کابل پرس

تجزیه افغانستان و برادر زن بن لادن ملا محمد یعقوب در حکومت خشم و پشم

2022-01-29T19:41:38Z

Sommaire

برخی از واکنش های مردمی نیست به سخنان برادر زن بن لادن ملا محمد یعقوب:

کابل پرس^?: همانگونه که انتظار می رفت، گروه فاشیستی قومی طالبان مانند سایر گروه ها و حلقات پشتونیستی فاشیسم، مقابل حق خودمختاری مردم غیر پشتون بصورت علنی سنگر گرفت.
ملا محمد یعقوب، فرزند ملا عمر و برادر زن بن لادن، در سفر به مناطق تاجیک و اوزبیک، در حالی که با زبان بیگانه پشتو با مردم فارسی زبان و تورک زبان سخن می گفت، علیه حق خودمختاری مردم غیر پشتون موضع گرفته و آنان را در صورت تلاش برای خودمختاری تهدید به نابودی کرد. این صدای فاشیسم پشتونیستی پیش از این بارها از حنجره سایر شوونیست های قبیله ای چون کرزی و غنی احمدزی و راوا و حزب همبستگی فغانستان و محبوبه سراج و...شنیده شده بود. آن ها هر چند تفاوت هایی با هم دارند اما در یک چیز مشترکند و آن ادامه استبداد قبیله ای پشتون بر غیر پشتون ها می باشد.
برادر زن بن لادن در سخنان خود، همچنین با توجه به جریان های اخیر که طالبان اوزبیک و تاجیک را متوجه قومی بودن جریان ترویستی طالبان می کرد، نسبت به هرگونه تحرکات و اعتراضات طالبان غیر پشتون اخطار داده و اعتراض کنندگان را تهدید نمود. اکنون برای تقریبن تمام مردم مشخص شده است که طالبان نه یک جریان دینی، بلکه یک جریان به شدت پشتونیستی است که از نام دین برای غصب سرزمین مردم غیر پشتون فعالیت می کند. این گروه تروریستی و اشغالگر، تقریبن تمام وسایل ارتباطی را که مردم می توانستند صدای خود را انعکاس دهند، به شدت کنترل می کند و از این روی شبکه های اجتماعی تنها جایی است که می توان صدای مردم را شنید.

خودمختاری و حق تعیین سرنوشت یکی از حقوق انسانی و خدادادی می باشد

برخی از واکنش های مردمی نیست به سخنان برادر زن بن لادن ملا محمد یعقوب:

• به فكرم گپ گپ تجزيه است و يگانه راه حل افغانستان هم تجزيه است بس

• وقت به کمنت ها نگاه کنیم ۸۰٪ مردم افغانستان خواستار تجزیه هستند.

• با این شرایط تبعیض و تک خواهی بعید نیست که دیر یا زود چنین اتفاقات می افتد

• ما اجازه نمی دهیم یک گروه کوچک متعصب بر گرده‌های مردم مسلط شوند

• شما هچ کس رانمیخواهد خودشما شرایط رابه تجزیه مساعد میسازید مردم ازشما نفرت دارد

• شما متعصبین باعث تجزیه افغانستان خواهید شد . اگر چنین ادامه پیدا کند راهی انسانی و اسلامی تجزیه است . این خیال باید از سری شما بیرون شود که شما همیشه بادار باشید و ما نوکر . هر باری که به شما اعتماد کردیم وطن را به بیگانه فروختین.

• تجزيه كشور حتمي است بزودي اين اتفاق خواهد افتاد انشالله

• بحث تجزیه زمانی تحقق پیدا میکند که مردم و اقشار مختلف خود را در آینه حکومت و بدنه نظام نبینند، ۹۹ فیصد کابینه،والیا،و ادارات دولتی را تصاحب کردی و بعد فرمان صدور میکنی که اجازه تجزیه را تحت هیچ شرایطی نخواهم داد، این حرف برهانی برای منطق ندارد.

• عامل تجزیه شما هستید. بخواهی نخواهی، وطن را بطرف تجزیه بردید.
• ظلم و کشتار، بی عدالتی، خودخواهی و تعصب، قوم پرستی، فساد، برده ساختن مردم، گرسنگی دادن مردم، ترویج فرهنگ ترور و وحشت، ترویج برداشت تحجرانه از دین.
• اینها عامل تجزیه هستند. شما ماموران استخدام شده بخاطر تجزیه کشور هستید و این کار را کردید.
• یک گروه قومی و قبیله ای با تفکر جاهلانه حاکم شده ظلم و بربریت راه انداخته و ترور و وحشت خلق دارد برای بقیه اقوام ، با تمام بی شرمی شان وطن را صوبه پاکستان جور کردند. با این وضعیت توقع چیست؟؟؟ مردم آرام باشند ؟؟؟ غلامان پاکستان

• بابه فراری تان هم داد میزد که هرگز فرار نخواهیم کرد اما کرد از شمایان هم هیچ شکی نیست که هر کار کنید

• اجازه نمی دهید، اما مردم برعلیه تان بسیج می شود، همانگونه غنی شمارا میخواست مات مات کند، اما خودش مات شد، شما هم همین‌گونه مات مات میشود، راه حل برای وحدت افغانستان حکومت غیر متمرکز انتخابی وهمه شمول است.در غیر آن ۱۰۰ سال دیگر جنگ دوام خواهد کرد.

• تجزیه افغانستان دیگر قابل بحث نیست چون حالا سوبه پنجم پاکستان شدیم

• گروه جهل وجنون بامنش ورفتار اسلاف خود وروی کاراوردن اداره تک قومي وتک حزبی بازور چماق تفنگ و انتحار عملا زمینه تجزيه این خرابستان را فراهم می کند همانطوریکه ۲۰ سال پیش با پناه دادن تروریست های خارجي زمينه اشغال وطن را مساعد کردند

• تجزیه راه حل است بس چون تعصب و انحصار گرایی بی حد زیاد شده

• تجزیه می‌شود بخیر
• وقتکه شما حکومت پشتونوالی را ایجاد کردید و به چشم سفید هم می‌گوید که اجازه تجزیه نمیدهم
• جز تجزیه راه حل دیگر وجود ندارد، تاجیک ها ، هزاره و اوزبیک ها نمی خواهد، با افغان ها یکجا زندگی کنند.

• فدرالیسم راه حل است

• دیر یازود این اتفاق می افتد
• بهتر است زود تجزيه شوه نه خودتان زیاد خسته کنید
• نه ملت بيچاره

• همرای شما انتحاری تا چه وقت کشته شویم از فقر بمیریم
• بهتر است ما کشور اباد خود را داشته باشیم شما هم برای خود کشوری بسازید که با همه دنیا دوشمن است و قطعات انتحاری دارد زن ستیز و انسان ستیز است

• انشالله که از شر مفسدین، وطن فروشان، انتحار گران، و وحشی های قرن بزودی رهایی می یابیم و ای انتحارستان بنام افغانستان تجزیه خواهد شد دیر یا زود...
• ما از این جهالت، وحشی گری و انتحاری ۳۰۰ سال خسته خسته هستیم. و وقتی تجزیه شما شما می‌دانید و همدیگر تان و بزنین و بخورین همدیگر را
• وقتیکه یک قوم که آنهم مزدور پاکستان باشد وبه دیگر اقوام شریف درهیچ پوست دولتی جا داده نشود ‌صرف بادار های خود را عوض دگر اقوام جابجا کند تجزیه اوغانستان بهتر خواهد بو

• میشه انشاالله حتما تجزیه میشه شما نمی‌شود باشما آدم کشان زیر یک چتر زندگی کرد

• تنها راه حل تجزیه است شما را راه تان ما را راهمان شما انحصار گر متعصب تمامیت خواه هستید به هیچ چیز باور ندارید فقط میل تفنگ باشه

• به دامن شرق و غرب افتاده ای لاف از وطن پرستی می زنی عجب مخلوقاتی

تسلیمی قدرت به طالبان، طرفداران تجزیه افغانستان را بیشتر کرده است

2022-01-26T09:15:19Z

کابل پرس^?: تسلیمی قدرت توسط دزدان و مهره های استخباراتی پشتونیسم معروف به طالبان نکتایی پوش به طالبان، ملیشه های قرون وسطایی پشتونیسم، بصورت گسترده ای بر تعداد طرفداران تجزیه افغانستان افزوده است. افزایش تعداد قابل توجه تجزیه طالبان را می توان در شبکه های اجتماعی مشاهده کرد که در شرایط فعلی تنها جا برای ارزیابی افکار عمومی محسوب می شود. در بین طرفداران جدید تجزیه افغانستان، حتا بسیاری از کسانی دیده می شوند که زمانی باور به افغانستان واحد داشته اند و اما با تکرار تاریخ و روی کار آمدن تاریک ترین بخش قبایل پشتون، اکنون تمام آرمان ها و ایده های آنان برای جامعه ی انسانی و مشترک فروریخته و تجزیه ی افغانستان را تنها راه حل پایدار برای پایان دادن به جنایات سیستماتیک نیروهای پشتونیستی می دانند.
در سال های گذشته، جریان های پشتونیستی و کسانی که بازوی پروپاگاندای این هیولای ضد انسانی می باشند، از همین آرمان های ملی گرایانه مردم غیر پشتون سوء استفاده کرده و علیه تجزیه خواهان موج تبلیغاتی وسیع راه اندازی می کردند. اما گسترش ایده های تجزیه خواهی اکنون چنان گسترش یافته است که حتا مردم عادی نیز مقابل بازی تبلیغاتی و ماشین پروپاگاندای پشتونیسم و گروه های استخباراتی مانند راوا و خزب همبستگی افغانستان موضع خود را اعلام می کنند که خلاصه آن این است: بیش از صد سال حکومت کردند اما فقط شاهد جنایت آن ها بودیم. آن ها قدمی برای انسانیت و برابری برنداشتند و تنها شاهد کشتار و اشغال سرزمین های غیر پشتون ها بودیم و از شعار دروغ ملی گرایی که تاکنون وجود نداشته، برای گسترش پشتونیسم و سرکوب جریان های آزادیخواه استفاده کرده اند.

Flags of Hazara, Tajik, Turks and Baloch

افزایش افکار تجزیه خواهی در لایه های مختلف جامعه در چند سال گذشته و با وقوع جنایاتی مانند انتحار و کشتار مردم بی دفاع روند صعودی داشته است.

برخی از نظرات مردم در مورد تجزیه (نام ها به دلیل حفظ حریم شخصی و امنیت افراد حذف شده اند)

• این خاکستان از قبل تجزیه شده چه بخواهی چه نخواهیی هیچی ما مشترک نیست مثلا به کجا این وطن فروشان از این ملاهای چرک‌شان شروع تان غربی های کثیف شان مثل غنی و کرزی و کذشته های شان تمام کارهای شان به زی و زوی بوده تمام چیزی برای متحد ماندن باقی نمانده است

• ۳۰۰ سال استبداد ، نسل کشی ، کوچ اجباری مردمان بومی ، تحمیل هویت های کاذب ، تمامیت خواهی ، برتری جویی ...ووو دیگر بس است . این نسخه فرسوده را نزد خود تان نگهدارید که وقتی رفتی آن دنیا برای اجدا جلاد تان چون عبدالرحمن ، نا در غدار و امان الله تسلیم اش کنید .

• اگر تجزیه شود مشکل چیست !؟ ما مثل دو کشور جداگانه و در کنار هم زندگی خواهیم کرد.

• پشتون ها چرا از تجزیه انتحارستان حراس دارند خوب وطن دوست خدمت کردن برای انتحارستان کی حراس دارند از دست ندهید انتحارستان را دو صد سال می شود بخاطری شما پشتون های انتحاری وحشی کثیف قاتل بشریت نوکر پاکستان عربهای خر وآمریکا دیگر اقوام هم سوخت تجزیه شود بهتراست حیوان و انسان جدا شود

• مقصر نیست می‌گوید افغان است نواسه عبدالرحمن خان، تو چه کاره استی که کسی از تو پرسان کند؟ وقتی حکومت تک قومی باشد و همیشه اقوام غیر افغان قربانی دهند، تجزیه هزار مرتبه بهتر است. حالا به همه ثابت گردید که با پشتون نمی‌شود یکجا زیست.

• وطندار خواب آلودم با تاسف این وطن دیر زمانی بخاطر تعصبات که شما دامن زدید و میزنید تجزیه شده است فقط مرز کشی کم است، نه حس ملی‌گرایی وجود دارد و نه تعاون

• جامعه جهانی سارمان ملل مردم شریف افغانستان بار بار هنه موارد را بخاطر بهبود زنده در افغانستان تجربه کردند اما بد بختانه به نتیجه نرسید.
• یگانه راهی که اصلا باید از ابتداء باید در موردش فکر صورت میگرفت تجزیه افغانستان است.

• فکر برده داری هنوز در کله های شان موج میزند و ما برده نمی شویم!
• این پرادوکس باعث این همه رنج شده؛ پس بهتر است هرکس طبق فرهنگ و فکر خودش زندگی کند
• پشتون ها میتوانند با فرهنگ پشتوانوالی خیلی خوب کنار بیایند و شریعت طالبی خود را عملی کنند.
• تبار های دیگر با اسلام معتدل و جغرافیای تمدن خیز و فرهنگ ناب شان زیست توام با آرامش و آسایش خواهند داشت.
• پس تجزیه درمان درد های دو سده ای ست

• فقط و فقط یگانه راه حل تجزيه است. تنها درصورت تجزيه ما میتانیم طعم آرامش و آزادی را بچشیم و با کشور های همسایه و جهان یکسان ترقی و پيشرفت کنیم.

• با توجه به دو دهه گذشته که فکر میشد ملت به طرف اتحاد و همزیستی مسالمت آمیز و ترقی به معنای واقعی پیش خواهد رفت که نرفت و همچنین با توجه به شرایط امروزی که شاهد تک روی قومی و متاسفانه حمایت و خوشنودی همان قوم از شرایط بوجود آمده بهترین گزینه تجزیه است

• تجزیه بهترین راه حل است. هم پشتون ها آرام میشود و هم دیگر اقوام. دو صد سال پسین نشان داد و ثابت نمود که پشتون ها با دیگر اقوام نه همنظر استند و نه جور میایند. فایده ندارد که شعار دروغین بدهیم که همگی ما یک افغان استیم و حقوق ما مساوی است. در حقیقت چنین نیست و هرگز هم نمیشود.

• ملت شدن با قبایل کوه سلیمان محال است یگانه راه حل تجزیه است
• زیرا بامردمی مقابل هستیم که به هیچ ارزشی جز قومیت خود اهمیت قائل نیستند از عالم تا دموکرات شان در فکر تسلط قومی و تعصب هژمونی هستند...

• بهترین راه از این مصیبت ها تجزیه راه معقول و آرام برای مردم ما خواهد بود نمی‌شود که نسل به نسل در خشونت و بربریت زندگی کنیم برادران پشتون می‌تواند که به خود امارت و جمهوریت مثلی غنی و لر بر بسازد هم وطن خوب نشدیم شایت همسایه خوب شویم بیرون رفت از جهالت جز تجزیه راه دیگری نیست

• تجزیه یکی از بهترین طرح همدیگر پذیری تاجیک، هزاره، ازبیک و دیگر اقوام غیر پشتون است و پشتونها اصیل که میخواهند با فارسی زبانها بپوندن قدم هاشان بالا چشمانما ولی زندگی کردن زیر تسلط جهل افراطی و زور غیر قابل قبول است

خلیل زاد و استراتژی کهنه پشتونیزم برای کشور و حکومت تک قومی

2021-03-07T08:31:51Z

منابع می گویند، طرح خلیل زاد طوری مطرح می شود که گویی رضایت همه را به دنبال داشته باشد اما در حالی که هفتاد تا هشتاد درصد قدرت در حکومت موقت در اختیار پشتونیزم است، آن ها کنترل بهتر و گسترده تری برای شکل دادن به اتفاقات بعد از جمله دایمی کردن تسلط پشتونیزم و گسترش آن را خواهند داشت.

کابل پرس^?: زلمی خلیل زاد یکی از مدافعان سرسخت پشتونیزم می باشد که چند دهه از عمر خود را در دولت آمریکا به نفع پشتونیزم لابی کرده و زیر نام مترجم و سفیر و فرستاده ويژه از گروه های تروریستی چون طالبان که از اسپرم بنیادگرایی مذهبی و پلان های استخبارات بین المللی در بطن پشتونیزم متولد شده اند حمایت کرده است.

پس از کنار رفتن دولت دونالد ترامپ از قدرت که زلمی خلیل زاد آن را فرصتی تاریخی برای تثبیت و گسترش پشتونیزم می دانست، اکنون او در دستگاه دولت جدید آمریکا، با طرحی وارد شده است که گویی تازه می باشد اما این طرح بر استراتژی کهنه و قدیمی پشتونیستی استوار است و همان استراتژی را با کمی تغییر در قالب طرحی به اصطلاح تازه پیش می کشد. در میان نقش حکومت غیر قانونی، جعلی و فاسد غنی احمدزی و شخص غنی احمدزی نیز بازی با افکار عمومی و در نهایت همراه شدن با استراتژی تثبیت و گسترش پشتونیسم می باشد. مخالفت های ظاهری غنی احمدزی فقط برای گمراه کردن افکار عمومی است و نتایج عملی آن چیز دیگری جز آنچه به ظاهر می گوید می باشد همانگونه که پیش از این تجربه شده است: رها سازی تروریست های پشتون از زندان، سرکوب نیروهای ضد تروریزم، سرکوب جنبش های مدنی، تبدیل کردن نیروهای به ظاهر ملی اردو و پولیس به ملیشه ی قومی و تبعیض علیه غیر پشتون ها، میدان عمل بیشتر دادن به طالب و داعشی و کوچی برای کشتار، تبعیض، فساد گسترده و ...

منابع کابل پرس می گویند که در طرح زلمی خلیل زاد در قالب حکومت موقت، تا پنجاه درصد از قدرت به طالبان واگذار خواهد شد و بیست تا سی درصد قدرت نیز به پشتون هایی که حداقل به ظاهر با این گروه نیستند و زیر شعار ملی گرایی و مشارکت همه ی اقوام، طرح اصلی پشتونیزم را پیش می برند.
بیست تا سی در صد از قدرت نیز به عوامل سست از گروه های قومی دیگر واگذار می شود، آن هایی که نه تنها هیچ نقشی را در بدست آوردن حقوق غیر پشتون ها دنبال نمی کنند بلکه، با حقوق و امتیازات شخصی قناعت کرده و حتا مانع از اعتراض و حق طلبی جریان های عدالتخواه غیر پشتون می شوند.
منابع می گویند، طرح خلیل زاد طوری مطرح می شود که گویی رضایت همه را به دنبال داشته باشد اما در حالی که هفتاد تا هشتاد درصد قدرت در حکومت موقت در اختیار پشتونیزم است، آن ها کنترل بهتر و گسترده تری برای شکل دادن به اتفاقات بعد از جمله دایمی کردن تسلط پشتونیزم و گسترش آن را خواهند داشت.
منابع کابل پرس هشدار می دهند که در صورت وقوع چنین سناریویی، ما شاهد کشتارهای وسیع تری خواهیم بود و مردم غیر پشتون بیشتر از پیش از سرزمین های شان رانده می شوند. این منابع تاکید می کنند که اساس طرح غیر انسانی می باشد و این ترکیب و سناریو با توجه به تجربه های تاریخی نیز نشان می دهد که حکومت های پشتونیستی هیچ قدمی را برای برقراری مدنیت و انسانیت بر نخواهند داشت.
این منابع می گویند که تنها گزینه پایدار تر در این میان فدرالیسم می باشد و در غیر این صورت تجزیه تنها گزینه ممکن برای پایان دادن دایمی به بیش از دو قرن جنایات سازمان یافته حکومت ها و گروه های پشتونیستی است.

افغانستان نوین و نیاز به رویکرد نو بر مبنای جدید

2020-09-02T15:46:22Z

Sommaire

چکیده
با پدید آمدن واژه های ملت و ملی گرایی از اواخر سده هیجدهم به این سو، رویکردهای عملگرایانه در سیاست جهانی، بیش از حد رشد کرده است، در جامعه انسانی امروزه ، ملاک های همگانی و جهانی انسانی و حتا صلح و امنیت هم تبدیل به واژه های نسبی و انتزاعی گردیده و همه ارزش ها در گروه جغرافیا های تقسیم شده قرار گرفته اند.
بنا در این جهان رقابتی و کسمپرسی، دانشمندان و اساتید علوم بشری را عقیده بر آن است؛ که دیگر رفاه، امنیت، ثبات سیاسی، همزیستی مسالمت آمیز در داخل یک کشور بدون یک تعامل انسانی توسط یک "پیمان اجتماعی" کارا امکان پذیر نیست.
متخصصین، بعد از مطالعات گسترده، اندیشه های گوناگون را ارایه کردند که چگونه انسان های که در محدوده یک کشور و کنار هم زندگی می کنند، با یک تعامل انسانی بدون شکنجه و تبعیض و ترس از همدیگر با هم زندگی کنند، دسترسی مشترک به همه فرصت های سیاسی، ‌اقتصادی و فرهنگی بطور مساویانه داشته باشند تا برای ترقی و پیشرفت خانه مشترک شان مساعی مشترک بخرج دهند تا در کنار دیگر کشورها آسیب پذیر نباشد و در قطار ملل آبرومندانه جهان قرار گیرند. نظام های سیاسی یک از جمله دستورات آسمانی نیستند بل که یک پدیده ای ساخته شده توسط انسان است که با گذشت زمان در حال انکشاف و توسعه است. متخصصین از دهه بدین سو، بنا بر تجربیات تاریخی اندیشه های جدیدی را برای مدیریت جوامع انسانی به پیش کشیده اند تا انسان های متفاوتی که در قلمرو یک کشور زندگی می کنند، بدون ترس و وحشت از همدیگر، سیر طبیعی حیات اجتماعی خود را طی کرده، به مرور زمان تبدیل به یک “ملت” می شود.
اما متاسفانه، در افغانستان از آواخر سده نوزدهم تا کنون، دست اندرکاران قدرت برای دولت سازی، نظام سازی و ملت سازی همواره متکی بر اندیشه های کهنه و روش های نامناسب بوده اند.

کشورداری در عصر نو با اندیشه سده هجدهم

در واقعیت، مبنای نظام سیاسی کنونی افغانستان سرچشمه می گیرد از "اندیشه ملت-دولت (Nation-State Theory)"، که بار اول بعد از "توافقنامه وستفالی (Treaty of Westphalia)" در سال ۱۶۴۸م بوجود آمد و سیر تکاملی خود را طی کرده تا آواخر قرن هیجدهم میلادی بحیث یک نظام جدید سیاسی مطرح گردید .

طبق اندیشه دولت-ملت ، درگام نحست باید یک ملت؛ هر چند خیالی با یک جغرافیای معین وجود داشته باشد، تا برای برقراری نظم و مدیریت بهتر آن یک دولت بوجود بیاید. نظام نافذه سیاسی "تک ساخت-ریاستی (Unitary-(Presidential" در افغانستان محصول همین اندیشه یعنی "ملت-دولت" است. یعنی یک دولت متمرکز قدرتمند مبتنی بر شعار "یک ملت و یک دولت" می تواند افغانستان را متحد نگهدارد و تضمین کننده وحدت ملی است. اما در واقعیت، این نظام به تقویت نظام قبیله سالاری و تمرکز قدرت وحق مالکیت و حاکمیت برای یک حلقه و قشر مشخص، انجامیده است.

این فورمول قدیمی برای جوامع متجانس از نظر اجتماعی و جغرافیایی، شاید اکنون هم کارا باشد؛ اما در جوامع چند پارچه ناهمگون پاسخگو نمی باشد. در جوامع متکثر و از نظر قومی و زبانی باید به اندیشه نوین "دولت-ملت (State-Nation Theory)" تکیه کرد و از آن برای تکمیل روند ملت سازی بهره برد. اندیشه ایی که وجود یک ملت را مستلزم وجود دولت نمی دانند؛ بل تأکید می کنند که این دولت هاست که به ملت سازی نیاز دارند. ملت سازی نه با ابزارهای زور، ستمگری و تحمیل بل از راه اصولی و نهادی آن. این اندیشه در جوامع متکثر به حسن همزیستی تاکید دارد و فرایند ملت سازی را متکی بر نظام دموکراتیک که مبنای آن برابری و عدالت اجتماعی نهادی باشد، طی یک روند تعامل انسانی امکان پذیر می داند. طبق این اندیشه ضرور نیست برای به وجود آوردن یک ملت تخیلی، همه هویت های خرد تباری و زبانی و فرهنگی را در یک هویت نسبتا بزرگ تری با زور جذب کرد و یا دیموگرافی طبیعی یک مملکت را از طریق اسکان اجباری توسط یک قوم مخصوص برهم زد. تاریخ افغانستان نشان می دهد که ادغام هویت های قومی و زبانی در قالب یک هویت موهوم ملی، و جابجایی جمعیت های قومی، نه تنها ناکام بوده بلکه به خصومت های قومی دامن زده است.
باید بخاطر داشت که ملت یک تحفه خدادادی نیست بل اصطلاحی است که به یک جامعه سیاسی اطلاق می شود که در نتیجه یک فرایند دوامدار انسانی طی مدت زمان بوجود می آید. یعنی قوم (ملیت یا گروه اتنیکی ...)، زبان، رنگ ‌و نسل و جنسیت یک امر طبعیی است؛ اما ملت شدن یک عمل انسانی است که بدون تعامل انسانی مبتنی بر برابری و احترام متقابل امکان پذیر نیست.
افغانستان یکی از متنوع ترین کشورهای جهان از نظر فرهنگی، قومی البته تنوع اجتماعی است. این یک امر فراگیر در جهان است. به جز چین که حدود ۹۰٪ از جمعیت این کشور را گروه قومی "هان" تشکیل می‌دهد، سایر کشورهای همسایه افغانستان همه چند قومی، چند لسانی و دارای مذاهب گوناگون اند.
بطور نمونه دو کشور مهم منطقه اما رقیب جدی همدیگر پاکستان و هند را به بررسی می گیریم.
پاکستان یکی از کشورهای همسایه است که با افغانستان طولانی ترین مرز مشترک دارد. این کشور پس از استقلال در سال ۱۹۴۷م، از هر جهت آسیب پذیر به نظر می‌رسید، چون هیچ ساختار اقتصادی و امنیتی پایدار و بروکراسی منظم و مشخصی دیده نمی‌شد، فقر در همه عرصه ها حاکم بود. هجوم میلیون ها پناهنده ازهند باعث ایجاد فشار عظیم بر ساختار اقتصاد نا بسامان شده ‌بود. در حالی که بخش عمده‌ای از زیر ساخت‌های دفاعی و صنعتی به هند تعلق گرفته بود. در دهه اول استقلال، پاکستان حتی بدون قانون اساسی براساس نظامنامه بریتانیای کبیر اداره می‌شد. اولین قانون اساسی پاکستان بر اساس "اندیشه ملت-دولت (Nation-State Theory)" در ۲۳م مارس ۱۹۵۶م تصویب گردید که طبق آن پاکستان یک کشور "تک ساخت-نیمه صدارتی (Unitary-Semi-Presidential" پیش بینی شده بود و در کنار یک رییس جمهورمقتدر، یک صدراعظم ضعیف معرفی گردیده بود. البته این نظام برای جامعه کثیرالقومی پاکستان مناسب واقع نشد و طبیعی بود که توسط این نظام در جامعه متنوع پاکستان، تقسیم عادلانه قدرت وتامین عدالت اجتماعی امکان پذیر نبود. احتمالا دولت مردان آن وقت پاکستان که از هند نیرو مندتر از خود هراس داشتند، می خواستند با ایجاد یک نظام متمرکز و با قدرت آهنین، وحدت پاکستان را حفظ کرده و با هند قدرتمند از خود مقابله کند. اما ثابت شد که این یک فکر اشتباه بود. آن نظام سیاسی نه تنها بحران داخلی پااکستان را حل نکرد بل که احساس محرومیت را میان اقوام مختلف در پاکستان تشدید کرد.
در ۲۴ سال پسا استقلال، پاکستان بحران های متعددی را متقبل شد که دو جنگ با هند در سال ۱۹۴۸م و ۱۹۶۵م و از همه بدتر جدایی پاکستان شرقی (بنگلادیش امروزی) در سال ۱۹۷۱م این کشور را در بدترین وضیعت قرار داده بود.
به باور برخی از تحلیلگران پاکستانی، ریشه همه نابسامانی ها و ناهنجاری ها، در نظام نامناسب "تک ساخت-نیمه ریاستی" نهفته بود.
در آغاز دهه هفتاد میلادی، پس از روی کار آمدن ذوالفقار علی بوتو، پاکستان اساس نظام سیاسی خود را تغییر داد و قانون اساسی نوی را بر اساس "اندیشه دولت-ملت (State-Nation Theory)"، در سال ۱۹۷۳م با "نظام فدرالی-پارلمانی (Federal-Parliamentary System)" نافذ کرد. پاکستان به چهار ایالات تقسیم شد و هر ایالت از خود دارای حکومت شد و حق تعیین سرنوشت به خود مردم هر ایالت واگذار گردید. بعد از آن در مدت کوتاهی پاکستان بخش بزرگی از کمبودی های گذشته را جبران نمود و به زودی به عنوان یک ملت قوی در صحنه بین المللی ظاهر شد.
امروز، باوجود فقر و مشکلات افراطیت پاکستان در صف کشور های قدرتمند جهان قرار گرفته است. بعد از احساس مشارکت در همه سطوح قدرت، مردم متنوع پاکستان برای کشور شان از هیچ فداکاری و پشتیبانی دریغ نورزیدند که این امر بارها مشاهده گردیده است. بدون شک پاکستان مثل سایر کشورها مشکلات زیادی دارد که این امر ناشی از نبودن حکومتداری خوب است نه بخاطر نوع نظام سیاسی.

جمهوری هند نمونه برجسته دیگری در این سلسله است. هند و پاکستان در یک روز استقلال خود را از بریتانیای استعماری به دست آوردند؛ اما به طور رسمی هند روز استقلال خود را یک روز بعد از پاکستان یعنی در تاریخ ۱۵ اگست ۱۹۴۷ ام اعلام کرد.
سیاستمداران هند، بر عکس پاکستان از روز اول به اصطلاح دروغین "ملت بزرگ هند" نچسپیدند؛ بل به جای آن به بافت پیچیده متنوع درون هند توجه کردند. "گنگره ملی هند" به دکتر بی. آر امبیدکر(Dr. Bhimrao Ramji (Ambedkar که مربوط به یک اقلیت مذهبی "شودر" (پایان ترین طبقه جامعه هندو مذهب) بود و حتی عضو حزب گنکره هم نبود، وظیفه داد تا مسوده قانون اساسی جدید هند را تهیه کند.
هند در وقت استقلال بالای ۳۶۱ میلیون جمعیت داشت که متشکل از حدود ۲۰۰۰ گروه های خرد و بزرگ قومی، گویشوران ده ها زبان و پیروان آیین های متعددی بودند. "دکتر امبیدکر" با در نظرداشت واقعیت های زمینی و تنوع عمیق درون جامعه هند که به آن آشنایی داشت، قانون اساسی هند مستقل را را تدوین کرد. قانون اساسی که همه تفاوت های مذهبی، تباری و زبانی و فرهنگی را به رسمیت شناخت. به پنداشت او مردمان متفاوت هند هنوز یک ملت نبود، اما می خواست با پیاده سازی روحیه برابری و عدالت اجتماعی توسط یک قانون اساسی مناسب، فرایند ملت سازی را در جامعه هند طی یک روند طبیعی مهیا سازد. این قانون اساسی در ۲۴ جنوری ۱۹۵۰م نافذ و لازم الاجرا گردید. روح اصلی قانون اساسی هند نظام سیاسی "فدرالی_پارلمانی (Federal-Parliamentary System) " است که بر اندیشه "دولت-ملت State-Nation Theory) )" استوار است. از لحاظ مذهبی هند یک کشور سیکولر است و همه ادیان و مذاهب برای پیروانش رسمیت دارد.
امروز جمعیت هند بیش از ۱.۳ میلیارد براورد می شود که احتمالا حدود دو صد میلیون تن دیگر از این آمار بیرون مانده باشد. حدود ۷۹٪ مردم هند پیروان مذاهب چندگانه هندو هستند و جمعیت بزرگ دومی مسلمانان هستند که حدود ۱۴.۲۳ درصد جمعیت را تشکیل میدهند. جمعیت مسلمانان هند به ۱۹۳ میلیون تن میرسد که تنها ۱۵ میلیون کمتر از پاکستان است.
هند هم مانند پاکستان، مشکلات خاصی خود را دارد مانند فقر، نبودن حکومتداری خوب و گرایشات افراطی "هندو سازی (Hindutva)" هند و مانند اینها؛ اما باید پذیرفت که اگر هند تا هنوز یک پارچه مانده و تبدیل به یک قدرت اقتصادی منطقه گردیده، مرهون همان "نظام فدرالی-پارلمانی" بر اساس اندیشه "دولت-ملت" است.
تجربه پاکستان و هند دو کشور رقیب منطقه نشان می دهند که ملت سازی در هیچ کشوری سیر تکاملی خود را طی نخواهد کرد، مگر اینکه مردم یک کشور در عمل ببینند که از همه فرصت ها و امکانات ملی به صورت دادگرانه و برابرانه برخوردارند و گروهای اجتماعی مطمئین شوند که با توجه به میزان جمعیت خود، در فرایند تصمیم‌گیری‌ها، از پاین‌ترین ساختار قدرت محلی تا سطح ایالتی و ملی، سهیم‌ می باشند. به هر پیمانه ای که مردم یک کشور از ترس فاصله بگیرند، به همان میزان پایه های نظام قوی ترمی شود. بنابراین، برای ایجاد یک "دولت-ملت"، باید تنوع جمعیتی را به صورت نهادی به رسمیت ‌شناخت و از طریق یک رویکرد فراگیر سیاسی به آن پرداخت تا در فرایند سیاسی، تفکیک و تمایز گروه های قومی و فرهنگی به حیث یک معضل فرا راه ملت سازی قرار نگیرد.
افغانستان که خانه مشترک اقلیت های قومی، فرهنگی و مذهبی است، دوره های متفاوتی از تاریخ خود را پشت سرگذاشته‌است. در قرن ۱۹ و ۲۰ میلادی، سلطنت و نخبگان سیاسی مربوط به یک گروه قومی بودند و می دانیم که از قدرت مطلق برخوردار بودند. مستندات تاریخی نشان می دهد که رفتار حکومتی استوار بر تبعیض بوده است. در بسیاری موارد به منظور کنترل مطلق مردم، از ابزارهای قدرت به شکل وحشیانه استفاده صورت می گرفت که منجر به قتل عام های تاریخی گردید است. انحصار و تمرکز گرایی سبب شده است که قدرت مفهوم قبیله ای پیدا کند و فلسفه سیاسی نوع قبیله سالاری تعریف شود. این نه تنها که در مغارت به توسعه انسانی قرار دارد، بلکه منجربه انزوای سیاسی و فرهنگی افغانستان نیز شده است. پیاده سازی تفکر قبیله سالاری در قالب یک دموکراسی نمایشی، منجر به ناکامی پروسه های دموکراتیک مثل انتخابات نیز شده است.
دردمندانه، نظام کنونی روح برتری جوی تباری و در مواردی نگرش تبعیض سامانمند را ترویج می کند. در واکنش، طبیعی است که پذیرفتن این امر برای بخش های دیگر جامعه افغانستان امروزی غیر قابل قبول است و آنها این نظام را به عنوان یک هدیه تغییر ناپذیر الهی که اذعان یک قشر باشد نمی پذیرند. جامعه متکثر افغانستان نیاز به برابری و حق اشتراک نهادینه شده، در بدنۀ حاکمیت دارد تا همه اقوام و اقشار جامعه برای دیگردیسی مثبت در زندگی مردم و آبادی میهن بطور مشترک از همه توانایی ها و ظرفیت های خود کار بگیرند.
تاریخ معاصرتمرکز قدرت در یک حلقه محدود و در یک شهر، برای مردم افغانستان فاجعه بار بوده و یکی از دلایل عمده جنگ های دوامدار داخلی هم به حساب می آید. تمرکز گرایی رفتار انحصارگرایانه را شدت بخشیده است و این سبب شده است که فشار بر کابل افزایش پیدا کند. کابل همواره ضعیف و در معرض سقوط باقی بماند؛ همه برای کسب قدرت مطلق به سوی کابل هجوم می آورد. از آن طرف، هر کسیه که کابل تسخیر کرد، برای تحکیم پایه های قدرت خود همه را باید سرکوب کند. این منطق و تجربه تاریخی افغانستان است. اما تاریخ شاهد است که تنها سلطه بر کابل همیشه بی نتیجه بوده و زمینه را برای جنگ داخلی دیگر آماده کرده است.
تاریخ افغانستان سرشار از تلاش‌های خونبار برای تصرف کابل است. گروه مسلط بر کابل با نگرش سرکوبگرانه کوشیده‌اند بخش های دیگر جامعه را از مرکز قدرت دور نگهدارند؛ و از سوی دیگر، اطراف دیگر نیز دست به مقاوت می زنند و به این صورت یک کشاکش ویرانگر، لاینحل و دوامدار شکل می گیرد. از یک طرف، ستیزش ناشی از انحصار و مقاومت سبب فشارهای مضاعف بر کابل شده است، و از طرف دیگر، کابل وادار شده است تا وارد منازعه با گروهای دیگر شود و حتا در منازعات محلی مداخله کند. در نتیجه، کابل همواره فاقد اقتدار سیاسی به مفهوم مرجعیت سیاسی و اخلاقی ملی، بوده است. به میزانی که یک حکومت مرکزی در منازعات دخیل شود یا مداخله کند، به همان میزان فاقد اقتدار و مشروعیت می شود. در حالی که کابل باید داور نهایی و قابل اعتماد باشد، نه طرف هر دعوایی. بعد از رژیم طالبان در سال ۲۰۰۱ و روی کار آمدن حکومت جدید به کمک ایالات متحده آمریکا و متحدین آن،به رغم این واقعیت که هیچ کمبود منابع و پشتیبانی بین المللی وجود نداشت، امروز هم هیچ علایم ملموس از ثبات وجود ندارد و افغانستان امروزی آسیب پذیرتر از هر زمان دیگری بنظر می رسد.

تاکید بر اندیشه ناقص با روایت ها و الگوسازی های نادرست

نخبگان سیاسی حاکم در افغانستان، آگاهانه از دلایل اصلی این آشفتگی دوامدار و ناکارامدی نظام چشم پوشی می کنند و بجای آن به روایت های غیرواقع بینانه بحیث تئوری های بدیل متوسل می شوند. به عنوان مثال، کشورهای همسایه افغانستان را بحیث منبع اصلی بی ثباتی افغانستان معرفی می کنند. در داخل اگر کسانی حرف متفاوت زد، تحت عنوان جنگ سالاران خونخوار و ناقض حقوق بشر تعریف شده منبع اصلی نفاق ملی قلمداد می شوند. بحث اصلی نکوهش احزاب سیاسی و غیرحزبی کردن سیاست در کشور، ریشه در همین تفکر دارد تا راه برای انحصار و تمرکز گرایی هموار باشد. از سوی دیگر، به جای ارایه یک چشم انداز روشن برای آینده کشور، روایت های کاذب و تخیلی مانند "تاریخ پنج هزار ساله"، "افغان یک ملت شکست ناپذیر" و "افغانستان قبرستان امپراتوری ها" را در اذهان عامه نهادینه می کنند. اما هدف اصلی چشم پوشی از دلایل اصلی نابسامانی های کنونی است که باز می گردد به همان تفکر کهنه و ناکام: اداره کشور در قرن بیست و یکم با هنجارهای سده هجده و نوزدهم. اما دستآورد این همه تلاش برای حفظ وضع موجود، چیزی جز خرابی پیوسته و تیرگی فزاینده اوضاع و تاریکی ممتد چشم انداز سیاسی، نبوده است.

انحصار و ترس، قاعده سیاست در افغانستان

بزرگترین محصول اندیشه ملت واحد-دولت واحد، ایجاد محیط ترس است که همه فضای سیاسی را در سراسر افغانستان فرا گرفته بل در منطقه هم درحال افزایش است.
سردمداران سیاسی قدرت می‌ترسند که کابل را از دست ندهند و برای توده مردم که خارج از بدنه قدرت اند، ترس این است که مبادا حاکمان کابل از قدرت خود برای سرکوب آن‌ها استفاده کنند.
از یک سو، حکومت افغانستان، ترس را ایجاد می کند که گویا کشورهای همسایه خطر جدی برای حاکمیت ملی افغانستان است و سوی دیگر کشورهای پیرامون افغانستان به خاطر بی ثباتی و ناامنی های فزاینده افغانستان ترس دارند که ناامنی های، گسترش تروریسم و افراط گرایی افغانستان از مرزهای آن گذشته و به منطقه سرایت نکند.
ایالات متحده آمریکا می ترسد مبادا بار دیگر خاک افغانستان علیه آن کشور و متحدین آن استفاده شود.

عامل ترس- چالشی در مسیر روند موفقیت صلح

1. دلهره و ترس حتا روند جاری صلح را نیز زیر سایه برده است:
2. طالبان می‌ترسند با کنار آمدن با مجموعه فعلی مشروعیت خود را از دست بدهند؛ بنابراین نمی خواهند تا سلاح‌های خود را به زمین بگذارند، چون می دانند که بدون توان نظامی در معادله قدرت هیچ نقشی نخواهند داشت؛ لذا تصمیم گرفته اند که برای تسخیر کامل قدرت و حد اقل برای کسب جایگاه بالاتر مناطق بیشتر را بازور تصرف کنند.
3. طالبان انتخابات را یک امر اسلامی نمی دانند. باز هم ترس دارند که در آن میدان بازنده خواهند بود.
4. در مقابل مناطقی که از دوران رژیم طالبانی خاطره خوش ندارند خصوصا حوزه‌های اقوام غیر پشتون می‌ترسند تا مبادا هویت و سهم مشروع خود را در این بازی قدرت جدید تحت پوشش صلح از دست دهند. آنها هم جنان می‌ترسند؛ مبادا نظام شریعت طالبانی که مورد قبول آن‌ها نیست، به زور بر سر آنها تحمیل شود. آنها از ترس برگشت نظام طالبانی مسلح می شوند و تا هنوز قصد به مقاومت دارند.
5. حکومت افغانستان می ترسد مبادا نتیجه فرایند صلح منجر به کنار رفتن آن شود. به خاطر همین ترس است که حکومت تصمیم دارد تا ابتکار صلح را به ‌دست خود گرفته آن را تا حد امکان طول دهد.
6. عناصر غیر حکومتی در داخل نظام فعلی که عبارت از احزاب سیاسی، جامعه مدنی و زن ها است، می ترسند که مبادا در نتیجه این فرایند پر از ابهام صلح، دستاوردهای مدنی بیست ساله زیر پا شود. پس ترس همه جا را فرا گرفته و هیچ عرصه زندگی فارغ از ترس نیست.

راهیافت پیشنهادی

برخی از تحلیل گران فکر می کنند که راه بازگشت به ثبات و امنیت و رفاه عامه در گرو پیروزی و کامیابی فرایند صلح با طالبان است. سوال اینجاست که آیا قبل از ظهور طالبان در سال ۱۹۹۴م افغانستان از ثبات و امنیت کامل برخوردار بود؟ طالبان که عامل اصلی بحران نسیتند؛ بلکه پترول بر آتش بودند که از مدتی در افغانستان شعله ور بود.
در واقعیت ناآرامی ها و ناکارآمدی نظام سیاسی فعلی ریشه در توزیع نادرست افقی و عمودی قدرت دارد و در صورت دوام این نظام، عمق بحران حتا با آتش بس موقت و موفقیت فرایند صلح هم بیشتر خواهد شد، البته با شکل و رفتار جدید. پس سوال این است که چگونه میتوان افغانستان نوین را پایه گذاشت که خود منبع اصلی نزاع در درون خود نباشد؟
صلح دوامدار، ثبات و رفاه افغانستان بدون اتخاذ یک رویکرد جدید نسبت به نظام سیاسی میسر نیست. نظامی که در عرصه ایجاد وفاق ملی، حل بحران سیاسی، و توزیع عادلانه منابع کارآمد باشد. اگر بنا باشد که افغانستان جدید را باز هم با میراث های دروغین، روایت‌های غیرمنطقی و احساس غرور کاذب بنا کرد، بازهم صلح و ثبات در افغانستان، رؤیایی دست‌ نیافتنی‌ خواهد بود.

1. بنا براین صلح و ثبات دایمی، رفاه اقتصادی پایدار، برای رشد و توسعه طبیعی انسانی، برای ایجاد تعامل انسانی میان همه شهروندان و برای ایجاد یک کشوری که به جای معضل یک همکار خوب برای منطقه و جامعه جهانی باشد، به نکات ذیل مکث شود.
2. "نظام تک ساخت-ریاستی را که مبتنی بر تئوری ملت-دولت باشد برای افغانستان یک نظام سیاسی مطلوب نیست. چون در این نظریه، تاکید بر یک ملت واحد صورت می گیرد، و دولت نیز پاسپان یک ملت توهمی دانسته می شود و نتوع در آن، در عمل، برسمیت شناخته نمی شود. بنابراین، نظام نسبتا جدید سیاسی فدرالی-پارلمانی می تواند پاسخ گو باشد. چون این نظام، براساس رویكرد جدید "دولت-ملت" بنا گذشته است که در آن که دولت انعکاس ملت است، نه برعکس. این نظام تنوع ملی را به رسمیت می‌شناسد و تعامل واقعی انسانی را در میان کتله های متفاوت انسانی تشویق می کند.
3. نظام فدرالی در مقایسه با نظام تک ساخت برتری‌های بیشتری دارد و آسان و طبیعی‌تراست. پشتون‌ها، تاجیک‌ها، هزاره‌ها و جوامع ترکتبار (ازبک‌ها و ترکمن‌ها) سرزمین‌های خود را با مرزهای طبیعی خود دارند. آن‌ها حتی قرن‌ها قبل از به وجود آمدن افغانستان، این سرزمین‌ها را در اختیار داشتند. پس جغرافیاهای ثابت با پیشینه های فرهنگی و تاریخی خود آن ها وجود دارند. باوجود این که در هر کدام آنها دسته‌های جمعیت محدود مختلطی هم وجود دارد، اما هنوزهم ، مانع اساسی علیه این نظریه نیست.
4. سیستم فدرالی نه تنها جوامع متکثر افغانستان را در خود جای می‌دهد، بلکه کشورهای اطراف افغانستان را، نیز قادر می‌سازد تا منافع مشروع خود را از راه‌های قانونی تأمین کنند. كشورهايی که در همسايگی نزديك هستند، به منطقه امني در كنار مرزهاي خود نياز دارند. طوری كه هيچ‌گونه تهديد امنيتي احتمالی برای آنها وجود نداشته باشد. به آن‌ها، نیز فرصت داده شود تا منافع ژئوپلتيكی و ژئو-اقتصادي خود را از راه های مشروع دنبال كنند. این کمک می کند که افغانستان نیز در مراودات کشورهای منطقه شریک شده بخشی از همکاری های اقتصادی و سیاسی منطقه تعریف شود.
5. شکل دموکراسی پارلمانی، برای کشوری که دارای هویت‌های قومی متعدد در سطح ملی است، گزینه بهتر در مقایسه با نظام ریاستی می‌باشد. این سیستم، جوامع کوچک‌تر را قادر می‌سازد تا صدای خود را درمورد موضوعات مختلف مربوط به خود بلند کنند. در این نوع تقسیم افقی قدرت، روند اجرایی احتمالا کمی کند تر باشد اما بازهم بهتر از بی ثباتی دوامدار است.
6. افغانستان به یک نظام نمایندگی انتخاباتی متناسب احتیاج دارد. زیرا این نوع نظام انتخاباتی پارلیمانی را بوجود میاورد که نزدیک تر به واقعیت های زمینی و اجتماعی افغانستان باشد و نیز برای جامع سیاسی افغانستان فرصتی را بوجود میاورد تا نقش منظمی را در فرایند سیاسی افغانستان ایفا نماید. نظام متذکره، پارلیمان را از یک شکل پراگنده نجات داده آن را تبدیل به رکن موثر نظام خواهد کرد. نمونه پارلیمانی که همه اعضای آن متشکل از افراد مستقل باشد، در جهان دموکراتیک دیده نمی شود. در اینگونه پارلیمان ها طبیعی است که در نبودن بلاک های منظم سیاسی، گروهای پارلیمانی برا اساس گرایشات تباری و حتی مافیایی بوجود میاند و در نتیجه یکی از ستون های اساسی نظام، خودش تبدیل به یک معضل می شود.
7. افغانستان احصائیه معتبری از شهروندان خود در اختیار ندارد که باز هم ناشی از ترس است. گویا این که یک احصائیه دقیق، شعاع سیاسی قومیت های افغانستان را برهم می زند. با این مسئله مهم هم همیشه برخورد سیاسی صورت گرفته. در حال که در نبودن احصائیه دقیق کارهای انکشافی و تهیه خدمات زیر بنایی امکان پزیر نیست. افغانستان به کمک و همچنین نظارت سازمان ملل نیازدارد تا سرشماری منصفانه‌ای را به اجرا بگذارد.

خودمختاری و جدا شدن از قبایل بدوی اکنون در روح و روان غیر پشتون ها دمیده شده است

2020-05-12T13:53:38Z

پدران و برادران تروریزم افغانی و طالبان ماده و عروسک های استخباراتی سر در چند آخور برآمده از پیشاور نمی توانند مقابل روند خودمختاری بیاستند. خودمختاری و جدا شدن از قبایل بدوی اکنون در روح و روان غیر پشتون ها دمیده شده و آنان دیر یا زود حق خود و کشور خود را که عاری از وحشت و دهشت قبایلی باشد پس می گیرند.

کابل پرس^?: در دوزخی که قبایل بدوی افغان ساخته اند، نه تنها دیگران آرامشی نخواهند داشت، بلکه به دلیل حکومت طالبانیزم، جهان قرون وسطایی قبایلی، کشت، تولید و قاچاق مواد مخدر و سیاستمداران و نخبگان غرق در لجنزار برتری قومی، مردم خود قبایلی نیز روی آرامش را نمی بینند. نمود طالبانیزم تنها در وجود آن افغان خودترقان پشتون که به کمر و خشتک و دستار خود بمب می بنند دیده نمی شود بلکه خیل زیادی از نخبگان و روشنفکران قبایلی را نیز شامل می شود که مستقیم و غیر مستقیم، پیدا و پنهان، علیه حقوق ملیت های غیر پشتون می تازند و هرگونه تلاش آنان را برای خودمختاری، فدرالیسم و حتا تجزیه، مساوی با خیانت ملی در جایی می دانند که ملی گرایی و اتحاد ملی از هنگام برسر قدرت آمدن قبایل مهاجم، تنها برتری قومی و قبیله ای آنان معنا داشته است و تلاش برای بدست آوردن حق توسط غیر پشتون جرم نابخشودنی.

از جمله این نخبگان اشرف غنی احمدزی معروف به پدر اختلاس و تقلب و طالبانیزم، حامد کرزی برادر ملاعمر که بصورت خانوادگی در تولید و قاچاق مواد مخدر دست دارند، حنیف اتمر و معصوم استانکزی معروف به پدران داعش، زلمی خلیل زاد حامی بین المللی تروریست های طالب به دلیل اشتراک قومی و ده ها نخبه ی کوچک و بزرگ این جماعت می باشند. برادری، همراهی و همفکری و همکاری این جماعت با ترویزم چنان آشکار است که در آن دوزخ فغانستانی، بر همه جز قبایل افغانی که خود را برتر می دانند آشکار است. این جماعت تا جایی که توانسته اند روابط بین المللی و اقتصاد را در قبضه ی خود درآورده اند و دزدی، جنایت و چپاول و اختلاس خود را وسیله ای برای گرفتن پول بیشتر برای مبارزه با اختلاس می کنند.
از میان خیلی جهادی ها آنان نیز کسانی مانند حکمتیار است که قصاب کابل معروف می باشد که قصه ی جنایت آنان زبانزد خاص و عام است.

میان این جماعت طالب گروه های پیشاوری مانند راوا که به طالبان ماده مشهورند و حزب همبستگی و عروسک های جاسوس و دست پرورده مانند سیلی غفار هم شامل می باشند که سر در چند آخور دارند و مانند غن چیق، برای گزیدن آنانی که دیگر تحمل وحشت قبایل افغان را ندارند آماده می باشند. چند رویی و نفاق و فرصت طلبی آمیخته در بطن آنان چنان است که با کردهای عراق برای خودمختاری اعلام همبستگی می کنند و همزمان علیه فدرال خواهان و تجزیه طالبان این سوی می تازند. آنان با داشتن روابط استخباراتی، معاش زیر نام های مختلف از سفارتخانه ها دریافت می کنند و از سوی دیگر داعیه ی چپ دارند و از گروه های سیاسی چپ در اروپا و استرالیا و آمریکا پول می گیرند و خروجی آنان حمله به فدرال خواهان می باشد.
تروریزم قبایلی افغان را می توان همچنین در وجود کوچی هایی نیز دید که بخش عمده ای از نیروی خودترقان طالب را تشکیل می دهند و با امتیازات غیر انسانی و بدست آورده به دلیل پشتون بودن، در به اصطلاح پارلمان برای خودترقانی اعلام آمادگی می کنند.
در هر جای جهان که باشد، مردم دیگر تحمل این همه ظلم و ستم را ندارند و به هیچ عنوان حاضر نمی شوند با آنانی که از جهان قرون وسطایی عبور نکرده اند از بینی خود آنسوی تر را نمی بینند یکجای شوند.
پدران و برادران تروریزم افغانی و طالبان ماده و عروسک های استخباراتی سر در چند آخور برآمده از پیشاور نمی توانند مقابل روند خودمختاری بیاستند. خودمختاری و جدا شدن از قبایل بدوی اکنون در روح و روان غیر پشتون ها دمیده شده و آنان دیر یا زود حق خود و کشور خود را که عاری از وحشت و دهشت قبایلی باشد پس می گیرند.

خودمختاری پشتون ها حق مسلم آنان است؛ خودمختاری غیر پشتون ها جرم و خیانت ملی!

2020-03-10T08:42:00Z

پشتون های پاکستانی همین اکنون در حاکمیتی فدرال، دارای وضعیت خودمختار هستند و تقریبن 100 در 100 از جمعیت مناطق قبیله ای فدرال پاکستان را تشکیل می دهند.
مناطق قبایلی پشتون در فغانستان نیز بصورت غیر رسمی، خودمختار محسوب می شوند. چرا که بصورت عموم تصمیمات را خودشان می گیرند و اجرا می کنند؛ مالیات چندانی به حکومت مرکزی نمی دهند و تقریبن معاف از مالیات و دادن پول برق و آب و...محسوب می شوند. سالانه در مناطق قبایلی فغانستان میلیارها دالر از راه تولید و قاچاق مواد مخدر جابجا می شود که هیچ نفع مالی برای فغانستان ندارد و تنها گروه های جنایتکار مانند طالبان، روسای قبایل و دارندگان زمین های وسیع و شرکای حکومتی شان از آن سود می برند.

کابل پرس^?:
تایم لاین
– در دهه ی آخر قرن 19 میلادی، قبایل پشتون که در نواحی شمالی پاکستان امروز و برخی مناطق شمالی هند زندگی می کردند، تحت رهبری عبدالرحمان و با کمک مستقیم بریتانیا، ابتدا پلان کشتار وسیع هزاره ها و غصب زمین هایشان را پیش بردند و سپس به قتل و کشتار مردم نورستان و غصب زمین های آنان پرداختند. بیشتر از 63 درصد از مردم هزاره و بیش از هفتاد درصد از نورستانی ها قتل عام شدند. پس این دو نسل کشی بزرگ زمینه های حمله ی مستقیم برای کشتار و غصب زمین های مردم اوزبیک، تاجیک و تورکمن و حتا بلوچ فراهم آمد که این پلان در حکومت های بعدی دنبال شد.

– در همین دهه ی آخر قرن 19 میلادی و در ماه نوامبر سال 1893 بود که عبدالرحمان موافقت نامه دیورند را امضا کرد و مرز بین کشور تازه تاسیس فغانستان و هند بریتانیایی وقت که پاکستان امروز باشد مشخص شد. در پلان عبدالرحمان این بود که با کشتار تمام گروه های غیر پشتون و پاکسازی قومی، کشوری فقط برای پشتون ها و با حاکمیت مطلق پشتون برپا کند. پیش از برپایی حاکمیت مطلق پشتون، مردم هزاره، اوزبیک، نورستانی، بلوچ، تاجیک و تورکمن وضعیتی خودمختار داشتند.

– حکومت ها و قدرت مطلق پس از عبدالرحمان که در سال نخست قرن 20 درگذشت، همچنان بین پسر و نوه اش و سایر خاندان قبایل پشتون گشت و دست به دست شد. تقریبن همه ی حاکمان پشتون به شمول امان الله که نظام نامه ی ناقلین به طرف قطغن را برای اشغال زمین های غیر پشتون در شمال امضا کرد، جهت پیشبرد و استحکام حاکمیت مطلق پشتون در فغانستان فعالیت می کردند که نتیجه ی آن کشتارهای وسیع غیر پشتون ها، اشغال بیشتر زمین، تخریب آثار تاریخی ، جعل تاریخ و..بود.

– همین اکنون نیز در کنار طالبان به عنوان بازوی نظامی قبایل پشتون، کتاب های درسی تاریخ و جغرافیا، سرشار از دروغ پردازی ها و جعل کاری ها در مورد تاریخ این خاک و آب و مردم بومی اش است. در زمان طالبان حتا آنان بودای بامیان را در هزارستان تخریب کرده و ممنوعیت برگزاری جشن باستانی نوروز را برقرار نمودند.

– ناقل یا ناقلین، به پشتون هایی گفته می شود که در اصل از پاکستان هستند و در قرن 20 و حتا 21، با تشویق حکومت های فغانستان و امتیازات زیاد، در هزارستان، تورکستان، قطغن، هرات، کابل و حتا سیستان جابجا شدند و تذکره و سند رسمی مالکیت زمین برای آنان داده شد. این ناقلین جدا از کسانی هستند که تعدادشان زیاد است و با پول حاصل از تولید و قاچاق مواد مخدر، در شهرها از جمله کابل، مزار شریف و هرات زمین و خانه می خرند.

– با وجود اینکه حاکمیت های مطلق و گروه های رهزن و جنایتکار چون کوچی و طالب برای اجرا کردن کامل پلان فعال بودند؛ مقاومت مردم غیر پشتون و مبارزات آنان برای حقوق برابر، سرعت اجرایی پلان خونین را در قرن 20 کند کرد و پلان نابودی کامل گروه های مردمی غیر پشتون را ناممکن. حتا با کشتارهای وسیع و سیستماتیک طالبان نیز محو و نابودی کامل ممکن نشد.

– ناممکن شدن پلان نابودی کامل مردم غیر پشتون، قبایل پشتون و حاکمان آنان را در چند دهه ی اخیر به فکر بازی دوگانه ای انداخت و آن عدم پذیرش مرز دیورند است. آنان می گویند پشتون های پاکستانی صاحب خاک و وطنی هستند که فغانستان نام دارد و از این رو مرز دیورند پذیرفتنی نیست.

– باید یاداوری کرد که پشتون های پاکستانی همین اکنون در حاکمیتی فدرال، دارای وضعیت خودمختار هستند و تقریبن 100 در 100 از جمعیت مناطق قبیله ای فدرال پاکستان را تشکیل می دهند. حکومت فغانستان، به دلیل وجود همین سیستم فدرال در پاکستان، برای دادن امتیازات ويژه از جمله کمک های مالی فراوان و دادن زمین به پشتون های پاکستانی در فغانستان دست بازتر داشته است.

– این را نیز باید یادآوری کرد که مناطق قبایلی پشتون در فغانستان نیز بصورت غیر رسمی، خودمختار محسوب می شوند. چرا که بصورت عموم تصمیمات را خودشان می گیرند و اجرا می کنند؛ مالیات چندانی به حکومت مرکزی نمی دهند و تقریبن معاف از مالیات و دادن پول برق و آب و...محسوب می شوند. سالانه در مناطق قبایلی فغانستان میلیارها دالر از راه تولید و قاچاق مواد مخدر جابجا می شود که هیچ نفع مالی برای فغانستان ندارد و تنها گروه های جنایتکار مانند طالبان، روسای قبایل و دارندگان زمین های وسیع و شرکای حکومتی شان از آن سود می برند.

– با در نظرداشت پیش زمینه هایی که گفته شد و وضعیت تقریبن خودمختار قبایل پشتون در پاکستان و فغانستان که آن را حق مسلم خود می پندارند؛ آنان خودمختاری و طرح مسایلی مانند فدرالیسم و حتا تجزیه را خیانت ملی و بزرگترین جرم تبلیغ کرده و نظریه پردازان و طراحان خودمختاری غیر پشتون ها را سرکوب می کنند.

– باید این را نیز یادآوری کرد که اسکاتلندی هایی که خواستار برگزاری رفراندوم برای تجزیه از بریتانیا می باشند، در پاسخ به مخالفت انگلیسی ها، آنان را متهم به نقض حقوق بشری اسکاتلندی ها می کنند. در نسخه ی قبایل پشتون، خودمختاری و فدرالیسم حق مسلم پشتون ها است و همزمان سنگین ترین جرم برای غیر پشتون ها.

– در پایان باید گفت که این پلان خونین تاکنون بی شمار قربانی نیز از میان خود پشتون ها گرفته است. زندگی حداقل در مناطق قبایلی فغانستان، همراه با بوی مواد مخدر، فضای طالبانی و داعشی و وجود همه نوع وسایل جرم و جنایت همچون اسلحه، در بدویت ساکن شده است.

تروریست های پشتون باز هم دست به جنایت زدند

2020-03-06T14:50:56Z

کابل پرس^?: امروز در کابل، باز هم تروریست های پشتون دست به جنایت زدند و بازهم گروه پشتونیستی طالبان، دست داشتن در این جنایت را رد کرده است.
تروریسم آمیخته با بنیادگرایی، مواد مخدر و پشتونیزم در بطن جامعه ی قبیله ای پشتون زاد و ولد می شود و پیمان صلح، انداختن مادر بمب ها، قسم خوردن و مهر نمودن روی قرآن، تحصیل در بهترین دانشگاه های غرب، اظهار علاقه به اندیشه های لیبرال و چپ، مانع از پیوستن گروه ها و تحصیل کرده های پشتون حول محور پشتونیزم و خودکامگی پشتونیستی نمی شود. تفاوتی ندارد این گروه طالبان باشد؛ غنی احمدزی و زلمی خلیل زاد تحصیل کرده ی غرب باشد؛ گروه های بنیادگرای راوایی باشد و یا گروه تروریستی حکمتیار؛ همه و همه در یک چیز نقطه ی اشتراک دارند و آن باور داشتن به حکومت خودکامه ی پشتونیستی می باشد. برای حفظ و گسترش این حکومت های خودکامه، یک گروه شان مانند طالبان، انتحار و انفجار می کنند، گروه دیگرشان مانند خلیل زاد در دستگاه های غرب برای خودکامگی حکومت پشتون لابی می کنند؛ گروه دیگرشان مانند راوا گاه سر در آخور چپ می کنند و گاه سر در آخور دستگاه های استخباراتی غرب؛ گروه دیگرشان مانند حزب اسلامی سر در آخور استخبارات عرب و کشورهای همسایه می کنند؛ گروهی از آن ها مانند حنیف اتمر و معصوم استانکزی تبدیل به پدران داعش در دوزخ متعفن فغانستان می شوند و گزیده ای از همه ی آن ها، با کمک استخبارات و قدرت های غربی و همراه با تقلب سازمان یافته رییس جمهور می شوند.
در این جنایات سازمان یافته، قتل و کشتار غیر پشتون ها و اشغال زمین های آنان در دستور کار اصلی قرار دارد و حتا برای اینکار به کمر کودک و نوجوان خود بمب می بندند و دغدغه ی این را ندارند که جامعه ی پشتون هر روز در بدویت قبایلی بیشتر غرق می شوند.
زندگی با جامعه ی بدوی که هیچ معیار انسانی ندارد و یا فقط تظاهر به داشتن معیارهای انسانی و همزیستی مصالمت آمیز دارد ناممکن می باشد و در حداقل یک صد سال گذشته آن ها بارها آزموده شدند و هر بار نیز بر شدت جنایاتشان افزوده شده است.
تنها راه برای پایان دادن به جنایات قبایل پشتونب ه شمول گروه های تروریستی آنان چون طالبان و کوچی طالبان، مقاومت و تلاش برای برپایی خراسان، هزارستان و تورکستان می باشد.

حق مشارکت برای همه اقوام

2020-02-26T15:25:09Z

در این تصویر که توسط آقای جعفر رضایی طراحی شده، پرچم گروه های مردمی مختلف دیده می شود. این تصویر تاکنون هزاران بار در شبکه های اجتماعی شریک شده و بسیاری همراه با شریک کردن آن، خواستار همبستگی برای پایان دادن به سه صد سال فاشیزم، ویرانگری و چپاول، استبداد و زورگویی حکومت ها و گروه های تروریستی افغان/اوغو شده اند.

انتخابات ریشخند آمیز حکومت پشتونیستی؛ سستی و خیانت عبدالله و دروغ و دغل غنی احمدزی

2020-02-19T12:03:32Z

کابل پرس^?: حکومت پشتونیستی کابل و نماینده ی پشتون حکومت آمریکا زلمی خلیل زاد و گروه های پشتونیستی رادیکال و بنیادگرا همچون طالبان، راوا، حزب اسلامی و ...دست به دست هم داده اند تا حکومت خونین پشتونیستی را که تاکنون جز کشتار و جنایات سیستماتیک و خرابی حاصلی نداشته همچنان زنده نگه دارند. اشرف غنی احمدزی به نمانیدگی از این حکومت، با رای نداشته و تقلب و تخلف برنامه ریزی شده، می خواهند تا هنگامی که آرایش سایر گروه های بنیادگرا و رادیکال شان، حتا گروه های تروریستی پشتونیستی همچون طالبان کامل شود همچنان نقش رییس جمهور تقلبی را بازی کند. آنان خود را میراث دار حکومت های اشغالگر پشتونیستی می دانند که از کوه های سلیمان، نواحی مختلف پاکستان امروزی و شمال هندوستان سربرآورده، در خراسان و هزارستان و تورکستان قدرت خود را با انواع جنایات سیستماتیک حفظ کرده اند.

در سوی دیگر این انتخابات ریشخندآمیز بیشتر گروه های مردمی غیر پشتون قرار دارند که رهبرانشان به دلیل عدم اتکا به خود، یکی از سست ترین عناصر سیاسی نیمه پشتون، یعنی عبدالله عبدالله را به عنوان نامزد اصلی خود برگزیده اند. این نامزد در انتخابات پیشین با وجود رای قابل توجه برنده ی قطعی انتخابات بود و چند روزی پس از اعلان نتایج از قطعه قطعه شدن خود برای حفظ رای مردم سخن می گفت، به رای مردم خیانت کرد. عبدالله بار دیگر نشان داده بود که از معامله بر سر آرای مردم ابایی ندارد و هیچ مسئولیت و هیچ وجدان اخلاقی و سیاسی در این زمینه ندارد. با این وجود رهبران غیر پشتون بار دیگر به دلیل عدم اعتماد و اتکا به نیروی خود، او را به عنوان نامزد اصلی برگزیدند و این روزها وقتی سخن از حکومت موازی می زنند می دانند که مهمترین نقطه ی ضعف آنان عبدالله عبدالله می باشد؛ کسی که احساسات پشتونیستی خود را با اخوانیزم و جاه و مقام و پول ترکیب کرده و از هر کدام در جای خود برای منفعت شخصی استفاده می کند.
در این وضعیت اگر قصد بر پایان دادن به حکومت استبدادی و بنیادگرای پشتونیستی برای آبادی و آزادی خراسان و هزارستان و تورکستان باشد، تنها و تنها با اتکای مردمی و همراهی با مردم و عدم معامله رهبران می توان به این نیاز اساسی دست یافت.

استراتژی اصلی تجزیه یا فدرالیسم؛ عبدالله رای مردم را می فروشد

2019-12-22T11:37:03Z

کابل پرس^?: انتخابات ریشخند آمیز و شرم آور حکومت پشتونیستی زیر سایه ی تهدید و انتحار پشتون های طالب و داعشی نه تنها برای اشرف غنی احمدزی مشروعیتی نمی آورد، بلکه به شدت به اختلافات قومی دامن زده؛ این اختلافات را عمیق تر می کند تا هنگامی که غیر پشتون ها به خود آیند و خراسان و هزارستان و تورکستان خود را پس گرفته و نام توهین آمیز افغانستان را برای همیشه به زباله دان تاریخ بیاندازند
دل سپردن به عبدالله عبدالله و چند نامزد فرصت طلب دیگر برای اینکه از رای مردم دفاع کند، خود فریبی بیش نیست. عبدالله در انتخابات قبلی بخوبی چهره ی اصلی خود را نشان داد و مشخص شد که پول و غنیمت برای او مهمتر از رای مردم است و تابوت سازان بار دیگر با تقلب خود را به کرسی ریاست جمهوری می رسانند.
تجربه ی بیش از یک قرن حکومت افغان تاکنون نشان داده که نه تنها هیچ نشانی از مدنیت در کار نیست، بلکه کشتار، غصب زمین غیر پشتون و تبعیض ادامه خواهد یافت و یگانه راه یکسره کردن این کابوس و هیولای ضد انسانی می باشد.