https://www.kabulpress.org/ [en]Kabul Press? is a critical, independent, multilingual platform publishing uncensored, creative journalism in Hazaragi, Dari, Persian, and English. It amplifies underrepresented voices, challenges dominant narratives, and defends human rights and democracy, with a focus on the Hazara genocide and the struggles of stateless nations.[fa]کابل پرس رسانه ای آزاد و انتقادی است که بدون سانسور به زبان های هزاره گی، دری و پارسی منتشر می شود. کابل پرس با چالش روایت های غالب، صداهای سرکوب شده را برجسته کرده و با دفاع از حقوق بشر و دموکراسی، بر نسل کشی هزاره و رنج ملت های بدون دولت تمرکز می کند.[/multi] fa SPIP - www.spip.net https://mail.kabulpress.org/local/cache-vignettes/L144xH41/siteon0-0acbd.png?1769345167 https://www.kabulpress.org/ 41 144 https://mail.kabulpress.org/article196507.html https://mail.kabulpress.org/article196507.html 2014-03-17T02:59:00Z text/html fa baghchar <p>لقد كرمنا بني آدم <br class='autobr' /> زمين تباهي را <br class='autobr' /> با شوره ‌زارش نشان مي‌دهد <br class='autobr' /> و درخت آفت را <br class='autobr' /> در برگهايش. <br class='autobr' /> آدمي اما <br class='autobr' /> فسادش را ناديده مي‌گيرد <br class='autobr' /> چون جنازه اي در گور خويش <br class='autobr' /> چند صباحي مو و ناخن بلند مي‌كنيم <br class='autobr' /> كه زنده‌ايم <br class='autobr' /> در اين قبرستاني كه نامش وطن است. <br class='autobr' /> پوسيده‌ايم از درون <br class='autobr' /> با بويي كه همسايگان را مي‌آزارد</p> - <a href="https://mail.kabulpress.org/rubrique42.html" rel="directory">وبلاگ نویس</a> <div class='rss_texte'><p><span class="Apple-style-span" style="font-size: large; "><span class="Apple-style-span" style="background-color: rgb(255, 255, 255); "><font class="Apple-style-span" color="#CC0033">لقد كرمنا بني آدم</font></span></span></p> <p class=" " dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; "><span lang="FA" style="line-height: 115%; font-family: Arial, sans-serif; "><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium; ">زمين تباهي را </span></span></p> <p class=" " dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; "><span lang="FA" style="line-height: 115%; font-family: Arial, sans-serif; "><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium; ">با شوره ‌زارش نشان مي‌دهد</span></span></p> <p class=" " dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; "><span lang="FA" style="line-height: 115%; font-family: Arial, sans-serif; "><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium; ">و درخت آفت را</span></span></p> <p class=" " dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; "><span lang="FA" style="line-height: 115%; font-family: Arial, sans-serif; "><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium; ">در برگهايش.</span></span></p> <p class=" " dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; "><span lang="FA" style="line-height: 115%; font-family: Arial, sans-serif; "><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium; ">آدمي اما </span></span></p> <p class=" " dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; "><span lang="FA" style="line-height: 115%; font-family: Arial, sans-serif; "><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium; ">فسادش را ناديده مي‌گيرد</span></span></p> <p class=" " dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; "><span lang="FA" style="line-height: 115%; font-family: Arial, sans-serif; "><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium; "> </span></span></p> <p class=" " dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; "><span lang="FA" style="line-height: 115%; font-family: Arial, sans-serif; "><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium; ">چون جنازه اي در گور خويش</span></span></p> <p class=" " dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; "><span lang="FA" style="line-height: 115%; font-family: Arial, sans-serif; "><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium; ">چند صباحي مو و ناخن بلند مي‌كنيم</span></span></p> <p class=" " dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; "><span lang="FA" style="line-height: 115%; font-family: Arial, sans-serif; "><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium; ">كه زنده‌ايم</span></span></p> <p class=" " dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; "><span lang="FA" style="line-height: 115%; font-family: Arial, sans-serif; "><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium; ">در اين قبرستاني كه نامش وطن است.</span></span></p> <p class=" " dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; "><span lang="FA" style="line-height: 115%; font-family: Arial, sans-serif; "><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium; ">پوسيده‌ايم از درون</span></span></p> <p class=" " dir="RTL" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed; "><span lang="FA" style="line-height: 115%; font-family: Arial, sans-serif; "><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium; ">با بويي كه همسايگان را مي‌آزارد</span></span></p></div> <div class="hyperlien">آنلاین : <a href="http://baghchar.blogfa.com/post/73/" class="spip_out">http://baghchar.blogfa.com/post/73/</a></div> https://mail.kabulpress.org/article197214.html https://mail.kabulpress.org/article197214.html 2013-11-19T17:00:40Z text/html fa baghchar <p>از اين‌جا تا به كابل آينه پرتم <br class='autobr' /> به كاكل‌هاي دلبر شانه پرتم <br class='autobr' /> كه كاكل‌هاي دلبر چنگ چنگه <br class='autobr' /> دلم از دوريش بسيار تنگه <br class='autobr' /> قهار عاصي</p> - <a href="https://mail.kabulpress.org/rubrique42.html" rel="directory">وبلاگ نویس</a> <div class='rss_texte'><p>از اين‌جا تا به كابل آينه پرتم</p> <p>به كاكل‌هاي دلبر شانه پرتم</p> <p>كه كاكل‌هاي دلبر چنگ چنگه</p> <p>دلم از دوريش بسيار تنگه</p> <p>قهار عاصي</p></div> <div class="hyperlien">آنلاین : <a href="http://baghchar.blogfa.com/post/72/" class="spip_out">http://baghchar.blogfa.com/post/72/</a></div> https://mail.kabulpress.org/article197215.html https://mail.kabulpress.org/article197215.html 2013-10-30T12:27:54Z text/html fa baghchar <p>موسیچه‌های دفتر ما <br class='autobr' /> سرانجام اﻣﺮوز، ﺳﺎﻋﺖ ﯾﻚ و ﺑﯿﺴﺖ دﻗﯿﻘﻪ و ﻧﻤﻲ داﻧﻢ ﭼﻨﺪ ﺛﺎﻧﯿﻪ، ﺟﻮﺟﻪ ﻣﻮﺳیچه دﻓﺘﺮ ﻣﺎ ﭘﺮﯾﺪ و رﻓﺖ به دنبال سرنوشت خودش. ﯾﻚ ﻫﻔﺘﻪ ﺑﻮد؛ ﻣﻲآﻣﺪ ﻟﺒﺔ آﺷﯿﺎﻧﻪ ﻣﻲ‌ﻧﺸﺴﺖ، ﺑﺎل ﺑﺎل ﻣﻲزد و دور و ﺑﺮش را ﺳﯿﻞ ﺳﯿﻞ ﻣﻲﻛﺮد. اﻣﺎ ﺟﺮأت ﻧﺪاﺷﺖ ﭘﺮواز ﻛﻨﺪ. اﻧﮕﺎر دل ﻛﻨﺪن از آﺷﯿﺎﻧﻪ، ﯾﺎ ﺷﺎﯾﺪ ﻫﻢ از ﻫﻤﺰاد دﯾﮕﺮش ﻛﻪ ﻫﻨﻮز ﻗﻮت ﭘﺮﯾﺪن را ندارد، ﺑﺮاﯾﺶ ﺳﺨﺖ ﺑﻮد. ﯾﺎ ﻧﻪ اﺻﻼ دوﺳﺖ ﻧﺪاﺷﺖ این ﻣﺤﯿﻂ ﮔﺮم و ﺑﻲ ﺧﻄﺮ را ﺑﺎ ﻏﺬای آﻣﺎده‌ای ﻛﻪ ﻣﺎدر هر روز با هر جان کندنی بود ﻣﻲ‌آورد و او زود زود و ﺑﺎ وﻟﻊ وﺻﻒ ﻧﺎﺷﺪﻧﻲ از دﻫﻨﺶ در ﻣﻲ‌آورد از (…)</p> - <a href="https://mail.kabulpress.org/rubrique42.html" rel="directory">وبلاگ نویس</a> <div class='rss_texte'><p class=" " dir="RTL"><span lang="FA" style="font-size: 14pt; line-height: 115%; font-family: 'B Lotus';"><strong style="color: rgb(255, 0, 0);">موسیچه‌های دفتر ما</strong></span></p> <p class=" " dir="RTL"><span lang="FA" style="font-size: 14pt; line-height: 115%; font-family: 'B Lotus';">سرانجام اﻣﺮوز، ﺳﺎﻋﺖ ﯾﻚ و ﺑﯿﺴﺖ دﻗﯿﻘﻪ<br class='autobr' /> و ﻧﻤﻲ داﻧﻢ ﭼﻨﺪ ﺛﺎﻧﯿﻪ، ﺟﻮﺟﻪ ﻣﻮﺳیچه دﻓﺘﺮ ﻣﺎ ﭘﺮﯾﺪ و رﻓﺖ به دنبال سرنوشت خودش. ﯾﻚ ﻫﻔﺘﻪ<br class='autobr' /> ﺑﻮد؛ ﻣﻲآﻣﺪ ﻟﺒﺔ آﺷﯿﺎﻧﻪ ﻣﻲ‌ﻧﺸﺴﺖ، ﺑﺎل ﺑﺎل ﻣﻲزد و دور و ﺑﺮش را ﺳﯿﻞ ﺳﯿﻞ ﻣﻲﻛﺮد. اﻣﺎ ﺟﺮأت<br class='autobr' /> ﻧﺪاﺷﺖ ﭘﺮواز ﻛﻨﺪ. اﻧﮕﺎر دل ﻛﻨﺪن از آﺷﯿﺎﻧﻪ، ﯾﺎ ﺷﺎﯾﺪ ﻫﻢ از ﻫﻤﺰاد دﯾﮕﺮش ﻛﻪ ﻫﻨﻮز ﻗﻮت<br class='autobr' /> ﭘﺮﯾﺪن را ندارد، ﺑﺮاﯾﺶ ﺳﺨﺖ ﺑﻮد. ﯾﺎ ﻧﻪ اﺻﻼ دوﺳﺖ ﻧﺪاﺷﺖ این ﻣﺤﯿﻂ ﮔﺮم و ﺑﻲ ﺧﻄﺮ را ﺑﺎ<br class='autobr' /> ﻏﺬای آﻣﺎده‌ای ﻛﻪ ﻣﺎدر هر روز با هر جان کندنی بود ﻣﻲ‌آورد و او زود زود و ﺑﺎ وﻟﻊ وﺻﻒ<br class='autobr' /> ﻧﺎﺷﺪﻧﻲ از دﻫﻨﺶ در ﻣﻲ‌آورد از دﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ و ﺑﺮود به فضاهای نا‌آشنا که ﻣﻌﻠﻮم ﻧﺒﻮد ﭼﻪ<br class='autobr' /> ﻣﻘﺪار دام و گربه در کمینش نشسته‌اند. اﻣﺎ ﻫﺮ ﻃﻮر ﺑﻮد از دﯾﺸﺐ دل به دریا زده بود و<br class='autobr' /> ﻟﺐ آﺷﯿﺎﻧﻪ‌اش را ﺗﺮک ﻛﺮده ﺑﻮد. ﺷﺐ را در ﻛﻨﺎر ﻣﺎدر و ﭘﺪر، روی ﻟﻮﺳﺘﺮ وﺳﻂ اﺗﺎق ﺑﻪ ﺻﺒﺢ<br class='autobr' /> رﺳﺎﻧﺪه ﺑﻮد. ﺻﺒﺢ ﻛﻪ آﻣﺪم، دﯾﺪم ﺑﺎز رﻓﺘﻪ ﻟﺐ آﺷﯿﺎﻧﻪ‌اش ﻧﺸﺴﺘﻪ. اﻣﺎ اﻃﻤﯿﻨﺎن ﺑﯿﺸﺘﺮی در<br class='autobr' /> ﭘﺮ و ﺑﺎﻟﺶ دﯾﺪه ﻣﻲ‌ﺷﺪ. ﯾﻚ ﺳﺎﻋﺖ ﺑﻌﺪ وﻗﺘﻲ ﺑﺎز ﺑﻪ ﺳﺎﻟﻦ رﻓﺘﻢ، دﯾﺪم رﻓﺘﻪ ﻛﻨﺎر ﭘﻨﺠﺮه ﻧﺸﺴﺘﻪ<br class='autobr' /> و ﻛﻮﭼﻪ را دﯾﺪ ﻣﻲ‌زﻧﺪ. ﮔﻔﺘﻢ: ﺑﭙﺮ، ﺗﻮ ﻫﻢ ﺷﻮرش را در آوردی، ﺗﺎ ﻛﻲ در اﯾﻦ ﻓﻀﺎی ﺑﺴﺘﻪ<br class='autobr' /> ﻣﻲﻣﺎﻧﻲ؟ ﻛﻤﻲ ﭘﺎﯾﺶ را از ﻟﺒﺔ ﭘﻨﺠﺮه ﺑﯿﺮون ﮔﺬاﺷﺖ، ﺑﯿﺮون را ﻧﮕﺎه ﻛﺮد، دل دل ﻛﺮد ﻛﻪ ﺑﺮود<br class='autobr' /> ﯾﺎ ﻧﻪ، اﻣﺎ ﺑﺎز ﺑﺮﮔﺸﺖ ﻟﺐ ﻃﺎق و درون ﺳﺎﻟﻦ را دﯾﺪ زد. در ﻓﻀﺎی اﺗﺎق ﭘﺮوزا ﻛﺮد. ﻧﯿﻤﻪ<br class='autobr' /> دوری زد و در ﺣﺮﻛﺖ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﭘﻨﺠﺮة ﻛﻨﺎری ﻧﺘﻮاﻧﺴﺖ درﺳﺖ روی ﻟﺒﻪ ﭘﻨﺠﺮه ﺗﺮﻣﺰ ﻛﻨﺪ. ﻧﺎ ﺧﻮاﺳﺘﻪ<br class='autobr' /> ﺧﻮدش را وﺳﻂ ﻛﻮﭼﻪ در ﻓﻀﺎی ﻛﺎﻣﻼ ﺑﺎز دید. راه ﺑﺮﮔﺸﺖ ﻧﺪاﺷﺖ. ﺑﺮای اوﻟﯿﻦ ﺑﺎر دﻧﯿﺎی وﺳﯿﻌﻲ<br class='autobr' /> را ﻣﻲ‌دﯾﺪ ﻛﻪ از اﺗﺎق ﺳﻪ در ﭼﺎر در دری، ﺑﺴﻲ ﺑﺰرﮔﺘﺮ ﺑﻮد. ﺷﺎﯾﺪ وﺳﻮﺳﻪ ﺷﺪ ﻛﻪ ﺑﺮﮔﺮدد،<br class='autobr' /> اﻣﺎ ﻧﺘﻮاﻧﺴﺖ ﯾﺎ ﻧﺨﻮاﺳﺖ، ﭼﻪ ﻣﻲ داﻧﻢ ﺑﻪ ﻫﺮﺣﺎل ﻓﻜﺮ ﻣﻲ ﻛﻨﻢ ﺑﻪ ﻃﻮر ﻧﺎ خواسته، ﺑﯿﺮون رﻓﺖ<br class='autobr' /> و ﮔﻢ ﺷﺪ. </span></p> <p class=" " dir="RTL"><span lang="FA" style="font-size: 14pt; line-height: 115%; font-family: 'B Lotus';"> اﻧﺘﻈﺎر داﺷﺘﻢ ﺷﺐ ﻫﻤﺮاه ﻣﺎدر و ﭘﺪرش ﺑﺮﮔﺮدد اﻣﺎ ﺑﺮ<br class='autobr' /> ﻧﮕﺸﺖ. ﺣﺎﻻ ﺧﻮاﻫﺮش اﯾﻨﺠﺎ ﺗﻨﻬﺎﺳﺖ ﺷﺎﯾﺪ در ﻧﺒﻮد او اﯾﻦ ﯾﻜﻲ ﻫﻢ ﺑﺘﻮاﻧﺪ ﺑﻪ ﺧﻮدش ﺑﺮﺳﺪ. اﯾﻦ<br class='autobr' /> ﯾﻜﻲ ﻫﻨﻮز ﺿﻌﯿﻒ اﺳﺖ و ﻫﻨﻮز ﻫﻮس ﻧﻜﺮده ﺣﺘﻲ ﺗﺎ ﻟﺐ آﺷﯿﺎﻧﻪ ﺑﯿﺎﯾﺪ. ﺣﻘﯿﻘﺖ اﯾﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺗﺎ آن<br class='autobr' /> ﯾﻜﻲ ﺑﻮد اﯾﻦ ﻫﻢ رﺷﺪ ﭼﻨﺪاﻧﻲ ﻧﻤﻲ ﻛﺮد. ﭼﻮن اﻧﺪک ﻏﺬای را ﻛﻪ ﻣﺎدرشان ﻣﻲآورد، ﺑﺮادر ﺑﺰرﮔﺘﺮ<br class='autobr' /> ﺑﺎ ﻋﺠﻠﻪ و ﻗﻠﺪری ﻣﻲ‌ﺧﻮرد. وﻗﺘﻲ او ﺧﻮب ﺳﯿﺮ ﻣﻲ‌ﺷﺪ ﻧﻮﺑﺖ ﺑﻪ اﯾﻦ ﯾﻜﻲ ﻣﻲ رﺳﯿﺪ. اﮔﺮ ﻣﻲ‌ﻣﺎﻧﺪ<br class='autobr' /> اﯾﻦ ﺑﯿﭽﺎره ﺣﺘﻤﻦ از ﮔﺮﺳﻨﮕﻲ ﺗﻠﻒ ﻣﻲ‌ﺷﺪ. ﺗﺎ آن ﻃﻔﻞ ﻣﻌﺼﻮم ﻣﻲ آﻣﺪ ﻏﺬا ﺑﺨﻮد، اﯾﻦ ﯾﻜﻲ موجودی<br class='autobr' /> دﻫﻦ ﻣﺎدر را ﺧﺎﻟﻲ ﻛﺮده ﺑﻮد. ﻣﮕﺮ ﭼﻘﺪر ﺟﺎ داﺷﺖ آن دﻫﻦ ﻛﻮﭼﻚ؟ ﺗﺎزه ﭘﯿﭻ دوم ﺗﻠﮕﺮد ﻏﯿﺮ<br class='autobr' /> از داﻧﻪ‌ﻫﺎی ﺟﺎرو، ﭼﻪ دارد ﻛﻪ ﺑﯿﭽﺎره ﻣﺎدر ﺷﻜﻢ ﺧﻮدش را ﻫﻢ ﺳﯿﺮ ﻛﻨد و ﺑﺮای اﯾﻦ دو ﺗﺎ<br class='autobr' /> خرس گنده نیز ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﻫﻢ غذا ﺑﯿﺎره. </span></p> <p class=" " dir="RTL"><span lang="FA" style="font-size: 14pt; line-height: 115%; font-family: 'B Lotus';"> ﻫﺎ ﯾﺎدم رﻓﺖ اﺻﻞ ﻣﺎﺟﺮا را ﺑﮕﻮﯾﻢ. دﻓﺘﺮ در دری، ﻗﺴﻤﺖ<br class='autobr' /> از ﺷﯿﺸﺔ ﺳﺎﻟﻨﺶ ﺷﻜﺴﺘﻪ اﺳﺖ. ﯾﻌﻨﻲ ﺳﺎل‌هاستﻛﻪ ﺷﻜﺴﺘﻪ اﺳﺖ. ﺑﻪ ﻗﺪری ﻛﻪ ﻛﺒﻮﺗﺮ و ﻣﻮﺳﯿﭽﻪ و<br class='autobr' /> ﭘﺮﻧﺪﮔﺎﻧﻲ در ﻗﺪ و اﻧﺪازة آﻧﻬﺎ، ﺑﻪ راﺣﺘﻲ ﻣﻲ ﺗﻮاﻧﻨﺪ از آﻧﺠﺎ رﻓﺖ و آﻣﺪ ﻛﻨﻨﺪ. ﺗﺎ ﺣﻼ ﯾﻜﻲ<br class='autobr' /> دو ﺑﺎر ﻛﺒﻮﺗﺮ‌ﻫﺎی ﺳﺮﮔﺸﺘﻪ‌ای ﻫﻢ آﻣﺪه اﻧﺪ داﺧﻞ و ﭼﻮن ﺧﯿﻠﻲ ﺗﺮﺳﯿﺪه ﺑﻮدﻧﺪ و ﺧﻮدﺷﺎن را<br class='autobr' /> ﺑﻪ در و دﯾﻮار ﻣﻲ زدﻧﺪ، ﻣﻦ ﻫﻢ دﻟﻢ ﺳﻮﺧﺘﻪ و راه داده‌ام رﻓﺘﻪ اﻧﺪ بیرون. ﻣﻌﻠﻮم ﻣﻲ ﺷﻮد<br class='autobr' /> ﻛﺒﻮﺗﺮ‌ﻫﺎ روﺣﯿﺔ آزادی ﺧﻮاﻫﻲ ﺑﯿﺸﺘﺮی دارﻧﺪ. حد اقل میل پشت بام دارند. یادم است یکبار<br class='autobr' /> هم یکﮔﻨﺠﺸﻚ ﺑﺨﺖ ﺑﺮﮔﺸﺘﻪ‌، شاید از ترس گربه سیاه بد قیافه که همیشه روی درخت پیش پیش<br class='autobr' /> پنجره، لای شاخ و برگ‌ها کمین می‌کند، آمده بود داخل و از ﺑﺲ ﻫﺮاﺳﺎن بود ﻧﺰدﯾﻚ بود<br class='autobr' /> ﺧﻮدش را ﺑﻪ در و ﭘﻨﺠﺮه زده ﺑﻜﺸﺪ. اﻣﺎ اﯾﻦ ﻣﻮﺳﯿﭽﻪ‌ﻫﺎ ﻣﻮﺟﻮدات بی‌خیالی ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﯾﺎ ﻃﺒﯿﻌﺖ<br class='autobr' /> آدﻣﻲ را ﻧﻤﻲ‌ﺷﻨﺎﺳﻨﺪ ﯾﺎ ﺑﻨﺎ ﺑﻪ رواﯾﺘﻲ آﻧﻘﺪر ﺧِﻨﮓ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﺑﻪ آدم‌ها اﻋﺘﻤﺎد ﻣﻲکنند.<br class='autobr' /> در ﻛﻮﭼﻪ ﭘﺲ ﻛﻮﭼﻪ ﻫﺎی ﻣﺸﻬﺪ از این‌ها زﯾﺎد اﺳﺖ. ﻣﻦ در ﻫﯿﭻ ﺷﻬﺮ دﯾﮕﺮی، اﯾﻦ ﻣﻘﺪار ﻣﻮﺳﯿﭽﻪ<br class='autobr' /> ﻧﺪﯾﺪه‌ام ﻛﻪ در اﯾﻦ ﺷﻬﺮ ﻣﻘﺪس دیده‌ام. ﻋﻠﺘﺶ ﭼﯿﺴﺖ؛ ﺧﺪا ﻣﻲ داﻧﺪ. ﺧﻮد ﻣﺸﻬﺪی‌ﻫﺎ ﺑﻪ آﻧﻬﺎ<br class='autobr' /> ﻣﻲﮔﻮﯾﻨﺪ ﻣﻮﺳﻲ ﻛﻮ ﺗﻘﻲ. اﻟﺒﺘﻪ ﺟﺎﯾﻲ ﺧﻮاﻧﺪه ﺑﻮدم ﻛﻪ ﻣﯿﺎن ﻣﻮﺳﯿﭽﻪ و ﻣﻮﺳﻲ ﻛﻮ ﺗﻘﻲ؟ ﻓﺮق اﺳﺖ.<br class='autobr' /> ﻣﻮﺳﯿﭽﻪ ﻫﺎ ﻛﻮﭼﻜﺘﺮﻧﺪ و ﺧﺎﻟﻬﺎی ﺳﯿﺎﻫﻲ زﯾﺮ ﻃﻮق ﮔﺮدﻧﺸﺎن دارﻧﺪ. به هر حال هردو خصوصیات<br class='autobr' /> مشابهی دارند. ﺣﺎﻻ ﭼﻪ ﻣﻮﺳﯿﭽﻪ ﭼﻪ ﻣﻮﺳﻲ ﻛﻮ ﺗﻘﻲ، در ﻫﺮ ﺻﻮرت اﯾﻦ ﻫﺎ ﺑﺎ آدم ﻫﺎ دﻣﺨﻮرﻧﺪ<br class='autobr' /> و ﺑﺎ ﺑﻲ ﻣﺒﺎﻻﺗﻲ ﺧﺎﺻﻲ ﻫﺮ ﺟﺎﯾﻲ ﻻﻧﻪ ﻣﻲ ﺳﺎزﻧﺪ و اﻛﺜﺮاً ﻫﻢ ﻣﻮﻓﻖ ﻧﻤﻲ‌ﺷﻮﻧﺪ ﺑﭽﻪ ﻫﺎﯾﺸﺎن را<br class='autobr' /> ﺑﺰرگ ﻛﻨﻨﺪ. ﯾﺎ ﺗﺨﻢ ﻫﺎﺷﺎن را ﺟﺎی ﻧﺎ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻣﻲ ﮔﺬارﻧﺪ و ﺧﺮاب ﻣﻲ ﺷﻮﻧﺪ ﯾﺎ اﮔﺮ ﺑﻪ ﻣﺮﺣﻠﺔ<br class='autobr' /> ﺟﻮﺟﻪ‌ﺳﺎزی ﻫﻢ ﻣﻲ‌رﺳﻨﺪ، ﺟﻮﺟﻪ ﻫﺎﺷﺎن ﻧﺼﯿﺐ ﮔﺮﺑﻪ ﻫﺎی وﻟﮕﺮد ﻣﻲ‌ﺷﻮﻧﺪ. ﺣﺎﻻ ده ﺳﺎل اﺳﺖ ﻛﻪ<br class='autobr' /> ﻣﻦ ﺑﺎ اﯾﻦ ﻣﻮﺟﻮد ﺑﻲ آزار و اﻧﺪﻛﻲ ﺧﻞ ﻣﺰاح آﺷﻨﺎﯾﻲ دارم و ﺗﻤﺎم ﺧﻠﻖ و ﺧﻮﯾﺸﺎن دﺳﺘﻢ آﻣﺪه.<br class='autobr' /> داﺧﻞ ﺳﺎﻟﻦ ﻣﺎ، ﺟﺎ‌ﭼﺮاﻏﻲ ﮔﺎزی ﻗﺪﯾﻤﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ اﯾﻨﻚ ﻣﺪت‌ هاﺳﺖ ﻛﺎرﺑﺮدی ﻧﺪارد. ﻣﺎل آن زﻣﺎﻧﻲ<br class='autobr' /> اﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﺮق ﻧﺒﻮده ﯾﺎ ﺑﺮق زود زود ﻗﻄﻊ ﻣﻲ ﺷﺪه. و ﺧﺎﻧﻮاده ﻫﺎ از ﮔﺎز اﺳﺘﻔﺎده ﻣﻲکرده اﻧﺪ.<br class='autobr' /> ﺟﺎﯾﻲ اﺳﺖ ﺑﻠﻨﺪ و دور از دﺳﺘﺮس ﮔﺮﺑﻪ و ﺑﭽﻪﻫﺎ. ﯾﻚ روز دﯾﺪم اﯾﻦ ﻫﺎ ﻗﺼﺪ دارﻧﺪ ﺑﺎز آنجا<br class='autobr' /> آﺷﯿﺎﻧﻪ ﺑﺴﺎزﻧﺪ. آﺧﺮ ﭼﻨﺪ ﺳﺎل ﻗﺒﻞ ﻫﻢ در همین نقطه آﺷﯿﺎﻧﻪ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ ﻛﻪ ﻗﺼﻠﻪ‌اش ﻣﻔﺼﻞ<br class='autobr' /> اﺳﺖ و ﺑﻤﺎﻧﺪ. آقای خاروی در جریان است. اﯾﻦ ﺑﻮد ﻛﻪ ﻫﻲ ﻣﻲ‌رﻓﺘﻨﺪ و ﺧﺎر و ﺧﺎﺷﺎک ﻣﻲ‌آوردﻧﺪ<br class='autobr' /> و روی آﻫﻦ ﻟﻖ ﭼﺮاغ ﮔﺎزی ﻣﻲﮔﺬاﺷﺘﻨﺪ و ﺑﺎ اﻧﺪک ﺗﻜﺎﻧﻲ آن ﺗﻜﻪ ﭼﻮب ﻣﻲ اﻓﺘﺎد ﭘﺎﯾﯿﻦ و ﺑﺎز<br class='autobr' /> روز از ﻧﻮ و روزی از ﻧﻮ. اﻣﺎ ﻛﺎر ﺷﺎن اداﻣﻪ داﺷﺖ. دﯾﺪم ﺑﻪ اﯾﻦ وضع اﯾﻦ ﺑﯿﭽﺎره ﻫﺎ ﻧﻤﻲ‌ﺗﻮاﻧﻨﺪ<br class='autobr' /> ﻻﻧﻪشان را ﺑﺴﺎزﻧﺪ. ﺟﺎﻟﺐ اﯾﻨﻜﻪ ﻧﺎ اﻣﯿﺪ ﻫﻢ ﻧﻤﻲ‌ﺷﺪﻧﺪ و ﺑﺎز ﻣﻲ‌رﻓﺘﻨﺪ و ﺧﺎر و ﺧﺎﺷﺎک ﻣﻲ‌آوردﻧﺪ.<br class='autobr' /> ﻫﺮ ﺻﺒﺢ ﻣﺠﺒﻮر ﺑﻮدم ﺗﻌﺪاد زﯾﺎدی ﺧﺎر و ﺧﺲ رﯾﺨﺘﻪ روی ﻣﻮﻛﺖ را ﺟﻤﻊ ﻛﻨﻢ. دﻟﻢ ﻫﻢ ﻧﻤﻲ آﻣﺪ<br class='autobr' /> آن ﻗﺴﻤﺖ ﺷﻜﺴﺘﻪ ﺷﯿﺸﻪ را ﺑﺒﻨﺪم ﺗﺎ ﻧﺎ اﻣﯿﺪ ﺷﻮﻧﺪ و ﺑﺮوﻧﺪ ﺟﺎی دﯾﮕﺮ. ﺗﺎزه اﮔﺮ ﻫﻢ ﻣﻲ‌ﺑﺴﺘﻢ<br class='autobr' /> ﻓﺎﯾﺪه ﻧﺪاﺷﺖ. ﺗﺎﺑﺴﺘﺎن ﺑﻮد و ﻫﻮا ﮔﺮم و ﺑﺎﯾﺪ ﭘﻨﺠﺮه‌ﻫﺎ را ﺑﺎز ﻣﻲﮔﺬاﺷﯿﺘﻢ و ﺑﻪ ﻣﺤﺾ ﺑﺎز<br class='autobr' /> ﺷﺪن، ﻋﺎﺷﻖ و ﻣﻌﺸﻮق ﭘﯿﺪاﯾﺸﺎن ﻣﻲ‌ﺷﺪﻧﺪ. ﺑﻪ ﺳﺮم زد ﻛﻪ ﻛﺎرﺷﺎن را راﺣﺖ ﻛﻨﻢ. اﯾﻦ ﺑﻮد ﻛﻪ<br class='autobr' /> ﯾﻚ ﺟﻌﺒﺔ ﻛﻔﺶ را ﺑﻪ اﻧﺪازه آﺷﯿﺎﻧﻪ ﺑﺮﯾﺪم و روی آﻫﻦ ﭼﺮاغ ﮔﺎزی ﻣﺤﻜﻢ ﺑﺴﺘﻢ و داﺧﻠﺶ ﻛﻤﻲ<br class='autobr' /> ﻛﺎﻏﺬ و ﭘﻼﺳﺘﯿﻚ ﮔﺬاﺷﺘﻢ ﺑﻪ ﻋﻨﻮان آﺷﯿﺎﻧﻪ‌ای ﻧﯿﻤﻪ آﻣﺎده ﻛﻪ اﮔﺮ ﺧﻮاﺳﺘﻨﺪ ﺑﯿﺎﯾﻨﺪ اداﻣﻪ ﻛﺎر<br class='autobr' /> را ﭘﻲ ﺑﮕﯿﺮﻧﺪ و ﻻﻧﻪ ﺷﺎن را ﺑﺴﺎزﻧﺪ. اﮔﺮ ﻧﺨﻮاﺳﺘﻨﺪ ﻫﻢ ﺑﺮوﻧﺪ دﻧﺒﺎل ﺟﺎی دﯾﮕﺮ. ﺑﺎور ﻧﻤﻲﻛﺮدم<br class='autobr' /> ﺑﻪ اﯾﻦ آﺷﯿﺎﻧﻪ دﺳﺖ ﺳﺎز ﺑﺸﺮ، اﻋﺘﻤﺎد ﻛﻨﻨﺪ، اﻣﺎ دﯾﺪم آﻣﺪﻧﺪ و ﺑﻌﺪ از ﻛﻤﻲ ﺗﻌﺠﺐ و ﺗﺄﻣّﻞ،<br class='autobr' /> ﻛﺎر آوردن ﭼﻮب و ﭼَﺨَﻞ را از ﺳﺮ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ. آﺷﯿﺎﻧﻪ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪ و ﺗﺨﻢگذاری ﺑﻪ ﭘﺎﯾﺎن رﺳﯿﺪ<br class='autobr' /> و ﺑﻌﺪ از آن، ﻣﺎدر ﻣﺪت ﻫﺎﯾﻲ مدیدی روی ﺗﺨﻢ ﻫﺎ ﻣﻲﺧﻮاﺑﯿﺪ و ﭘﺪر، دور ﺳﺮش ﻏُﻤﺒُﺮ ﻣﻲ زد.<br class='autobr' /> مدتی گذشت و از آشیانه ﺻﺪای ﭼﯿﻮ ﭼﯿﻮ به گوش رسید و این ﻋﻼﻣﺖ آن ﺑﻮد ﻛﻪ ﺗﺨم‌ها ﺟﻮﺟﻪ<br class='autobr' /> ﺷﺪه اﻧﺪ. ﻣﺪﺗﻲ ﻃﻮل ﻛﺸﯿﺪ ﺗﺎ ﭘﺮﭘﺮی ﺑﻪ ﮔﻮش رﺳﯿﺪ و ﺗﻘﻼﻫﺎی ﺑﺮادر ﺑﺰرﮔﺘﺮ ﺑﺮای ﺟﺪا ﺷﺪن از<br class='autobr' /> ﻻﻧﻪ دﯾﺪه ﻣﻲ‌ﺷﺪ. در روزهای آخر وقتی جوجة کلان قصه ما می‌آمد تا لب آشیانه، مادر دو<br class='autobr' /> و بر لانه پرواز می‌کرد و کاملا مشهود بود که می‌خواهد فرزندش را به پرواز تشویق کند.<br class='autobr' /> ﺗﺎ اﯾﻨﻜﻪ ﺳﺮاﻧﺠﺎم اﻣﺮوز اﯾﻦ ﻓﺮاﯾﻨﺪ ﺗﻤﺎم ﺷﺪ و ﯾﻜﻲ از ﺟﻮﺟﻪ ﻫﺎ در ﻛﻤﺎل ﺻﺤﺖ و ﺳﻼﻣﺖ ﺑﻪ<br class='autobr' /> ﺳﻮی ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺧﻮدش پرواز کرد و ﺣﺘﻤاٌ ﺑﻌﺪ از ﭼﻨﺪ روز، ﺟﻔﺖ دیگر او ﻧﯿﺰ ﺑﻪ دﻧﺒﺎﻟﺶ ﺧﻮاﻫﺪ<br class='autobr' /> رﻓﺖ. ﻣﻦ ﻛﻪ در زﻧﺪﮔﻲ اﯾﻦ دو. ﭘﺮﻧﺪه ﻧﻘﺶﻛﻮﭼﻜﻲ داﺷﺘﻢ در ﻃﻮل اﯾﻦ ﻓﺮاﯾﻨﺪ اﺣﺴﺎس‌خوشایندی<br class='autobr' /> داشتم و رضایت باطنی خاصی را تجربه می‌کردم. شاید‌‌ همان احساسی که فرد پولداری حمایت<br class='autobr' /> کودکان یتیم را بر عهده می‌گیرند و آن‌ها را به سروسامانی می‌رسانند.</span></p></div> <div class="hyperlien">آنلاین : <a href="http://baghchar.blogfa.com/post/71/" class="spip_out">http://baghchar.blogfa.com/post/71/</a></div> https://mail.kabulpress.org/article197213.html https://mail.kabulpress.org/article197213.html 2013-06-15T12:09:00Z text/html fa baghchar <p>سلام دوستان! دراين مدت كه نبودم، معذور بودم. تلفن دفتر ما دچار بيماري لاعلاجي شده .اين است اگر دوستاني تماس گرفته اند و ما برنداشته ايم. بر ما ببخشند. و نيز دوستاني كه به فيسبوك بنده سرزده اند و خواسته و پيامي داشته اند نيز. باز آن دسته از عزيزان كه شعر و داستان براي نقد و نظر دهي فرستاده اند در گرداب همين مشكل گرفتار است. البته حال خودم هم دست كمي از تلفن دفتر نداشته يك سال نگذشته دو باره خانه عوض كرده ام و بسيار مشكلات ديگر كه بماند. اما جلسات شعر بر قرار است و زندگي كماكان مسير خودش را طي (…)</p> - <a href="https://mail.kabulpress.org/rubrique42.html" rel="directory">وبلاگ نویس</a> <div class='rss_texte'><p><font size="3">سلام دوستان! دراين مدت كه نبودم، معذور بودم. تلفن دفتر ما دچار بيماري لاعلاجي شده .اين است اگر دوستاني تماس گرفته اند و ما برنداشته ايم. بر ما ببخشند. و نيز دوستاني كه به فيسبوك بنده سرزده اند و خواسته و پيامي داشته اند نيز. باز آن دسته از عزيزان كه شعر و داستان براي نقد و نظر دهي فرستاده اند در گرداب همين مشكل گرفتار است. البته حال خودم هم دست كمي از تلفن دفتر نداشته يك سال نگذشته دو باره خانه عوض كرده ام و بسيار مشكلات ديگر كه بماند. اما جلسات شعر بر قرار است و زندگي كماكان مسير خودش را طي مي كند. آخرين كتابي كه در حوزه ادبيات افغانستان چاپ شده و ديدم "درختان تبعيدي" بود؛ كاري از سيد ضيا قاسمي و علي محمد مودب. كتاب شيك و خوبي بود هرچند دوستاني در انتخاب شاعران اما و اگر داشته اند كه طبيعي است. خبرهاي زيادي هم اتفاف افتاده كه بماند براي وصل تلفن.</font></p> <p><font size="3">حق يارتان </font></p></div> <div class="hyperlien">آنلاین : <a href="http://baghchar.blogfa.com/post/70/" class="spip_out">http://baghchar.blogfa.com/post/70/</a></div> https://mail.kabulpress.org/article205835.html https://mail.kabulpress.org/article205835.html 2013-04-16T13:22:00Z text/html fa baghchar <p>بهلول و سلطان محمود <br class='autobr' /> خیلی از شما‌ حتماً کتاب معروف «تاریخ جنون» نوشته «می‌شل فوکو» را خوانده‌اید. فوکو در این کتاب به نبرد جملة مشهور دکارت رفته که گفته بود «من می‌اندیشم پس هستم» بیان صورت دیگری از تاریخ اندیشه بشری که ما به دست خود آن را به «محبس بزرگ» کشانده‌ایم. کاری به فوکو و تاریخ جنونش ندارم اما قصة «مجانین ‌مجذوب» یا عاقلان دیوانه در تاریخ ما، داستان بلند‌بالایی است. شاید به نوعی‌‌ همان انعکاس تقابل «عقل» و «عشق» باشد که در عینیت اجتماع، سیمای متفاوتی به خود گرفته و در نمادهای خاصی (…)</p> - <a href="https://mail.kabulpress.org/rubrique42.html" rel="directory">وبلاگ نویس</a> <div class='rss_texte'><p class=" " dir="RTL"><span lang="FA" style="font-size: 14pt; line-height: 115%; font-family: 'B Lotus';">بهلول و سلطان محمود</span></p> <p class=" " dir="RTL"><span lang="FA" style="font-size: 14pt; line-height: 115%; font-family: 'B Lotus';">خیلی از شما‌ حتماً کتاب معروف «تاریخ<br class='autobr' /> جنون» نوشته «می‌شل فوکو» را خوانده‌اید. فوکو در این کتاب به نبرد جملة مشهور دکارت<br class='autobr' /> رفته که گفته بود «من می‌اندیشم پس هستم» بیان صورت دیگری از تاریخ اندیشه بشری که<br class='autobr' /> ما به دست خود آن را به «محبس بزرگ» کشانده‌ایم. کاری به فوکو و تاریخ جنونش ندارم<br class='autobr' /> اما قصة «مجانین ‌مجذوب» یا عاقلان دیوانه در تاریخ ما، داستان بلند‌بالایی است. شاید<br class='autobr' /> به نوعی‌‌ همان انعکاس تقابل «عقل» و «عشق» باشد که در عینیت اجتماع، سیمای متفاوتی<br class='autobr' /> به خود گرفته و در نمادهای خاصی مانند «مجنون» و «بهلول» تبارز یافته است. یکی از این<br class='autobr' /> نماد‌ها، کارک‌تر مشهور بهلول عاقل یا دیوانه است. البته چنانکه نقل شده، شخصیت واقعی<br class='autobr' /> بهلول با نام «ابو ‌وهیب» از شخصیت‌های قرن دوم هجری و از معاصران هارون الرشید است.<br class='autobr' /> گفته‌اند فقیه بزرگی بوده و از ترس اینکه او را به امر قضاوت گمارند خود را به دیوانگی<br class='autobr' /> زده بود. شبیه این حکایت البته در ادبیات فارسی بسیار است. در مثنوی داستان ذوالنون،<br class='autobr' /> از داستانهای دلپذیر است. و مجانین عطار خود حکایت مفصلی است از قدرت‌ستیزی و اعتراض<br class='autobr' /> اجتماعی. از طرف دیگر دور و بر شخصیت‌های بزرگ تاریخ را معمولا، هاله‌ای از اسطوره<br class='autobr' /> و افسانه فرا‌می‌گیرد. این خاصیت ذهن اسطوره‌‌پرداز آدمی است. راست و دروغش بماند اما<br class='autobr' /> صرف خلق چنین اسطوره‌های مهم و تأمل‌برانگیز است. در ادبیات فارسی، نام پادشاهانی چون<br class='autobr' /> «فریدون» و «انوشیروان»، با اینگونه افسانه‌ها جاویدان شده است. و از شاهان تاریخی<br class='autobr' /> حوزة وطن ما، سلطان محمود غزنوی، علی‌رغم استیزه‌ای که با او در تاریخ معاصر شده با<br class='autobr' /> حکایات بسیاری همراه است. و این البته به مدد خیال و زبان خلاق آن همه شاعر و نویسنده<br class='autobr' /> شکل گرفته که دست جود این سلطان آن‌ها را در دربار غزنه گرد آورده بود. نام سلطان محمود<br class='autobr' /> هم در تمثیلات عارفانی چون سنایی و مولانا راه یافته و هم در منقولات مردم کوچه وبازار.<br class='autobr' /> پرداختن به هردو موضوع کار تحقیقی خوبی خواهد شد. اما این روز‌ها سخن از «غزنه» است.<br class='autobr' /> می‌گویند سلطان محمود را نیز خویشی یا برادری بوده به ظاهر دیوانه و بهلول نام. گویا<br class='autobr' /> مقبره‌ای نیز در غزنی به نام ایشان وجود دارد. از این بهلول قصه‌ها و لطیفه‌های شیرینی<br class='autobr' /> در میان مردم منتشر است. که من به دو نمونه از آن‌ها البته بنا به روایت شفاهی دوست<br class='autobr' /> صاحب ذوقم جناب محمد ظاهر سپاس اشاره می‌کنم. البته واضح است که بازنگاری من به شیرینی<br class='autobr' /> روایت شفاهی ایشان، با لهجه هراتی نمی‌رسد. </span></p> <p class=" " dir="RTL"><span lang="FA" style="font-size: 14pt; line-height: 115%; font-family: 'B Lotus';">خندة بهلول</span></p> <p class=" " dir="RTL"><span lang="FA" style="font-size: 14pt; line-height: 115%; font-family: 'B Lotus';">گفته‌اند که مدتي بود بهلول هیچ نمی‌خندید.<br class='autobr' /> انگار دردي عظیم از درون او را مي‌گزيد و این باعث اندوه سلطان بود. به مردم گفته بوده<br class='autobr' /> هرکه بهلول را بخنداند چندین سکّة زر، جایزه دارد. روزی بهلول به درِ قصابی‌ای مي‌ایستد<br class='autobr' /> و به لاشه‌های بز و گوسفند که از سقف قصابی آویزان بوده، خیره خیره می‌نگرد. به این<br class='autobr' /> طرف و آن طرف قصابی می‌رود و باز بر می‌گردد. ناگهان قهقة بلند سر‌می‌دهد و شاد و خندان<br class='autobr' /> راه خود را در پیش می‌گیرد. خبر به سلطان می‌برند که بهلول خندید. سلطان او را طلب<br class='autobr' /> می‌کند و از سِرّ خنده‌اش می‌پرسد. بهلول جواب می‌دهد که من همیشه گمان می‌كردم چون<br class='autobr' /> برادر تو هستم، روز بازخواست حتماً به سبب کارهای بد تو عقاب خواهم شد. و این باعث<br class='autobr' /> الم من بود. اما امروز در قصابی دیدم که «بز به پاچه خونه و گوسفند به پاچه خو» یعنی<br class='autobr' /> دیدم که بُز با پای خو آویزان است و گوسفند با پای خود. در یافتم که به بادافره، هرکسی<br class='autobr' /> مسؤل اعمال خود خواهد بود. و این باعث راحتی و خنده من شد. </span></p> <p class=" " dir="RTL"><span lang="FA" style="font-size: 14pt; line-height: 115%; font-family: 'B Lotus';">بهلول و جماعت هندو</span></p> <p class=" " dir="RTL"><span lang="FA" style="font-size: 14pt; line-height: 115%; font-family: 'B Lotus';">در عصر سلطان محمود، گويا جماعتي از<br class='autobr' /> هندوان، ساكن شهر غزنی بود‌ه‌اند. گروهي از كسبه در پيش سلطان سعایت ایشان می‌کنند<br class='autobr' /> كه كار و بار ما را گرفته‌اند و مشي مسلماني نمي‌كنند. سلطان دستور می‌دهد که آن‌ها<br class='autobr' /> را به اجبار به وطنشان بازگردانند. سخن به گوش بهلول مي‌رسد. وقت نماز فرا مي رسد و بهلول به <br class='autobr' /> امامت جماعت قيام مي‌كند در حالي كه سلطان نیز به او اقتد كرده است. شروع می‌کند<br class='autobr' /> به خواندن سوره فاتحه و می‌خواند: «الحمد الله رب المسلیمن». سلطان بر می‌آشوبد که<br class='autobr' /> یعنی چه؟ آیت را درست بخوان. بهلول بار دیگر می‌خواند «الحمد الله رب المسلیمن». سلطان<br class='autobr' /> سر اسیمه می‌گوید: تو را چه شده است؟ خدای مسلیمن دیگر چه بدعتي است كه در دين نهاده‌اي؟<br class='autobr' /> او خدای جهانیان است. بخوان! الحمد الله رب العالمین. بهلول روی برگردانده‌ و مي‌گويد:<br class='autobr' /> ‌ای سلطان بزرگ! اگر باور داري كه خداوند، رب العالمین است و نه رب المسلمین، پس چرا<br class='autobr' /> كار را بر هندوان؛ اين بندگان خدا که مانند تو انسان است، تنگ گرفته‌ای و به جرم مسلمان<br class='autobr' /> نبودن آن‌ها را از وطنت مي راني؟ سلطان سِرّ مطلب را در یافت و آن دستور را لغو كرد.</span></p></div> <div class="hyperlien">آنلاین : <a href="http://baghchar.blogfa.com/post/69/%d8%a8%d9%87%d9%84%d9%88%d9%84-%d9%88-%d8%b3%d9%84%d8%b7%d8%a7%d9%86-%d9%85%d8%ad%d9%85%d9%88%d8%af" class="spip_out">http://baghchar.blogfa.com/post/69/...</a></div> https://mail.kabulpress.org/article197212.html https://mail.kabulpress.org/article197212.html 2013-04-16T13:22:00Z text/html fa baghchar <p>بهلول و سلطان محمود <br class='autobr' /> خیلی از شما‌ حتماً کتاب معروف «تاریخ جنون» نوشته «می‌شل فوکو» را خوانده‌اید. فوکو در این کتاب به نبرد جملة مشهور دکارت رفته که گفته بود «من می‌اندیشم پس هستم» بیان صورت دیگری از تاریخ اندیشه بشری که ما به دست خود آن را به «محبس بزرگ» کشانده‌ایم. کاری به فوکو و تاریخ جنونش ندارم اما قصة «مجانین ‌مجذوب» یا عاقلان دیوانه در تاریخ ما، داستان بلند‌بالایی است. شاید به نوعی‌‌ همان انعکاس تقابل «عقل» و «عشق» باشد که در عینیت اجتماع، سیمای متفاوتی به خود گرفته و در نمادهای خاصی (…)</p> - <a href="https://mail.kabulpress.org/rubrique42.html" rel="directory">وبلاگ نویس</a> <div class='rss_texte'><p class=" " dir="RTL"><span lang="FA" style="font-size: 14pt; line-height: 115%; font-family: 'B Lotus';">بهلول و سلطان محمود</span></p> <p class=" " dir="RTL"><span lang="FA" style="font-size: 14pt; line-height: 115%; font-family: 'B Lotus';">خیلی از شما‌ حتماً کتاب معروف «تاریخ<br class='autobr' /> جنون» نوشته «می‌شل فوکو» را خوانده‌اید. فوکو در این کتاب به نبرد جملة مشهور دکارت<br class='autobr' /> رفته که گفته بود «من می‌اندیشم پس هستم» بیان صورت دیگری از تاریخ اندیشه بشری که<br class='autobr' /> ما به دست خود آن را به «محبس بزرگ» کشانده‌ایم. کاری به فوکو و تاریخ جنونش ندارم<br class='autobr' /> اما قصة «مجانین ‌مجذوب» یا عاقلان دیوانه در تاریخ ما، داستان بلند‌بالایی است. شاید<br class='autobr' /> به نوعی‌‌ همان انعکاس تقابل «عقل» و «عشق» باشد که در عینیت اجتماع، سیمای متفاوتی<br class='autobr' /> به خود گرفته و در نمادهای خاصی مانند «مجنون» و «بهلول» تبارز یافته است. یکی از این<br class='autobr' /> نماد‌ها، کارک‌تر مشهور بهلول عاقل یا دیوانه است. البته چنانکه نقل شده، شخصیت واقعی<br class='autobr' /> بهلول با نام «ابو ‌وهیب» از شخصیت‌های قرن دوم هجری و از معاصران هارون الرشید است.<br class='autobr' /> گفته‌اند فقیه بزرگی بوده و از ترس اینکه او را به امر قضاوت گمارند خود را به دیوانگی<br class='autobr' /> زده بود. شبیه این حکایت البته در ادبیات فارسی بسیار است. در مثنوی داستان ذوالنون،<br class='autobr' /> از داستانهای دلپذیر است. و مجانین عطار خود حکایت مفصلی است از قدرت‌ستیزی و اعتراض<br class='autobr' /> اجتماعی. از طرف دیگر دور و بر شخصیت‌های بزرگ تاریخ را معمولا، هاله‌ای از اسطوره<br class='autobr' /> و افسانه فرا‌می‌گیرد. این خاصیت ذهن اسطوره‌‌پرداز آدمی است. راست و دروغش بماند اما<br class='autobr' /> صرف خلق چنین اسطوره‌های مهم و تأمل‌برانگیز است. در ادبیات فارسی، نام پادشاهانی چون<br class='autobr' /> «فریدون» و «انوشیروان»، با اینگونه افسانه‌ها جاویدان شده است. و از شاهان تاریخی<br class='autobr' /> حوزة وطن ما، سلطان محمود غزنوی، علی‌رغم استیزه‌ای که با او در تاریخ معاصر شده با<br class='autobr' /> حکایات بسیاری همراه است. و این البته به مدد خیال و زبان خلاق آن همه شاعر و نویسنده<br class='autobr' /> شکل گرفته که دست جود این سلطان آن‌ها را در دربار غزنه گرد آورده بود. نام سلطان محمود<br class='autobr' /> هم در تمثیلات عارفانی چون سنایی و مولانا راه یافته و هم در منقولات مردم کوچه وبازار.<br class='autobr' /> پرداختن به هردو موضوع کار تحقیقی خوبی خواهد شد. اما این روز‌ها سخن از «غزنه» است.<br class='autobr' /> می‌گویند سلطان محمود را نیز خویشی یا برادری بوده به ظاهر دیوانه و بهلول نام. گویا<br class='autobr' /> مقبره‌ای نیز در غزنی به نام ایشان وجود دارد. از این بهلول قصه‌ها و لطیفه‌های شیرینی<br class='autobr' /> در میان مردم منتشر است. که من به دو نمونه از آن‌ها البته بنا به روایت شفاهی دوست<br class='autobr' /> صاحب ذوقم جناب محمد ظاهر سپاس اشاره می‌کنم. البته واضح است که بازنگاری من به شیرینی<br class='autobr' /> روایت شفاهی ایشان، با لهجه هراتی نمی‌رسد. </span></p> <p class=" " dir="RTL"><span lang="FA" style="font-size: 14pt; line-height: 115%; font-family: 'B Lotus';">خندة بهلول</span></p> <p class=" " dir="RTL"><span lang="FA" style="font-size: 14pt; line-height: 115%; font-family: 'B Lotus';">گفته‌اند که مدتي بود بهلول هیچ نمی‌خندید.<br class='autobr' /> انگار دردي عظیم از درون او را مي‌گزيد و این باعث اندوه سلطان بود. به مردم گفته بوده<br class='autobr' /> هرکه بهلول را بخنداند چندین سکّة زر، جایزه دارد. روزی بهلول به درِ قصابی‌ای مي‌ایستد<br class='autobr' /> و به لاشه‌های بز و گوسفند که از سقف قصابی آویزان بوده، خیره خیره می‌نگرد. به این<br class='autobr' /> طرف و آن طرف قصابی می‌رود و باز بر می‌گردد. ناگهان قهقة بلند سر‌می‌دهد و شاد و خندان<br class='autobr' /> راه خود را در پیش می‌گیرد. خبر به سلطان می‌برند که بهلول خندید. سلطان او را طلب<br class='autobr' /> می‌کند و از سِرّ خنده‌اش می‌پرسد. بهلول جواب می‌دهد که من همیشه گمان می‌كردم چون<br class='autobr' /> برادر تو هستم، روز بازخواست حتماً به سبب کارهای بد تو عقاب خواهم شد. و این باعث<br class='autobr' /> الم من بود. اما امروز در قصابی دیدم که «بز به پاچه خونه و گوسفند به پاچه خو» یعنی<br class='autobr' /> دیدم که بُز با پای خو آویزان است و گوسفند با پای خود. در یافتم که به بادافره، هرکسی<br class='autobr' /> مسؤل اعمال خود خواهد بود. و این باعث راحتی و خنده من شد. </span></p> <p class=" " dir="RTL"><span lang="FA" style="font-size: 14pt; line-height: 115%; font-family: 'B Lotus';">بهلول و جماعت هندو</span></p> <p class=" " dir="RTL"><span lang="FA" style="font-size: 14pt; line-height: 115%; font-family: 'B Lotus';">در عصر سلطان محمود، گويا جماعتي از<br class='autobr' /> هندوان، ساكن شهر غزنی بود‌ه‌اند. گروهي از كسبه در پيش سلطان سعایت ایشان می‌کنند<br class='autobr' /> كه كار و بار ما را گرفته‌اند و مشي مسلماني نمي‌كنند. سلطان دستور می‌دهد که آن‌ها<br class='autobr' /> را به اجبار به وطنشان بازگردانند. سخن به گوش بهلول مي‌رسد. وقت نماز فرا مي رسد و بهلول به <br class='autobr' /> امامت جماعت قيام مي‌كند در حالي كه سلطان نیز به او اقتد كرده است. شروع می‌کند<br class='autobr' /> به خواندن سوره فاتحه و می‌خواند: «الحمد الله رب المسلیمن». سلطان بر می‌آشوبد که<br class='autobr' /> یعنی چه؟ آیت را درست بخوان. بهلول بار دیگر می‌خواند «الحمد الله رب المسلیمن». سلطان<br class='autobr' /> سر اسیمه می‌گوید: تو را چه شده است؟ خدای مسلیمن دیگر چه بدعتي است كه در دين نهاده‌اي؟<br class='autobr' /> او خدای جهانیان است. بخوان! الحمد الله رب العالمین. بهلول روی برگردانده‌ و مي‌گويد:<br class='autobr' /> ‌ای سلطان بزرگ! اگر باور داري كه خداوند، رب العالمین است و نه رب المسلمین، پس چرا<br class='autobr' /> كار را بر هندوان؛ اين بندگان خدا که مانند تو انسان است، تنگ گرفته‌ای و به جرم مسلمان<br class='autobr' /> نبودن آن‌ها را از وطنت مي راني؟ سلطان سِرّ مطلب را در یافت و آن دستور را لغو كرد.</span></p></div> <div class="hyperlien">آنلاین : <a href="http://baghchar.blogfa.com/post/69/%d8%a8%d9%87%d9%84%d9%88%d9%84-%d9%88-%d8%b3%d9%84%d8%b7%d8%a7%d9%86-%d9%85%d8%ad%d9%85%d9%88%d8%af" class="spip_out">http://baghchar.blogfa.com/post/69/...</a></div> https://mail.kabulpress.org/article153378.html https://mail.kabulpress.org/article153378.html 2013-04-16T13:22:00Z text/html fa baghchar <p>بهلول و سلطان محمود <br class='autobr' /> خیلی از شما‌ حتماً کتاب معروف «تاریخ جنون» نوشته «می‌شل فوکو» را خوانده‌اید. فوکو در این کتاب به نبرد جملة مشهور دکارت رفته که گفته بود «من می‌اندیشم پس هستم» بیان صورت دیگری از تاریخ اندیشه بشری که ما به دست خود آن را به «محبس بزرگ» کشانده‌ایم. کاری به فوکو و تاریخ جنونش ندارم اما قصة «مجانین ‌مجذوب» یا عاقلان دیوانه در تاریخ ما، داستان بلند‌بالایی است. شاید به نوعی‌‌ همان انعکاس تقابل «عقل» و «عشق» باشد که در عینیت اجتماع، سیمای متفاوتی به خود گرفته و در نمادهای خاصی (…)</p> - <a href="https://mail.kabulpress.org/rubrique42.html" rel="directory">وبلاگ نویس</a> <div class='rss_texte'><p class=" " dir="RTL"><span lang="FA" style="font-size: 14pt; line-height: 115%; font-family: 'B Lotus';">بهلول و سلطان محمود</span></p> <p class=" " dir="RTL"><span lang="FA" style="font-size: 14pt; line-height: 115%; font-family: 'B Lotus';">خیلی از شما‌ حتماً کتاب معروف «تاریخ<br class='autobr' /> جنون» نوشته «می‌شل فوکو» را خوانده‌اید. فوکو در این کتاب به نبرد جملة مشهور دکارت<br class='autobr' /> رفته که گفته بود «من می‌اندیشم پس هستم» بیان صورت دیگری از تاریخ اندیشه بشری که<br class='autobr' /> ما به دست خود آن را به «محبس بزرگ» کشانده‌ایم. کاری به فوکو و تاریخ جنونش ندارم<br class='autobr' /> اما قصة «مجانین ‌مجذوب» یا عاقلان دیوانه در تاریخ ما، داستان بلند‌بالایی است. شاید<br class='autobr' /> به نوعی‌‌ همان انعکاس تقابل «عقل» و «عشق» باشد که در عینیت اجتماع، سیمای متفاوتی<br class='autobr' /> به خود گرفته و در نمادهای خاصی مانند «مجنون» و «بهلول» تبارز یافته است. یکی از این<br class='autobr' /> نماد‌ها، کارک‌تر مشهور بهلول عاقل یا دیوانه است. البته چنانکه نقل شده، شخصیت واقعی<br class='autobr' /> بهلول با نام «ابو ‌وهیب» از شخصیت‌های قرن دوم هجری و از معاصران هارون الرشید است.<br class='autobr' /> گفته‌اند فقیه بزرگی بوده و از ترس اینکه او را به امر قضاوت گمارند خود را به دیوانگی<br class='autobr' /> زده بود. شبیه این حکایت البته در ادبیات فارسی بسیار است. در مثنوی داستان ذوالنون،<br class='autobr' /> از داستانهای دلپذیر است. و مجانین عطار خود حکایت مفصلی است از قدرت‌ستیزی و اعتراض<br class='autobr' /> اجتماعی. از طرف دیگر دور و بر شخصیت‌های بزرگ تاریخ را معمولا، هاله‌ای از اسطوره<br class='autobr' /> و افسانه فرا‌می‌گیرد. این خاصیت ذهن اسطوره‌‌پرداز آدمی است. راست و دروغش بماند اما<br class='autobr' /> صرف خلق چنین اسطوره‌های مهم و تأمل‌برانگیز است. در ادبیات فارسی، نام پادشاهانی چون<br class='autobr' /> «فریدون» و «انوشیروان»، با اینگونه افسانه‌ها جاویدان شده است. و از شاهان تاریخی<br class='autobr' /> حوزة وطن ما، سلطان محمود غزنوی، علی‌رغم استیزه‌ای که با او در تاریخ معاصر شده با<br class='autobr' /> حکایات بسیاری همراه است. و این البته به مدد خیال و زبان خلاق آن همه شاعر و نویسنده<br class='autobr' /> شکل گرفته که دست جود این سلطان آن‌ها را در دربار غزنه گرد آورده بود. نام سلطان محمود<br class='autobr' /> هم در تمثیلات عارفانی چون سنایی و مولانا راه یافته و هم در منقولات مردم کوچه وبازار.<br class='autobr' /> پرداختن به هردو موضوع کار تحقیقی خوبی خواهد شد. اما این روز‌ها سخن از «غزنه» است.<br class='autobr' /> می‌گویند سلطان محمود را نیز خویشی یا برادری بوده به ظاهر دیوانه و بهلول نام. گویا<br class='autobr' /> مقبره‌ای نیز در غزنی به نام ایشان وجود دارد. از این بهلول قصه‌ها و لطیفه‌های شیرینی<br class='autobr' /> در میان مردم منتشر است. که من به دو نمونه از آن‌ها البته بنا به روایت شفاهی دوست<br class='autobr' /> صاحب ذوقم جناب محمد ظاهر سپاس اشاره می‌کنم. البته واضح است که بازنگاری من به شیرینی<br class='autobr' /> روایت شفاهی ایشان، با لهجه هراتی نمی‌رسد. </span></p> <p class=" " dir="RTL"><span lang="FA" style="font-size: 14pt; line-height: 115%; font-family: 'B Lotus';">خندة بهلول</span></p> <p class=" " dir="RTL"><span lang="FA" style="font-size: 14pt; line-height: 115%; font-family: 'B Lotus';">گفته‌اند که مدتي بود بهلول هیچ نمی‌خندید.<br class='autobr' /> انگار دردي عظیم از درون او مي‌گزيد و این باعث اندوه سلطان بود. به مردم گفته بوده<br class='autobr' /> هرکه بهلول را بخنداند چندین سکّة زر، جایزه دارد. روزی بهلول به درِ قصابی‌ای مي‌ایستد<br class='autobr' /> و به لاشه‌های بز و گوسفند که از سقف قصابی آویزان بوده، خیره خیره می‌نگرد. به این<br class='autobr' /> طرف و آن طرف قصابی می‌رود و باز بر می‌گردد. ناگهان قهقة بلند سر‌می‌دهد و شاد و خندان<br class='autobr' /> راه خود را در پیش می‌گیرد. خبر به سلطان می‌برند که بهلول خندید. سلطان او را طلب<br class='autobr' /> می‌کند و از سِرّ خنده‌اش می‌پرسد. بهلول جواب می‌دهد که من همیشه گمان می‌كردم چون<br class='autobr' /> برادر تو هستم، روز بازخواست حتماً به سبب کارهای بد تو عقاب خواهم شد. و این باعث<br class='autobr' /> الم من بود. اما امروز در قصابی دیدم که «بز به پاچه خونه و گوسفند به پاچه خو» یعنی<br class='autobr' /> دیدم که بُز با پای خو آویزان است و گوسفند با پای خود. در یافتم که به بادافره، هرکسی<br class='autobr' /> مسؤل اعمال خود خواهد بود. و این باعث راحتی و خنده من شد. </span></p> <p class=" " dir="RTL"><span lang="FA" style="font-size: 14pt; line-height: 115%; font-family: 'B Lotus';">بهلول و جماعت هندو</span></p> <p class=" " dir="RTL"><span lang="FA" style="font-size: 14pt; line-height: 115%; font-family: 'B Lotus';">در عصر سلطان محمود، گويا جماعتي از<br class='autobr' /> هندوان، ساكن شهر غزنی بود‌ه‌اند. گروهي از كسبه در پيش سلطان سعایت ایشان می‌کنند<br class='autobr' /> كه كار و بار ما را گرفته‌اند و مشي مسلماني نمي‌كنند. سلطان دستور می‌دهد که آن‌ها<br class='autobr' /> را به اجبار به وطنشان بازگردانند. سخن به گوش بهلول مي‌رسد. وقت نماز فرا مي رسد و بهلول به <br class='autobr' /> امامت جماعت قيام مي‌كند در حالي كه سلطان نیز به او اقتد كرده است. شروع می‌کند<br class='autobr' /> به خواندن سوره فاتحه و می‌خواند: «الحمد الله رب المسلیمن». سلطان بر می‌آشوبد که<br class='autobr' /> یعنی چه؟ آیت را درست بخوان. بهلول بار دیگر می‌خواند «الحمد الله رب المسلیمن». سلطان<br class='autobr' /> سر اسیمه می‌گوید: تو را چه شده است؟ خدای مسلیمن دیگر چه بدعتي است كه در دين نهاده‌اي؟<br class='autobr' /> او خدای جهانیان است. بخوان! الحمد الله رب العالمین. بهلول روی برگردانده‌ و مي‌گويد:<br class='autobr' /> ‌ای سلطان بزرگ! اگر باور داري كه خداوند، رب العالمین است و نه رب المسلمین، پس چرا<br class='autobr' /> كار را بر هندوان؛ اين بندگان خدا که مانند تو انسان است، تنگ گرفته‌ای و به جرم مسلمان<br class='autobr' /> نبودن آن‌ها را از وطنت مي راني؟ سلطان سِرّ مطلب را در یافت و آن دستور را لغو كرد.</span></p></div> <div class="hyperlien">آنلاین : <a href="http://baghchar.blogfa.com/post/69/%d8%a8%d9%87%d9%84%d9%88%d9%84-%d9%88-%d8%b3%d9%84%d8%b7%d8%a7%d9%86-%d9%85%d8%ad%d9%85%d9%88%d8%af" class="spip_out">http://baghchar.blogfa.com/post/69/...</a></div> https://mail.kabulpress.org/article205834.html https://mail.kabulpress.org/article205834.html 2013-03-30T16:49:17Z text/html fa baghchar <p>دوست و برادر ارجمندم جناب استاد حسين فخري سلام! <br class='autobr' /> خواستم تسليتت را از متون اديان و گفتار بزرگان، زباني درخور پيدا كنم اما حقيقتش را، بهتر از اين آيه از «قران كريم» كه فرموده:"انا لله و انا اليه راجعون" نيافتم. بشري پيچيده در «درد جاودانگي» در اين آيه، «دلگرمي»، «اميدواري» و «حسن‌عاقبتي» را احساس مي‌‌كند كه به آن سخت نيازمند است. مضمون اين آيه جان «مرگ‌انديش» آدمي را كه چون خوره در زواياي پنهان روحش لانه‌ كرده و «امن‌عيش» او را زايل مي‌كند، آرام مي‌كند و به او شجاعت و اميد مي‌بخشد.اگر اين (…)</p> - <a href="https://mail.kabulpress.org/rubrique42.html" rel="directory">وبلاگ نویس</a> <div class='rss_texte'><p class=" " dir="RTL"><span style="font-family: 'B Lotus'; font-size: 14pt; line-height: 115%;">دوست و برادر ارجمندم جناب استاد حسين<br class='autobr' /> فخري سلام!</span></p> <p class=" " dir="RTL"><span lang="FA" style="font-size: 14pt; line-height: 115%; font-family: 'B Lotus';">خواستم تسليتت را از متون اديان و<br class='autobr' /> گفتار بزرگان، زباني درخور پيدا كنم اما حقيقتش را، بهتر از اين آيه از «قران كريم»<br class='autobr' /> كه فرموده:"انا لله و انا اليه راجعون" نيافتم. بشري پيچيده در «درد<br class='autobr' /> جاودانگي» در اين آيه، «دلگرمي»، «اميدواري» و «حسن‌عاقبتي» را احساس مي‌‌كند كه<br class='autobr' /> به آن سخت نيازمند است. مضمون اين آيه جان «مرگ‌انديش» آدمي را كه چون خوره در<br class='autobr' /> زواياي پنهان روحش لانه‌ كرده و «امن‌عيش» او را زايل مي‌كند، آرام مي‌كند و به او<br class='autobr' /> شجاعت و اميد مي‌بخشد.اگر اين نباشد كدام زبان، ادبيات و تفكري مي‌تواند به پدري<br class='autobr' /> چون شما كه جوان رشيد و هنرمندي بسان همايون را از دست داده‌ايد، تسلي ببخشد. نمي‌توان<br class='autobr' /> اندوه شما را دريافت اما با مدد خيال مي‌شود به جهانتان نزديك شد و خود را براي<br class='autobr' /> لحظه‌اي جاي شما گذاشت و دريافت كه چه لحظات دردناكي را تجربه مي‌كنيد. شما كه لحظه<br class='autobr' /> لحظه، خاطرات كودكي‌ و جواني‌ همايون در جان و روانتان شعله مي‌كشد. از روزهايي كه<br class='autobr' /> در انتظار تولدش بودي، شاهد بزرگ‌ شدنش بودي، و اميدهايي كه براي بالندگي و<br class='autobr' /> برازندگي‌اش داشتي. اين چيزهايي است كه هر پدري تجربه كرده است اما چيزي كه ما نمي‌دانيم<br class='autobr' /> و شما دريافته‌ايد اين است كه به ناگاه تند بادي آمد و رسيده ترنجي را كه به خون<br class='autobr' /> جگر پرورده بوديد از پاي در آورد. من در مراودة اندكي ك كه با آن عزيز داشتم،<br class='autobr' /> دريافته بودم كه همايون با ادب، عاشق و فرهيخته است. و اين نشان از تربيت خوب شما<br class='autobr' /> داشت.اين است كه به قول حضرت مولانا: «مرگ نبود عاشقان را تا غم ماتم خوریم» از<br class='autobr' /> خداوند بزرگ براي شما و خانواده گرامي‌تان صبر و براي آن عزيز بهشت برين طلب دارم.<br class='autobr' /> باشد كه آرزوهاي تحقق نيافته همايون در وجود فرزند ايشان تجلي يابد.</span></p></div> <div class="hyperlien">آنلاین : <a href="http://baghchar.blogfa.com/post/67/%d9%85%d8%b1%da%af-%d9%86%d8%a8%d9%88%d8%af-%d8%b9%d8%a7%d8%b4%d9%82%d8%a7%d9%86-%d8%b1%d8%a7" class="spip_out">http://baghchar.blogfa.com/post/67/...</a></div> https://mail.kabulpress.org/article197210.html https://mail.kabulpress.org/article197210.html 2013-03-30T16:49:17Z text/html fa baghchar <p>دوست و برادر ارجمندم جناب استاد حسين فخري سلام! <br class='autobr' /> خواستم تسليتت را از متون اديان و گفتار بزرگان، زباني درخور پيدا كنم اما حقيقتش را، بهتر از اين آيه از «قران كريم» كه فرموده:"انا لله و انا اليه راجعون" نيافتم. بشري پيچيده در «درد جاودانگي» در اين آيه، «دلگرمي»، «اميدواري» و «حسن‌عاقبتي» را احساس مي‌‌كند كه به آن سخت نيازمند است. مضمون اين آيه جان «مرگ‌انديش» آدمي را كه چون خوره در زواياي پنهان روحش لانه‌ كرده و «امن‌عيش» او را زايل مي‌كند، آرام مي‌كند و به او شجاعت و اميد مي‌بخشد.اگر اين (…)</p> - <a href="https://mail.kabulpress.org/rubrique42.html" rel="directory">وبلاگ نویس</a> <div class='rss_texte'><p class=" " dir="RTL"><span style="font-family: 'B Lotus'; font-size: 14pt; line-height: 115%;">دوست و برادر ارجمندم جناب استاد حسين<br class='autobr' /> فخري سلام!</span></p> <p class=" " dir="RTL"><span lang="FA" style="font-size: 14pt; line-height: 115%; font-family: 'B Lotus';">خواستم تسليتت را از متون اديان و<br class='autobr' /> گفتار بزرگان، زباني درخور پيدا كنم اما حقيقتش را، بهتر از اين آيه از «قران كريم»<br class='autobr' /> كه فرموده:"انا لله و انا اليه راجعون" نيافتم. بشري پيچيده در «درد<br class='autobr' /> جاودانگي» در اين آيه، «دلگرمي»، «اميدواري» و «حسن‌عاقبتي» را احساس مي‌‌كند كه<br class='autobr' /> به آن سخت نيازمند است. مضمون اين آيه جان «مرگ‌انديش» آدمي را كه چون خوره در<br class='autobr' /> زواياي پنهان روحش لانه‌ كرده و «امن‌عيش» او را زايل مي‌كند، آرام مي‌كند و به او<br class='autobr' /> شجاعت و اميد مي‌بخشد.اگر اين نباشد كدام زبان، ادبيات و تفكري مي‌تواند به پدري<br class='autobr' /> چون شما كه جوان رشيد و هنرمندي بسان همايون را از دست داده‌ايد، تسلي ببخشد. نمي‌توان<br class='autobr' /> اندوه شما را دريافت اما با مدد خيال مي‌شود به جهانتان نزديك شد و خود را براي<br class='autobr' /> لحظه‌اي جاي شما گذاشت و دريافت كه چه لحظات دردناكي را تجربه مي‌كنيد. شما كه لحظه<br class='autobr' /> لحظه، خاطرات كودكي‌ و جواني‌ همايون در جان و روانتان شعله مي‌كشد. از روزهايي كه<br class='autobr' /> در انتظار تولدش بودي، شاهد بزرگ‌ شدنش بودي، و اميدهايي كه براي بالندگي و<br class='autobr' /> برازندگي‌اش داشتي. اين چيزهايي است كه هر پدري تجربه كرده است اما چيزي كه ما نمي‌دانيم<br class='autobr' /> و شما دريافته‌ايد اين است كه به ناگاه تند بادي آمد و رسيده ترنجي را كه به خون<br class='autobr' /> جگر پرورده بوديد از پاي در آورد. من در مراودة اندكي ك كه با آن عزيز داشتم،<br class='autobr' /> دريافته بودم كه همايون با ادب، عاشق و فرهيخته است. و اين نشان از تربيت خوب شما<br class='autobr' /> داشت.اين است كه به قول حضرت مولانا: «مرگ نبود عاشقان را تا غم ماتم خوریم» از<br class='autobr' /> خداوند بزرگ براي شما و خانواده گرامي‌تان صبر و براي آن عزيز بهشت برين طلب دارم.<br class='autobr' /> باشد كه آرزوهاي تحقق نيافته همايون در وجود فرزند ايشان تجلي يابد.</span></p></div> <div class="hyperlien">آنلاین : <a href="http://baghchar.blogfa.com/post/67/%d9%85%d8%b1%da%af-%d9%86%d8%a8%d9%88%d8%af-%d8%b9%d8%a7%d8%b4%d9%82%d8%a7%d9%86-%d8%b1%d8%a7" class="spip_out">http://baghchar.blogfa.com/post/67/...</a></div> https://mail.kabulpress.org/article151466.html https://mail.kabulpress.org/article151466.html 2013-03-30T16:49:17Z text/html fa baghchar <p>دوست و برادر ارجمندم جناب استاد حسين فخري سلام! <br class='autobr' /> خواستم تسليتت را از متون اديان و گفتار بزرگان، زباني درخور پيدا كنم اما حقيقتش را، بهتر از اين آيه از «قران كريم» كه فرموده:"انا لله و انا اليه راجعون" نيافتم. بشري پيچيده در «درد جاودانگي» در اين آيه، «دلگرمي»، «اميدواري» و «حسن‌عاقبتي» را احساس مي‌‌كند كه به آن سخت نيازمند است. مضمون اين آيه جان «مرگ‌انديش» آدمي را كه چون خوره در زواياي پنهان روحش لانه‌ كرده و «امن‌عيش» او را زايل مي‌كند، آرام مي‌كند و به او شجاعت و اميد مي‌بخشد.اگر اين (…)</p> - <a href="https://mail.kabulpress.org/rubrique42.html" rel="directory">وبلاگ نویس</a> <div class='rss_texte'><p class=" " dir="RTL"><span style="font-family: 'B Lotus'; font-size: 14pt; line-height: 115%;">دوست و برادر ارجمندم جناب استاد حسين<br class='autobr' /> فخري سلام!</span></p> <p class=" " dir="RTL"><span lang="FA" style="font-size: 14pt; line-height: 115%; font-family: 'B Lotus';">خواستم تسليتت را از متون اديان و<br class='autobr' /> گفتار بزرگان، زباني درخور پيدا كنم اما حقيقتش را، بهتر از اين آيه از «قران كريم»<br class='autobr' /> كه فرموده:"انا لله و انا اليه راجعون" نيافتم. بشري پيچيده در «درد<br class='autobr' /> جاودانگي» در اين آيه، «دلگرمي»، «اميدواري» و «حسن‌عاقبتي» را احساس مي‌‌كند كه<br class='autobr' /> به آن سخت نيازمند است. مضمون اين آيه جان «مرگ‌انديش» آدمي را كه چون خوره در<br class='autobr' /> زواياي پنهان روحش لانه‌ كرده و «امن‌عيش» او را زايل مي‌كند، آرام مي‌كند و به او<br class='autobr' /> شجاعت و اميد مي‌بخشد.اگر اين نباشد كدام زبان، ادبيات و تفكري مي‌تواند به پدري<br class='autobr' /> چون شما كه جوان رشيد و هنرمندي بسان همايون را از دست داده‌ايد، تسلي ببخشد. نمي‌توان<br class='autobr' /> اندوه شما را دريافت اما با مدد خيال مي‌شود به جهانتان نزديك شد و خود را براي<br class='autobr' /> لحظه‌اي جاي شما گذاشت و دريافت كه چه لحظات دردناكي را تجربه مي‌كنيد. شما كه لحظه<br class='autobr' /> لحظه، خاطرات كودكي‌ و جواني‌ همايون در جان و روانتان شعله مي‌كشد. از روزهايي كه<br class='autobr' /> در انتظار تولدش بودي، شاهد بزرگ‌ شدنش بودي، و اميدهايي كه براي بالندگي و<br class='autobr' /> برازندگي‌اش داشتي. اين چيزهايي است كه هر پدري تجربه كرده است اما چيزي كه ما نمي‌دانيم<br class='autobr' /> و شما دريافته‌ايد اين است كه به ناگاه تند بادي آمد و رسيده ترنجي را كه به خون<br class='autobr' /> جگر پرورده بوديد از پاي در آورد. من در مراودة اندكي ك كه با آن عزيز داشتم،<br class='autobr' /> دريافته بودم كه همايون با ادب، عاشق و فرهيخته است. و اين نشان از تربيت خوب شما<br class='autobr' /> داشت.اين است كه به قول حضرت مولانا: «مرگ نبود عاشقان را تا غم ماتم خوریم» از<br class='autobr' /> خداوند بزرگ براي شما و خانواده گرامي‌تان صبر و براي آن عزيز بهشت برين طلب دارم.<br class='autobr' /> باشد كه آرزوهاي تحقق نيافته همايون در وجود فرزند ايشان تجلي يابد.</span></p></div> <div class="hyperlien">آنلاین : <a href="http://baghchar.blogfa.com/post/67/%d9%85%d8%b1%da%af-%d9%86%d8%a8%d9%88%d8%af-%d8%b9%d8%a7%d8%b4%d9%82%d8%a7%d9%86-%d8%b1%d8%a7" class="spip_out">http://baghchar.blogfa.com/post/67/...</a></div>