابی

حتی اگر این راه را هزار، هزار بار برگردی

انگار باید عبور کرد از این مسیر

انگار اندیشه را باید عبور داد از این مسیر

آن وقت با عبور، اندیشه ات از تحولی ژرف، آبستن می شود و تو از اندیشه ای بس بزرگ، آبستن...

آنلاین : http://ravin.blogfa.com/post-45.aspx

بدون عنوان

ravin — 2013-02-11T09:22:18Z

و تو مانده ای در بهت یک ناباوری عمیقٰ

وقتی در فاصله یک چشم برهم زدن ازخود دور شده ای ماه ها، سال ها و شاید هم قرن ها

وقتی

وسوسه قدم زدن تا لایتناهی و مسیری که انگار گاهی خودخواسته و گاهی ناخواسته برآن، ذهنت را اشباع کرده

انگار هیچ دلیلی برای این آغاز از ابتدا نمی یابی

حتی اگر این راه را هزار، هزار بار برگردی

انگار باید عبور کرد از این مسیر

انگار اندیشه را باید عبور داد از این مسیر

آن وقت با عبور، اندیشه ات از تحولی ژرف، آبستن می شود و تو از اندیشه ای بس بزرگ، آبستن...

آنلاین : http://ravin.blogfa.com/post-45.aspx

بدون عنوان

ravin — 2012-09-04T21:16:50Z

میان تو و آن سوی نمی دانم کجا، دیواری فاصله انداخته است. دیواری سیاه با رگه هایی سفید که مانند ریشه های درختی کهن در هم تنیده اند.

انگار باید آن سوی دیوار روی و عبور کنی از این سد مرموز، راهی نیست، دری نیست، روزنی نیست و تو نمی دانی چگونه گذر کردن را.

دیوار بی نهایت است، این سو و آن سو، سراسر را دیوار گرفته و چقدر احساس کوچکی می کنی...

آن جا که ایستاده ای تاریک می شود و باز هم تاریکتر، برای لحظه ای وحشت می کنی از تاریکی، از تنهایی، نفس در سینه ات حبس شده، نمی دانی چه می شود؛ در درونت التهابی است بسیار؛ انگار منتظر وقوع حادثه ای باشی...

خلاء خلاء و یکباره بازهم ترس....

......

خلاء ....

و این بار، نمی دانی از کجا شروع شده، احساسی عجیب در تو، حس بالا رفتن؛ انگار چیزی را زیر پاهایت حس می کنی، چیزی از جنس نردبان، بالا میروی، بالا، باز هم بالاتر، نمی دانی غرق تخیلاتی یا در حقیقت بالا می روی با تمام قوای درون بالا می روی، حس می کنی دور می شوی از ترس، بالا می روی، نزدیک می شوی و نزدیک تر به بالای دیوار، آنجا که حس می کنی تمام می شود سیاهی......

چیزی نمانده انگار، حس می کنی تمام می شود، چیزی نمانده انگار؛ همین که دست هایت کمی مانده تا به آخر رسد، یک باره نردبان رها می شود، سقوط می کند به اعماقی سراسر سیاه و تو سقوط می کنی با نردبان و دیوار با تو سقوط می کند و حس می کنی همه چیز تمام می شود....

آنلاین : http://ravin.blogfa.com/post-44.aspx

بدون عنوان

ravin — 2012-09-04T21:16:50Z

دیوار بی نهایت است، این سو و آن سو، سراسر را دیوار گرفته و چقدر احساس کوچکی می کنی...

خلاء خلاء و یکباره بازهم ترس....

......

خلاء ....

آنلاین : http://ravin.blogfa.com/post-44.aspx

بدون عنوان

ravin — 2012-08-01T12:32:00Z

این بار چیزی از جنس آرزوست انگار این که به سراغت آمده، این که خلوتت را در خود شکسته، این که امشب خواب را از سرت ربوده این که اندیشه ات را در خود فرو برده.

چشم هایت را می بندی، دست هایت را روی قلبت می گذاری، نفست را در سینه حبس می کنی و آرزو می کنی ای کاش زمان به عقب برگردد، درست همان جا که تو مدت هاست ایستاده ای، برگردد و راه رفته را این بار با گام های تو بردارد و تو ایمان داری به این که این بار استوارتر ، قدم برمی داری، پا به پای او پیش می روی و نمی لغزی این بار از سراشیبی خیال های وسوسه انگیز.

آن بار که ایستاده بودی چشمانت عاشق نیلوفرهای جوان آن سوی دیوار شده بودند و تو آن سوی دیوار می رفتی به دیدار نیلوفرها، وقتی رسیدی انگار دیر شده بود، مرداب هم مرده بود و نیلوفرهایش هم ... وقتی به خود آمدی زمان رفته بود و تو تنها ایستاده بودی گیج و مبهوت...

آنلاین : http://ravin.blogfa.com/post-43.aspx

بدون عنوان

ravin — 2012-08-01T12:32:00Z

آنلاین : http://ravin.blogfa.com/post-43.aspx

بدون عنوان

ravin — 2012-06-06T13:35:33Z

تو در سکوت فرو می روی، سکوت در تو عمیق می شود

تو در سکوت، تو با سکوت بزرگ می شوی، بزرگ، واژه را واژه ها را پنهان می کنی در

پس خانه های متروک ذهنت، انگار باید تن دهند به اسارتی تلخ.

شمارش معکوس آغاز شده...

زندگی در شریان هایت به هم آغوشی انجماد می رود و

و تو همچنان ایستاده ای آرام...

نمی دانی دنیا با تو قهر کرده یا این تو هستی که با دنیا، قهر کرده...

آنلاین : http://ravin.blogfa.com/post-42.aspx

بدون عنوان

ravin — 2012-06-06T13:35:33Z

تو در سکوت فرو می روی، سکوت در تو عمیق می شود

تو در سکوت، تو با سکوت بزرگ می شوی، بزرگ، واژه را واژه ها را پنهان می کنی در

پس خانه های متروک ذهنت، انگار باید تن دهند به اسارتی تلخ.

شمارش معکوس آغاز شده...

زندگی در شریان هایت به هم آغوشی انجماد می رود و

و تو همچنان ایستاده ای آرام...

نمی دانی دنیا با تو قهر کرده یا این تو هستی که با دنیا، قهر کرده...

آنلاین : http://ravin.blogfa.com/post-42.aspx

بدون عنوان

ravin — 2012-01-14T01:14:00Z

در تقلای گریز از ناشناخته دردی، نیمه شبی آشفته می کند سنگفرش های حیاط کوچک خانه را گام هایی سخت نااستوار؛ انگار این دیوانه قدم ها با ذهنی درافتاده اند تا رها کند واژگانی به انزوا رانده از خویش را، واژگانی که باید تفسیر کنند، تعبیر کنند این درد رمز آلود را، واژگانی که در سکوت مسموم اندیشه ای شاید تلخ به فراموشی گیجی، دل سپرده اند.

انگار چیزی بی نام و نشان، به سخره می گیرد تمامت هستی کوچکی را و صدای شکستنی سنگین؛ اما آرام در این بیکرانه می پیچد.

آنلاین : http://ravin.blogfa.com/post-41.aspx