کابل پرس

جامعه ی مسيحيان افغانستان

2014-12-24T08:30:00Z

این گفت و گو در سال 2007 انجام شده بود و به مناسبت کریسمس، دوباره به روز شد.

اشاره : با توجه به فرا رسيدن سال روز تولد عيسی مسيح ، کابل پرس^? گفت و گويی کوتاه با حسين اندرياس، مدير مسوول وب سايت های مسيحيان افغانستان و تهيه کننده ی برنامه های تلويزيونی و راديويی انجام داده است. وقتی از حسين اندرياس خواسته شد که با کابل پرس گفت و گويی انجام دهد، او با کمال ميل آن را پذيرفت و پرسش ها برای وی روان و پاسخ ها نيز بعد از چند روز به دست رسيد. گرچه می توان دامنه ی اين گفت و گو را گستراند اما نبود وقت و زمان اين اجازه را به من نداد تا اين کار را انجام دهم. با اين حال احساس می کنم اين گفت و گو به همين شکل نيز جذابيت های خود را دارد و می تواند شمايی کلی از وضعيت افغانستانی های مسیحی در داخل و خارج از کشور ترسيم کند.

کابل پرس^?: آقای حسين اندرياس سپاسگزار از اينکه در اين گفت و گو با شرکت کرديد. لطفا ابتدا خودتان را برای خوانندگان کابل پرس معرفی کنيد؟

حسين اندرياس: وطنداران عزيزم، سلامتی به نام سرور سلامتی عيسی مسيح بر شما باد! در دعوت تان برای مصاحبه با من يک عالم متشکرم و نيز عيد ميلاد عيسی مسيح را به تمامی هموطنانم تبريک گفته آرزوی سعادت در زندگی تان را دارم و ضمناً از خداوند در دعا هستم که وطن عزيز ما افغانستان صلح حقيقی را ببيند.

نام من حسين اندرياس است و مه در 23 ماه جون سال 1965 در شهر بمبئی هندوستان در زمان سفر پدر و مادرم درآن شهر متولد شدم و اما در ماه سپتامبر همان سال همه ما به افغانستان برگشتيم و در شهر کابل از کودکی تا نوجوانی آب و هوا و نان نمک وطن عزيزم را لطف بردم. در سال 1980 ميلادی بار اول يک مرد خارجی که نميدانم روسی بود و يا اروپای غربی و يا آمريکای، خلاصه هرکی بود اوراقی را به من داد. من فکر کردم که او تبليغات کمونيزم را به من داده باشد اما اين اوراق کتاب مقدس بود شامل انجيل متی و لوقا.

فصل 5 متی آيات 43 و 44م برايم آيات کليدی بود و همين آيات در تحقيقات 9 ساله ام تا سال 1990 ميلادی مرا از کابل تا جهاد عليه کمونستها در کوه های قياغ و شهر غزنی و شهر قم ايران که درآنجا شامل حوزه علميه شدم و تا سوريه و قاهره و شهر کراچی پاکستان و بالاخره دهلی نو تعقيب کرد تا بتاريخ 14هم ماه اکتوبر سال 1990 من عيسی مسيح را بعنوان نجاتگر و خداوندم قبول کردم.

در دهلی نو با سازمان صادراتی لباس بنام الانکو انديا انترنشنل بحيث فيشن مد چند روز کار کرده تا اينکه برای خدمت خداوند و مردم زندگی ام را وقف کردم.

خانم عزيزم برايم دوست عزيزی است و در کابل متولد و بزرگ شده و بخاطر محافظت خانواده های ايشان نميتوانم تمامی شناخت شان را ارائه کنم ولی بايد بگويم که در پوهنتون کابل در سالهای اخير پيش از تصرف کابل توسط جنگسالاران بحيث معلم کامند بوده است.

يک دختر نازنين دارم که خيلی دوستش دارم و در صنف 6 مکتب است و پسرم که خدا را خيلی دوست دارد در صنف 4 است.

کابل پرس: آقای اندرياس آيا گفته می توانيد که چه تعداد از مردم افغانستان مسيحی می باشند و چه تعداد از آن ها در داخل کشور هستند؟

حسين اندرياس: نه من نه هيچ کسی ديگری از تعداد درست مسيحيان افغان شمارش در دست داريم . اما ملاهای طالبان تعداد آنها را به بيش از يکصد هزار (يک لک)تن توسط روزنامه های زمانشان نشر کرده بودند و اما من فکر ميکنم که تعداد افغانهای مسيحی در داخل و خارج از کشور بيش از 5000 تا 10000 نخواهد باشند. ولی نکته مهم اين است که بيشتر مسيحيان افغان در داخل افغانستان هستند و قرار مصاحبه های بی بی سی و ديگران با آنان، آنها کليسا های نيز دارند.

کابل پرس: وضعيت زندگی مسيحيانی که در افغانستان می باشند به چه شکلی ست؟ آيا آنان می توانند به صراحت اعلام کنند که مسيحی هستند و آيا حقوقی که در قانون اساسی برای شهروندان افغانستان تعريف شده است، شامل آنان هم می شود؟

حسين اندرياس: در افغانستان مسيحيان نمی توانند آزادانه خود را مسيحی معرفی نمايند و قانون اساسی افغانستان آنان را محکوم بمرگ ميکند؛ چون همه مسيحيان افغان مسلمان زاده ها هستند بجز آن عده ای که در خانواده های مسلمان زاده های مسيحی بدنيا آمده اند. بهتر ميشود عرض کنم خدمت شما عزيزان که ماه مارچ سال 2006 را بياد آوريد، تنها يک مرد مسيحی افغان اعلام کرد که او مسيحی است، اربابان مذهب و دين او را کافر و مرتد خواندند و خواهان مرگ عبدالرحمن شدند و حتی دولت افغانستان بخاطر فشارهای بين المللی او را ديوانه خوانده بدين ترتيب او را از افغانستان بيرون راندند. اما عده زيادی از هموطنان ما که با حکمت و علم و دانش هستند برای نجات وی کوشش های زيادی کردند که نامه های رسمی آنها را شما ميتوانيد در www.afghankhabar.com مطالعه فرماييد. شما نيز ميتوانيد در وبسايت بالا در مورد قتل مسيحيان افغان توسط طالبان و ديگران در افغانستان بخوانيد.

خلاصه کلام، در افغانستان فعلی يک مسيحی افغان چون قبلاً مسلمان بوده نميتواند به آزادی کامل ايمان خود را اعلام کند و مانند يوسف ارمتيا و نيقوديموس که در انجيل ذکر شده اند در خفا هستند تا که خداوند به آنها اجازه بدهد.

کابل پرس: افغاننستانی های مسيحی که در خارج از افغانستان هستند، دارای چه تجمعاتی می باشند و فعاليت های آنان چيست؟

حسين اندرياس: مسيحيان افغان در خارج از کشور دارای اجتماعات زيادی بنام "اجتماع مسيحيان افغان" در پاکستان (مخفيانه) در هند، آستراليا، هالند، آلمان، انگليستان، نروژ، اروپای شرقی، اتريش (وبسايت آنان در اتريش: www.khudawand.com) کانادا و آمريکا(وبسايت آنان در لس انجلس: www.afghanchurch.net) وغيره هستند و در هر گوشه حيات خداوند و مردم را خدمت ميکنند. آنها نشرات راديو و تلويزيون و بزرگترين پلاتفارم انترنيتی را برای افغانستان دارند. شما ميتوانيد در مورد فعاليت های آنها از اين آدرس اطلاع بيشتری حاصل نماييد: www.afghansearch.comn

کابل پرس: يکی از مسايلی که هميشه در افغانستان سوال برانگيز است، مساله ی مسلمانانی ست و يا مسلمان زاده هايی که دين مسيحيت را اختيار کرده اند. گفته می توانيد که اين افراد به چه تعداد هستند و علت تغيير در دين آنان چيست؟

حسين اندرياس: همانطوريکه قبلاً متذکر شدم، بجز دو برادر و خواهر که از اهل هنود افغانستان به عيسی مسيحی ايمان آورده اند، ديگران همه قبلاً مسلمان بوده اند و در طی جستجوهای شخصی و تجارب شان به اين نتيجه رسيده اند که مسيحی شوند. ميخواهم به اين نکته تاکيد کنم که مسيحيت يک دين نيست و عيسی مسيح هرگز دينی ديگری را به انسانها معرفی نکرده. خداوند عيسی مسيح فرمود: من راه و من راستی و من زندگی هستم و هيچکسی جز بوسيله من نزد پدر آمده نمی تواند. درين آيت و آياتی ديگر کلام خدا ما ، هرگز نمی توانيم مسيحيت را با دين و يا مذهب ديگری مقايسه کنيم زيرا اديان و مذاهب در کتب خود بر دين و مذهب تاکيد داشته اند و اما مسيح دين و مذهب را به ما تعليم نداد بلکه خود را بما شناساند که او مظهر ذات خداست.

کابل پرس: گفته می شود که تعداد قابل توجهی از مسلمانانی که تغيير دين داده اند و مسيحی شده اند، بدليل دريافت امتيازاتی مانند امتيازات مالی و يا پناهندگی در يکی از کشورهای ثروتمند اين کار را انجام داده اند. نظر شما در اين باره چيست؟

حسين اندرياس: اين کاملاً اشتباه و قضاوت يکجانبه است. من از آنانی که اينطور فکر ميکنند سوالی دارم، اگر کسی مسلمان شود و هندو شود (عده ای شده اند) به آنها نيز شما خواهيد گفت که بخاطر پول وغيره تغير دين داده اند؟ همانطوريکه قبلاً عرض کردم، مسيحيت يک دين و يا مذهب ديگری نيست و کسی که پيش مسيح ميايد تغير دين نمی دهد بلکه آواز مسيح را ميشنود که در فصل 11هم انجيل متی ميفرمايد: " . ای تمامی زحمتکشان و گرانباران، نزد من بیائید و من به شما آرامی خواهم داد. یوغ مرا بگردن گیرید و از من تعلیم یابید، زیرا من بردبار و فروتن هستم و جانهای شما آرامی خواهد یافت ،
زیرا یوغ من آسان و بار من سبک است."

دو آيات بالای برای هرکسی است که در تلاش راه و راستی و زندگی است. و بارهای گرنگ همه کسانی که به مسيح ايمان مياورند سبک خواهد شد چون مسيح بار گناهان را برداشت و راه آرامش را بما نشان داد.

من دو فاميل بزرگ را ميشناسم که بخاطر پول خواستند خود را مسيحی جلوه دهند. آنها تصميم گرفتند که اول يکی آنها خود را مسيحی معرفی ميکنند و سپس ديگر اعضای خانواده را هرکدام يک در بدل 50000 کلدار به کليسا معرفی کنند. مطابق پلان وقتی يکی آنها به کليسا رجوع کرد و رهبر کليسا هم به گفته کردکی بازی خورد و در گذشت زمان همه آنها به کليسا رفتند و حتی تعميد گرفتند و اما از 50000 هزارها درکی نداشت. آنها از رفتن به کليسا دلسرد شدند و اما در سالهای بعدی تعليمات کتاب مقدس را که شنيده بودند بياد آوردند و يکه يکه همه آنها به عيسی مسيح ايمان آوردند و امروز آنها مسيحيان بسيار مومن هستند که ما مثال آنها را به ديگران هميشه گواهی ميدهيم.

يک مسيحی چه افغان و چه غير افغان از ثمر روح القدس شناخته ميشود که او در بدل پول خود را مسيحی جلوه ميدهد و يا واقعاً مسيحی است. چون کلام خدا به ما اينطور ميفرمايد:

اما ثمر که روح القدس ببار می آورد : محبت ، خوشی آرامش ، بردباری ، مهربانی ، خیرخواهی ، وفاداری ، فروتنی و خویشتن داری است که هیچ قانونی که بر خلاف چنین کارها باشد وجود ندارد . و آنانی که متعلق به مسیح عیسی هستند، طبیعت نفسانی را با هوس ها و امیال آن مصلوب کرده اند. اگر روح خدا منشاء زندگی ماست ، او هم باید هادی زندگی ما باشد. خود پسند نباشیم و یکدیگر را نرنجانیم و بریکدیگر حسادت نورزیم. رساله غلاطيان فصل 5 آيات 22 تا 26

کابل پرس: گفته می شود که برخی از افراد بلندپايه حکومت افغانستان و يا افراد وابسته به آنان، بدلايلی مانند امتيازات، به دين مسيحيت گرويده اند، آيا شما اين گفته ها را تاييد می کنيد و آيا می توانيد نامی از آنان ببريد؟

حسين اندرياس: آنعده از برادران و خواهران ما که در مقامهای بلند دولتی بوده اند و يا هستند، در آن مقام آنها واقعاً نياز به امتيازات ديگری ندارند که بخاطر آن مسيحی شوند. آيا افغانستان يک کشور اسلامی نيست؟ و اگر در يک کشور اسلامی بايد امتيازاتی حاصل کرد، آيا نبايد به اينصورت با جلوه دادن يک بهتر مسلمان آن امتيازات را گرفت تا اينکه مسيحيت. چون در صورت دومی که امتيازات آن شخص مطابق قانون افغانستان موت خواهد بود.

دهان مردم مانند کجکول گداست که اگر ببنديد خواهد شکست اما بسته نخواهد شد. مردم هرچه گويند، از حقيقتی که واضح است پنهان نخواهد شد که خدا انسان را دارای ادراک، حکمت، و اختيار خلق کرده تا بتواند خود خوش کند که کدام را است و کدام چاه. يکی از والی های يکی از ولايات افغانستان که در يکی از کشورهای عربی در سالهای 60 ميلادی به عيسی مسيح ايمان آورده اند از يک خانواده بسيار معتبر محمد زی و پولدار قندهار هستند و شما چه فکر ميکنيد که ايشان بدليل کدام امتياز به عيسی مسيح ايمان آورده اند؟ فرزندان ايشان رهبران مسيحی هستند و خود ايشان بيش از 80 سال عمر دارند. يکی از وزرأ قبلی که در سالهای اخير 50 ميلادی در افغانستان به مسيح ايمان آورده اند بعد از چند سال زندگی مسيحی مجبوراً از افغانستان خارج شد و زندگی مهاجرت را گرفت و آن زندگی "لپ و جپ" دنيوی را ديگر نديد، شما چه فکر ميکنيد امتيازات اين بزرگ را؟ واقعاً کلمات عيسی مسيح بيادم ميايد که ميفرمايد:

خوشحال باشید اگر به خاطر من به شما اهانت میکنند و جفا میرسانند و به ناحق هرگونه افترائی به شما می زنند. خوشحال باشید و بسیار شادی کنید، زیرا پاداش شما در آسمان عظیم است چون همینطور به پیامبران قبل از شما نیز جفا می رسانیدند. انجيل متی فصل 5 آيات 11 و 12

اگر جهان از شما نفرت دارد بدانید که قبل از شما از من نفرت داشته است. اگر شما متعلق به این جهان بودید جهان متعلقان خود را دوست میداشت، اما چون شما از این جهان نیستید و من شما را از جهان برگزیده ام،به این سبب جهان از شما نفرت دارد. انجيل يوحنا فصل 15 آيات 18 و 19

کابل پرس: برخورد جامعه ی مسيحيان و رهبران دينی آنان با آن هایی که بدليل امتيازات به دين مسيحيت می گروند چيست؟

حسين اندرياس: بسيار کم عده ی هستند قراريکه قبلاً نيز به آن اشاره شد، که بخاطر پول ميخواهند خود را مسيحی جلوه دهند و اما ازين انکار نميتوانيم که گناه انسان را به فريب ميکشاند و در فصل 3 و آيت 23 رساله روميان ميخوانيم که همه گناه کرده اند و از جلال خدا محروم اند و يا بزير افتاده اند. پس از يک گناهکار تنها گناه خواهد سرزد چون همه در گناهيم و هيچ کسی گفته نمی تواند که من هيچ گونه گناهی نکرده ام. ولی فيض خدا بالا تر و بزرگتر از گناه است.

کسانی که با هر ترتيب که به کليسا می آيند حتی در صورت فريب، عيسی مسيح بما حکم ميکند:

‌ شنیده اید که گفته شده:

« چشم به عوض چشم و دندان به عوض دندان» اما من به شما می گویم به کسی که به تو بدی میکند بدی نکن و اگر کسی بر گونه راست تو سیلی میزند گونه دیگر خود را بطرف او بگردان. متی فصل 5 و آيت 38 و 39

پس کلام خدا به ما حکم ميکند که ما هرکی را بايد در آغوش بگيريم و دوست داشته باشيم چون زمانی ما نيز در گناه بوديم عيسی مسيح حتی خود را فدای ما کرد.

کابل پرس: آيا افغان های مسيحی خود را بخشی از جامعه ی افغانستان می دانند و يا اينکه بيشتر احساس می کنند که به جوامع مسيحی غرب تعلق دارند؟

حسين اندرياس: مسيحيت و غرب دو کلمه جداگانه است. در غرب همه مسيحی نيستند و يا بهتر ميشود که بگويم که در غرب حتی 30 درصد مردم به عيسی مسيح ايمان ندارند. بزرگترين جميعت مسيحيان در جهان در کشور همسايه افغانستان يعنی چين هستند. کلام خدا به ما ميفرمايد که خدا همه جهانيان را دوست دارد بدون کدام امتياز مردمی، نژادی و کلتوری و زبانی. ما خدا را شکر ميکنيم که خدا ما را افغان بنديا آورده و ما افتخار ميکنيم به افغان بودن خود و دوست داريم افغانستان عزيز خود را و حتی جوانان و کودکان ما که در افغانستان تولد نشده اند خود را افغان معرفی ميکنند. برنامه تلويزيونی مسيحيان افغان را بتاريخ 24م دسامبر حتمی مشاهده نماييد که چطور يک نوجوان مسيحی که حتی افغانستان را هرگز نديده بزبان شيرين دری خدا را با سرود تمجيد ميکند.

کابل پرس: آقای اندرياس، زندگی در جوار مسلمانان و در کشوری اسلامی مانند افغانستان چگونه است؟ فکر می کنيد جامعه ی مسيحی در افغانستان می تواند آزادانه فعاليت کرده و مراسم و آيين های دينی خود را انجام دهند؟

از خداوند عزيز در دعا هستم که روزی بتوانيم با صلح و آرامش در افغانستان آزادانه کتاب مقدس را بخوانيم و سرودهای مسيحی را بسراييم و بدون کدام مشکلی همسايگی و وطنداری کنيم. و اما تا آنروز ما برای وطنداران خود در دعا هستيم که خداوند قلب همه گی را نرم بسازد و تا همانطوريکه خدا به ما تحفه اختيار را داده، هرکه بتواند راه روحانيت خود را خودش و بدون مشکلی انتخاب کند.

کابل پرس: درباره ی کليسا و مراکز عبادی مسيحيان در افغانستان چه معلوماتی داريد؟ در افغانستان هيچ کليسای فعالی ديده نمی شود. آيا هست؟

حسين اندرياس: در افغانستان کليسا های زيادی وجود دارد. در قندهار، در هرات، در مزار شريف، در جلال آباد در باميان، در غزنی در کابل و تخار و در پکتيا و ننگرهار. وقتی کتاب خدا در مورد کليسا صحبت ميکند، در مورد تعميری با مينار و يا صليبی بر آن صحبت نميکند بلکه در مورد اجتماعی صحبت ميکن که مسيحی باشند. در انجيل متی ما شکل اصل کليسا را از زبان عيسی مسيح ميتوانيم بفهميم:

"هر جای که دو يا سه نفر گردهم آيند من در ميان آنها خواهم بود." انجيل متی فصل 18 آيت 20

متأسفانه اوضاع افغانستان به من اجازه نمی دهد که من آدرسی از يکی از اجتماعاتی مسيحی را بشما بدهم و اما آنها هميشه بروزهای مختلف دور هم جمع ميشوند و خداوند را عبادت ميکنند. کسی از وطندارانم به من طعنه زده گفت: "شما بيغرت هستين که روی بروی نميشين." من با لبخند به او گفتم؛ "نه بيغرت نيستيم و اما نمي خواهيم خودکشی کنيم." خواهشمندم تا به اين مقاله بی بی سی مراجعه فرماييد:

http://news.bbc.co.uk/2/hi/south_asia/4865818.stm

کابل پرس: شما چه توقعی از دولت افغانستان و جامعه ی مسلمانان کشور داريد و در مقابل فکر می کنيد مسلمانان افغانستان که اکثريت قاطع می باشند، چه انتظاراتی از جامعه ی مسيحی افغانستان دارند؟

حسين اندرياس: من نمی دانم که دولت و اکثريت قاطع مسلمانان افغانستان چی انتظاراتی از مسيحيان افغان دارند و اما مسيحيان افغان در دعا هستند که خدا قلب همه را نرم بسازد تا همه بتوانيم آزادانه راه روحانيت خود را انتخاب کنيم و همديگر را دوست داشته باشيم و همديگر را احترام کنيم و نيز دل و گرده آنرا خدا بما بدهد تا بتوانيم با وجود اختلافات قبول اختلاف را با آرامش بپذيريم. هرکس به پيشگاه خدا شخصاً جوابده است پس ما نبايد خود را خدا بسازيم. چون اگر خدا بخواهد ميتواند همه آنانی که مطابق احکام کامل او راه نميروند را قبض و روح کند ولی او اينکار را بخاطری نمی کند چون او خدای زور نيست بلکه خدا محبت است و ميخواهد هرکه با اختيار خود خدا را تمجيد گويد. در آيت 8 فصل 4 رساله اول يوحنا ما اينطور ميخوانيم: "هرکه محبت ندارد خدا را هرگز نشناخته است چون خدا محبت است." من از خداوند محبت در دعا هستم که مردم ما خدا را در حقيقت اش بشناسند که او همه را دوست دارد و ميخواهد همه به او به پاکی و قدوسيت رجوع کنند و از نفرت، عدوت، قتل، مکاری، زنا، آدمکشی، نسل و نژاد امتيازی وغيره نجات بيابند.

کابل پرس: از ميان اندرزهای عيسی مسيح، چه چيزی می تواند برای شرايط فعلی افغانستان مفيد باشد؟

حسين اندرياس: تعليمات عيسی مسيح. اشعيای نبی در مورد او گفت که او چهار نامی برد که يکی آنها سرور سلامتی است. بلی او سرور سلامتی است و همانطوريکه که او مردم را بخود دعوت ميکند و ميگويد؛ "اي گرانباران و زحمتکشان نزد من بياييد و من به شما آرامش ميدهم." او واقعاً ميتواند به ما آرامش بدهد.

کابل پرس: در شرايطی که افغانستان دچار جنگ، گرسنگی و تمام جنايات حاد عليه بشريت شده است، جامعه ی مسيحيان چه کاری برای بهبود کرده می توانند؟

حسين اندرياس: مسيحيان افغان در عمل در افغانستان در مختلف سازمانهای بشردوستانه داخلی و خارجی کمک کرده اند در تالار جهانی از آنها همواره خواسته اند تا بداد همه افغانها برسند. من خودم دو بار در آفريقای جنوبی و بارها در اروپا و آمريکا ار مردم بخاطر کمک به مردم افغانستان گدايی کرده ام و در آينده خواهم کرد. ما نميخوايم که اين کارهای ما نمايان همه اخبارات باشد و اما همه مسيحيان افغانستان هميشه و همواره کوشان هستند تا مردم افغانستان از کاميابی و سرفرازی در جوار ديگر اقوام عالم باشند و از افغانستان عزيز ما يک ديموکراسی واقعی تعمير نمايند.

کابل پرس: در پايان چه سخنی با خوانندگان کابل پرس داريد؟

حسين اندرياس: هميشه جور باشين و صحتمند باشين و خدا شما ره دوست داره و کوشش کنين که يکديگر را احترام کنين و زندگی تانه وقف کارهای خير کنين و برای صلح و ديموکراسی واقعی در افغانستان وطن عزيز ما گامزن باشين و او قسمی که استاد اولمير ميگفتن:

"وطن جنت نشان دی گلان پکښی کرمه"

واقعاً ما بايد افغانستان خوده گلستان بسازيم نه خاکبادستان و يا بربادستان بلکه آنرا يک نمايانگر جنت در زمين بسازيم تا همه بتوانيم به او افتخار کنيم و سربلند باشيم.

از خداوند هميشه در دعا هستيم که روزی همه ما در صلح و آرامش کامل دور از دشمنی و نفرت و کينه و بغض وغيره دور هم نشسته، يا زير صندلی و يا دور آتش زمستان و يا در لاله راز های بهار و شادابی موسم ها با هم بخنديم شادمانی کنيم .

فيض خدا با همه شما باد. آمين.

آرزو می‌کنم که طالبان سربازان من بودند

2008-06-04T01:04:07Z

اشاره: در حالی که همه ی شواهد از فساد گسترده ی دستگاه دولتی، بی لياقتی و ضعف اداره ی دولتی و دست داشتن مقامات بلند پايه به شمول برادر کرزی در قاچاق مواد مخدر (برخی منابع می گويند ولی کرزی پادشاه هرويين جنوب کشور است) حکايت می کند اما کرزی در گفت و گو با اشپيگل، به دروغ گويی هايش درباره ی افغانستان و اوضاع داخلی کشور ادامه داده است.

متن ترجمه شده ی اين گفت و گو، امروز در روزنامه ی هشت صبح چاپ کابل به نشر رسيد که با توجه به اهميت آن، در کابل پرس^? دوباره منتشر می شود.

حامدکرزی:

آرزو می‌کنم که طالبان سربازان من بودند

منبع: هفته نامه اشپیگل چاپ آلمان گفتگوگران: سوسن کیلبل و اولریخ فیخنر مترجمان: پ.کاوه و فریبرزآهنگر

رییس جمهور حامد کرزی این روزها شدیدا زیر انتقاد است که اقدامات کمتری در جهت مبارزه با فساد انجام داده است. او در گفتگو با هفته نامه اشپیگل در مورد ارتباط نیروهای ایتلاف با جنگ سالاران، شایعات در باره نقش اعضای خانواده‌اش و در مورد این که چرا او باور دارد که معاملات نامشروع گاهی ضروری است، سخن می‌گوید.

اشپیگل: آقای رییس جمهور، در مورد ناکامی جامعه جهانی در افغانستان مطالبی زیادی نوشته شده است، اما چنین به نظر می رسد که رشد شورش ها در جنوب و شرق ظاهرا در برابر انوع حکومت و فساد اداری در حکومت قدعلم کرده است. بنابراین چنین نیست که سخن در مورد احیای مجدد طالبان اغراق آمیز به نظر برسد. آیا این به معنای آن نیست که شمار زیادی از افغان ها به این خاطر به طالبان می پیوندند که آنها فاسد نیستند؟

حامد کرزی: من موافق نیستم. این مساله کاملا نادرست است.

اشپیگل: برخی از شهروندان افغانستان می گویند که تصامیم شخصی رییس جمهور در جهت انتصاب مقامات عالی رتبه در کابل و دیگر ولایت ها باعث تقویت شورش ها گردیده است. آیا این مساله واقعیت دارد؟

حامد کرزی: وضعیت حکومت داری به گونه خوبی در افغانستان بهبود یافته است. برای اولین بار در شش سال گذشته، بودجه افغانستان شفاف شده است و دیگر هیچ گونه منبع مالی مرموز وجود ندارد. قبلا والی ها هرچه می خواستند، انجام می‌دادند. اکنون آنها ملزم به گزارش دهی هستند. برخی از والی های قبلی که در جرایم و فساد دست داشتند، اکنون زندانی هستند؛ مانند والی قبلی بادغیس. مسلما افغانستان به زمان زیادی نیاز دارد و مشکلاتی که ما در جنوب و شرق داریم ناشی از حکومت داری بد در افغانستان نیست.

اشپیگل: پس دلیل شرایط بد در این مناطق چیست؟

حامد کرزی: دخالت های زیادی از بیرون کشور وجود دارد.بخش جنوبی کشور همیشه مرکز فعالیت های طالبان بوده است؛ آنها از همین مناطق ظهور کرده اند. این مناطق هم چنان شاهد اثرات حضور مجاهدین برای مدت طولانی نیز بوده است. این ها عوامل این شرایط هستند.

اشپیگل: شماری از همکاران نزدیک شما متهم به غصب زمین، قاچاق مواد مخدر و داشتن افراد مسلح غیرقانونی هستند که در میان آنها والیان و فرماندهان پولیس نیز شامل اند. لوی سارنوال شما، عبدالجبار ثابت، از شماری از آنان به شمول والی ننگرهار نام برد. چرا شما تاهنوز از این افراد حمایت می کنید؟

حامدکرزی: من از کسی حمایت نمی کنم. ما تلاش داریم تا با رهبری افغانستان صلح و ثبات را به این کشور بیاوریم. من در مورد مشکلات پولیس می‌دانم. جامعه بین المللی بالاخره پس از دوسال گفتگوهای قهرآمیز و شدید پذیرفت که پولیس مشکل دارد و آنها در اواسط سال 2007 آماده شدند تا در این مورد با ما همکاری کنند. به گونه مثال، ایجاد پاتک ها در شاهراه ها در جریان تجاوز روسیه بر افغانستان، زمانی که در کشور قانون وجود نداشت هر فرمانده محلی پاتک خود را به منظور جمع آوری پول ایجاد کرده بود، به وجود آمد.

اشپیگل: در جریان حاکمیت طالبان هیچ پاتکی وجود نداشت.

حامدکرزی: این بهترین مشخصه طالبان بود. آنها اعمال نادرست فراوانی را انجام دادند، اما هم چنان شمار اندک کارهای خوب را نیز انجام دادند. من آرزو می کنم که طالبان سربازان من بودند. من آرزو می کنم که آنها از من حمایت می کردند نه از افرادی در پاکستان یا دیگر کشورها. وقتی ما مجددا به افغانستان آمدیم، جامعه جهانی تمام کسانی را که از پیش طالبان فرار کرده بودند به قدرت بازگرداند...

اشپیگل:... منظور شما از فرماندهانی است که در جریان جنگ های داخلی سهم داشتند؟

حامدکرزی:... آنهایی که به متحدان خارجی ها بدل شدند و هنوز به دلیل حمایت شان از خارجی ها مورد حمایت قرار دارند. برای من همیشه آسان نبوده است که راه های را بیابم که قادر به اداره افغانستان شوم.

اشپیگل: آیا هنوز معاملات نامشروع برای ثبات افغانستان مهم اند؟

حامد کرزی: کاملا ضروری است، چون ما قادر نیستیم تا مشکلات را از راه های دیگر حل کنیم. تو چی می‌خواهی؟ جنگ؟ بگذار برایت یک مثال بدهم. ما می‌خواستیم یک جنگسالار قومی را گرفتار کنیم، اما ما نتوانستیم. به خاطری که او هنوز هم از سوی یک کشور مشخص حمایت می‌شود. ما دریافتیم که او ماهانه سی هزار دالر را برای این که جانبدار آنها باشد، از آنان دریافت می‌کند. آنها حتا از عساکر او به عنوان نگهبان استفاده می‌کنند...

اشپیکل: این مانند قضیه فرمانده نصیر محمد در بدخشان است، ولایتی که نیروهای جرمنی در آن مستقر هستند.
حامدکرزی: من نمی خواهم از آن کشور به دلیل این که دوست و متحد نزدیک ما است، نام ببرم. اما کشورهای زیادی اند که با ملیشه ها و فرماندهان افغان شان ارتباط برقرار می کنند. پس من به چیزی و یا در جایی عمل می کنم که آن را انجام داده می توانم و همیشه قبل از انجام یک کار، پیامدهای آن را محاسبه می نمایم.

اشپیگل: گفته می شود که لیستی از مافیای مواد مخدر و قاچاقبران که در سطوح بالای حکومتی قرار دارند و افراد شناخته شده ای هستند، وجود دارد. برخی از آنان مشاوران شما هستند و برخی دیگر حتا گفته می شود که اعضای کابینه شما می باشند. چرا ما شاهد محاکمه یک چنین افراد بانفوذ نبوده ایم؟

حامدکرزی: این لیست واقعیت ندارد. من چنین لیستی را دریافت نکرده ام. من از جامعه جهانی تقاضا کرده ام که این لیست فرضی را به من بسپارند. اما هیچ گاهی این لیست به من ارایه نشده است.

اشپیگل: وزیر داخله قبلی شما، علی احمد جلالی، وجود چنین لیستی را ادعا کرده بود.

حامدکرزی: بنابراین شما می توانید که این لیست را در آرشیف وزارت امور داخله افغانستان جستجو کنید. برعلاوه آنچه که شما می گویید درست نیست؛ شمار زیادی از قاچاقچیان مواد مخدر به دادگاه رفته اند. چرا شما به آقای جلالی به عنوان کسی که این لیست را در اختیار دارد، رجوع می کنید؟

اشپیگل: به خاطری که وی از وجود این لیست در محضر عام سخن گفت. آیا شما در صداقت او به عنوان یک وزیری که در قضیه اعمار ساختمان بر بالای یک زمین در کابل متهم شد، شک پیدا کرده اید؟

حامدکرزی: شماری از اعضای جامعه جهانی با عناصر فاسد رابطه دارند و از آنان به مثابه منابع خود استفاده می کنند. اجازه دهید که در ارتباط به یک قضیه دیگر به شما بگویم: یکی از متحدان ما به یکی از فرماندهان در یکی از بخش های کشور زمین و پول به خاطر صداقت وی داد. آیا من این فرمانده را به دادگاه بکشانم؟ آیا من آقای جلالی را به دادگاه بکشانم؟

اشپیگل: چرا نه؟

حامدکرزی: شما نمی توانید توقع داشته باشد که یک افغان را که در تمام عمر در این کشور زندگی کرده است، رنج کشیده است، خانواده اش را از دست داده است، برای کشورش خون ریخته است، به دلیل یک جرم و یک فساد کوچک، مجازات کنیم. و سپس شخصی را که مدت طولانی از کشور دور بود و با جامعه جهانی وارد افغانستان شد و به غارت دست زد، عفو نماییم؟ ما اجازه نمی دهیم که چنین چیزی اتفاق بیافتد.

اشپیگل: پس از این که شما رییس جمهور شدید، خانواده شما به تاجران موفقی در عرصه تجارت و سیاست بدل شدند. برادر شما محمود کرزی رییس اجرایی کارخانه سمنت پلخمری در شمال شرق کشور است که بسیاری‫ها حسرت آن موقعیت را می خورند. دو برادر دیگر شما، قیوم و احمد ولی، سیاست مداران قدرتمندی در جنوب کشور هستند. بسیاری ها می‫گویند که هیچ اتفاقی بدون تصمیم گیری کرزی ها رخ نمی دهد. آیا ذره ای از حقیقت در این مسایل وجود دارند؟
حامدکرزی: این ها همه اش مسایلی بی ارزش اند. احمدولی متهم به انجام معاملات مواد مخدر است. من تمام این اتهامات را بررسی کرده ام و هیچ کدام شان واقعیت ندارد. محمود از سال های زیادی به این طرف در امریکا تجارت می کرد و حتا پاسپورت امریکایی دارد. او در آنجا در کارش خیلی موفق بود و پول زیادی به دست آورد. وقتی امریکایی ها به افغانستان آمدند او نیز آمد. حالا او رییس اجرایی یک کارخانه است و هیچ چیز نادرستی در این مساله وجود ندارد.

اشپیگل: او هم چنان رییس یک گروه بزرگ سرمایه گذاری در تجارت افغانستان نیز است. آیا قرابت وی با رییس جمهور برای او یک مساله موثر نیست؟

حامدکرزی: برعکس، وضعیت برای آنان دشوار شده است به خاطری که من زمینه را برای شان کاملا تنگ کرده ام. چنین چیزی در مورد محمود نیز صادق است. او کاملا و به صورت دقیق نظارت می شود، نه تنها از جانب من بلکه از جانب وزیرانی که برای شان دستور داده ام. احمد ولی نیز در وضع مشابهی قرار دارد: تمام روایت ها در مورد دست داشتن او در قاچاق مواد مخدر در سال 2004 پس از انتخابات ریاست جمهوری شایع شد. این روایت در روزنامه نیویارک تایمز به نشر رسید. من در کمترین فرصت سفیران امریکا، بریتانیا، اروپا و استخبارات امریکا را فراخواندم. من آنها را پنج بار فراخواندم و آنان گفتند که :" آقای رییس جمهور، این شایعات احتمالا پروپاگند هستند". هیچ کس هیچ سندی را در این مورد ارایه نکرد.

اشپیگل: جنوب مرکز قاچاق مواد مخدر است. آیا ممکن است که احمدولی کرزی، یکی از بانفوذ ترین سیاستمداران قندهار، که ریاست شورای ولایتی را به عهده دارد، در این مورد آگاهی نداشته باشد و کاری در برابر آن انجام ندهد؟

حامدکرزی: بلی، این کاملا ممکن است. خانواده ما در این بخش از کشور از 300 سال به این سو دارای نفوذ بوده است. من امروز رییس جمهور افغانستان هستم، اما کوچکترین آگاهی در مورد این که چه کسی در تجارت مواد مخدر در آن مناطق دست دارد، ندارم. معاملات مواد مخدر یگانه مشکل افغانستان نیست. سهم بیشتر پول مواد مخدر به جیب مافیای بین المللی می ریزد نه به جیب افغان ها.

اشپیگل: شما به صورت منظم با نمایندگان طالبان گفتگو می کنید- مانند وکیل احمد متوکل وزیر خارجه رژیم طالبان، یا ملا ضعیت سفیر قبلی طالبان در پاکستان- اما تا هنوز نتیجه ای از این گفتگوها به دست نیاورده اید. و هنوز ما روزانه شاهد حملات انتحاری هستیم.

حامدکرزی: گفتگوها به آن صورتی که ما می خواهیم پیش نمی رود. اما ما این گفتگوها را ادامه می دهیم. طالبانی که به عنوان بخشی از القاعده فعالیت می کنند، هیچ گاهی اجازه بازگشت ندارند. اما کسانی که از روی ترس و ضرورت به طالبان پیوسته اند فرزندان اصیل افغانستان اند و ما آنها را به این کشور بسیار خوش آمدید می گوییم.

اشپیگل: چنین به نظر می رسد که در سال 2009 نیز به عنوان رییس جمهور برای بار دوم در مقام خود باقی بمانید. چرا شما معتقد هستید که بهترین رییس جمهور افغانستان خواهید بود؟

حامدکرزی: من هیچ وقت چنین ادعایی نکرده ام. امیدوارم این کشور به زودی فرصت بیابد که افرادی بهتری را نسبت به من برای ریاست جمهوری پیدا کند. هنوز می خواهم میراثی از خود برجا گذارم: میراث استمرار دموکراسی. من هم چنان در جستجوی بدیل ها برای جایگزین ساختن خودم نیز هستم.

اشپیگل: رییس جمهور بودن افغانستان تقریبا یک کار ناممکن است. شما چگونه می توانید برای همیشه خوش‫بین باشید؟

حامدکرزی: من معتقدم که این کشور را خوب اداره کرده ام. بلی اشتباهاتی داشته ام. من در وضعیتی نبودم که بتوانم مشکلاتی مانند فساد و معافیت را حل کنم. اما تمام این ها فراتر از قدرت و فرصت زمانی بود که من در اختیار داشتم. با این حال، ما این کشور را از درگیر شدن به یک جنگ داخلی دیگر و مردم را از نابودی نجات دادیم. کسانی که در جاده های کابل روزی با یکدیگر می جنگیدند اکنون در کنارهم در پارلمان نشسته اند. بیرق افغانستان در سراسر دنیا در اهتزاز است. جاده های جدید اعمار شده اند و نخستین دانشجویان فارغ شده اسناد فراغت خود را چند روز قبل از دانشگاه کابل دریافت کردند. این ها دستاوردهای بزرگی اند.

اشپیگل: آقای رییس جمهور، تشکر از شما برای این گفتگو.

فساد گسترده ی خانواده و اطرافيان حامد کرزی!

گل آغا شيرزوی و درآمد يک ميليون دالری در هفته/ قاچاق مواد مخدر و دزدی از عوايد گمرکی

سه شنبه 6 مه 2008

ویدئوی سربریدن با کارد توسط طلبه کرام

کرزی و اطرافیان افغان ملتی اش در پنهان و آشکار عشق خویش به طلبه کرام را بی وقفه ابراز میدارند

پنج شنبه 29 مه 2008, نويسنده: مهدی نیک آیین

شهروند جهان است!

2007-12-15T23:00:00Z

گفتگو و برگردان گفتگو: رضا معينی

می گويد: " شهروند جهان است"، در فرانسه نام اش با شیلي گره خورده است، همسر سابق عضو رهبری سازمان "میر"(Mir)، که در ماجرای کشته شدن همسرش در نبردی مسلحانه، زخمي و دستگير شد، به واسطه ی اعتراضات جهاني از زندان آزاد شد. یک پایش پاریس است وپای دیگرش بقول خودش "درجهان" .. سانیتاگو، چیاپاس، ماناگوا، هر کجا که باشد اما" داستانهای امريکای لاتين" را تعريف می کند آخرين فيلم اش، فیلم به یکی از توابین زن زندان شیلي اختصاص دارد، اما گویاتر از همه کتابي است که با مادرش نوشته و نامه های دو نسل در شيلي است. او اولین تصویرگر فرمانده مارکوس است و...

کارمن کاستیو کیست؟

کارمن: من دوست دارم بگویم امروز شهروند جهان هستم، جهانی را که دوست دارم و به من مربوط می شود. در پاریس زندگی می کنم، در مباحث و فعالیت های جنبش ها و انجمن های شهروندی به ویژه جنبش های "بدیل"شرکت می کنم وهمراه آنها از چگونه و چه باید کردها نيز پرسش ميکنم، اما این حضور بیانگر بسیاری از گفته ها و ناگفته های من است، در عین حال و همیشه چه با نوشتن و چه با فیلم رابطه ام را با منطقه- قاره امریکا- حفظ کرده ام و بیانگر آن چه که آنجا می گذردهم هستم، من همیشه داستانگوی تاریخ امریکای لاتین بوده و هستم.

با این که تبعیدی هستی هیچ گاه تبعید را نپذیرفته ای....

در نهایت می توانم بگویم به شکنجه گرانم این شادی را ندادم که از نوستالژی و درد دق مرگ شوم، ودر تبعيد جانم را بگیرند، تبعید آری در تبعید هستم اما واقعیت تبعید را تغییر دادم، با نچسبیدن به نوستالژی در تبعید و...

نوستالژی آیا همان حافظه نیست، چون بیشتر از هر چیز کار تو بر حافظه تاکید دارد، قبول دارم که مجموع فعالیت هایت واقعیت تبعید را تغییر داد اما حافظه...

ببین آن چه را که می گویم این است جمع بندی "تبعید" به نفع حرکت خودم. برای این که حافظه به جنبش درآید، ساکن نماند، در ذهن یخ نزند و متوقف نشود، باید مسیر خود را بیابد وبازتولید شود. همین فعال بودن در جنبش حمایت از زاپاتیست ها به نوعی در ذهن بازتولید حافظه است، من در شیلی تا آنجا که می توانم سعی می کنم بفهمم و بفهمانم. بگویم زن بودن، علیرغم همه چیز یک زن آزاد بودن یعنی یک اقدام و حرکت روزمره و لازمه ی این حرکت روزمره، تنها حرکت فیزیکی نیست.

پیش از بحث حافظه و تبعید می خواهم بدانم کارمن فیزیکی! کیست؟

راجع به شخص بگذاریم بعد اما در مورد مبارزه و آشنایی من با آن حرفم می زنم. دهه ی شصت در امریکای لاتین ، سال های جنبش های بزرگ اجتماعی و سیاسی جواناني بود که رویای جهانی دیگر را درسر داشتند، ما هم همراه با این انرژی جمعی "برده شديم" در شیلی چپ انقلابی و رادیکال بسیار خودمختار بود، در عین حال که می اندیشید که چه باید کرد، اما نه استالینست بود و در کشوری بوديم که. به قول انقلابيون کوبائي،" کشوری رفرمیست- دمکراتیک" بود. بهرحال شيلی در آن زمان نوعی پشت جبهه برای جنبش های چریکی قاره هم محسوب می شد. عمده ترين سازمان چپ مير بود، سازمانی سیاسی- نظامی که در عین حال نسبت به تئوری های کلاسیک آن زمان هم سرسخت و قاطع بود. بهر حال من هم مثل بسیاری از جوانان هم نسلم از طریق دانشگاه وارد مسائل سیاسی شدم، هر چند که در خانه هم به واسطه ی مادرم آن گونه هم از سیاست غافل نبوديم، ولی فعاليت سیاسي با معنای حرکت مشخص و شرکت در کارهای جمعی با ورود به دانشگاه بود، در اینجا باید از دوستی یاد کنم که تاثیرات زیادی برمن داشت، آتریس آلنده، دختر سالوادور آلنده بود، آتریس در تبعید و در اکتبر 73 یک ماه بعد از کودتا به عنوان اقدامی اعتراضی علیه آن چه در شیلی می گذشت خودکشی کرد، او چند سال از من بزرگتر بود، سال آخر پزشکی بود و ما با هم دوست شدیم. او بود که مرا با مسائل سیاسی آشنا کرد. و بعد هم آشنایی با "میر" و مخفی شدن. که روزهای پر خاطره ای بودند. درآن روزها خیابان ها پر از آدم بود وهمه جا تظاهرات و متینگ برگزار می کردند، ما هم در عین حال که می بايست درآنها شرکت می کردیم اما به نوعی زندگی مخفی خود را هم رعایت می کردیم. بهر روی من در دانشگاه آن موقع محقق جوانی بودم و استاد تاریخ معاصر امریکای لاتین، آن روزها زود با کودتا به پایان رسیدند. من آن موقع همسر میگایل اندریگو بودم و با دو دختر چهارساله ام زندگی می کردم. در همین شرایط بود که" میر" تصمیم گرفت که به ویژه رهبری آن در کشور بماند و مبارزه کند. قرار ما بر مقاومت بود. بهر روی زندگی مخفی کامل ما آغاز شد. در روزهایی که آسان نمی شد زندگی کرد، اما شور عشقی با ما بود که با آن همه مرگ و ناپدید شدن و زندان و... از سر برون نمی رفت، وقتی که مرگ در چند قدمی توست و تو به آن نمی اندیشی نه آنکه آن را نمی بینی، او همین جاست ولی تو فرصت فکر کردن به آن را نداری و هرچند که از اوست که می گریزی . و زندگی که در عمل تلاش برای سازماندهی و سرپا نگاه داشتن کمیته های مقاومت و انتشار روزنامه بود نمی گذاشت به مرگ فکر کنی، با همه ی این ها زندگی خصوصی ما هم ادامه داشت، من حامله بودم و خیلی هم خوشحال. درست 5 اکتبر 73 پلیس پینوشه خانه ما را محاصره کرد و درگیری شروع شد. ما در خانه چهار نفر بودیم که در همان 15 دقیقه اول دو نفر از رفقا توانستند، حلقه محاصره را بشکنند و بگریزند. و میگائل به مدت دو ساعت مقاومت کرد و در همین موقع با انفجار نارنجکی من و میگایل زخمی شدیم، زخم او سطحی بود و هم چنان به مقاومت اش ادامه می داد ولی من شدیدا زخمی شدم و بر زمین افتادم، حال نمی دانم چه موقع بیهوش شدم، ولی به ياد دارم میگایل برای شکستن محاصره بیرون رفت و در یک لحظه صدايش را برای آخرين با شنيدم که گفت: "یک زن حامله و زخمی در خانه است" ئ بعد با رگبار یکی از نظامیان کشته می شود. من را به بیمارستا ن و در همان حال به زیر بازجویی بردند. وبعد هم زندان. بهرحال در همان موقع جنبش همبستگی در شیلی و در خارج از کشور شروع شد که بالاخره پینوشه را مجبور کردند مرا آزاد و به اروپا اخراج کند.

و زندگی در تبعید آغاز شد؟

آری تبعید با همه سختی ها و نا اميدی هايش ، در این سالهای طولانی سعی بر وفادار ماندن بود، نه با اراده گرائی، که پاسخ به این پرسش که چگونه می توان وفادار بود اما در دام فرهنگ مرگ باوری و منطق مرگ نیفتاد. اين فرهنگ بعد از هر شکستی شروع بع رشد می کند، من در این سال ها بیشتر در طرف زندگی و ساختن قرار گرفتم تا فرهنگ مرگ. البته دراين سالها نه مرگ کم اهمیت بود و نه کم! مرگی که در پی شکست و کم شدن تعداد ما... به وجود آمده بود، می رفت که در ما نفوذ کند، اما چیره نشد، ما بر آن غلبه کردیم. چیزی که من در هنگام بازگشتم برای اولین بار و بعد از سالها تبعید به سانیتاگو مشاهده کردم که در نهایت حافظه ی اجتماعی و مردمی در شیلی، حافظه ای زنده بود،همان که من دوست دارم، زنده، مغرور، مغرور نه به آن شکل کاریکتاتورگونه با تکرار گذشته، من فکر می کنم دیگر کسی نمی تواند مبارزه مسلحانه را در شیلی دوباره زنده کند، اما باوری که با وفادار ماندن به ارزش و همراه با زمان رشد کرده، اين باورها متعلق به ما و مير بودند،باوری که از نطق های رسمی قدرت و رسانه های وابسته به آنها حذف شده اند و نمی توانی آن ها را ببینی، وجود ندارند! اين باور اما در بطن جامعه مقاومت می کند، و آرام، آرام دوباره مبارزه جوانه می زند.

در این سال ها "میر" در کجای مبارزه قرار داشت؟

"میر"، همان گونه که می دانی به شکل وحشیانه ای زیر ضرب قرار گرفت ، به ویژه در سال های هفتاد و پنج و هفتاد و شش، سپس نوعی از بازسازی را در داخل شروع کرد، در آغاز دهه ی هشتاد سیاستی را به نام بازگشت به داخل را پیش برد، این جا کمی از نظر سازماندهی جلو افتاد، اما متاسفانه در همان سال ها که جنبش عمومی رو به بیداری می رفت و امکان وسیعی برای میر به وجود می آورد با توجه به حضور همان اسطوره در همه ی بخش های جامعه، روشنفکران، دانشجویان، گودنشین ها و غیره...، اما از این همه استفاده ای نشد. میر به جنگ با نظامیان در همان شکل مخفی خود ادامه داد، متاسفانه این امر منجر به از دست دادن بسیاری از نیروها شد. در همان زمان اما نیروهای دیگری به وجود آمدند، مثل جبهه ی میهن پرستان میگائلو رودریگز که در چهارچوب فکری "میر" بود ولی از دل حزب کمونیست بیرون زده بود، همان ها بودند که طرح حمله به پینوشه را در سال 85 به اجرا درآوردند. ولی میر که بسیار ضعیف شده بود در دام همان شکل کلاسیک انشعاب در انشعاب افتاد، که به همان اندازه کلاسیک بودنش در بعد از هرشکست، بی خود و نامربوط است، حال با هر توجیه سیاسی و ایدئولوژیکی که باشد، بهرحال چهارتا "میر" به وجود آمد، بعضی خود به پایان رسیدند و برخی دیگر هنوز ادامه می دهند، "میر" یک جنبش اجتماعی است و بخش وسیعی از آن به پرسش نشسته است، درباره ی زمان و آینده همین فکر بسیار قوی است که فارغ از خود سازمان هنوز زنده و در میان مردم به پاس احترام به مبارزه و مقاومت و حضورشان در سال های سخت دیکتاتوری محترم و اسطوره وار حضور دارد.

این روند بازنگری یک پایش بر دوش سال های مبارزه و مقاومت است و یک پایش بر دوش پرسش و چرایی ها، این دو چگونه پیش در جامعه شیلی پیش می رود؟

فضای خاصی است، نیاز به دانستن از یک سو و در وحله ی اول درباره ی تاریخ، بازسازی حافظه از طریق گفته ها و یادآوری آن بخش هایی که از روایت رسمی حذف شده اند، انبوهی از کتاب، داستان، مقاله و کار تحقیقی و... به آنجایی رسیده و تاریخ این جنبش به آن اهمیت رسیده است که برای همگان شناخته شود و نه تنها شناخته که در دسترس نقد همگان قرار گیرد، من شخصا همیشه از تکرار وحشت دارم به ویژه تکرارهای کاریکتاتورگونه از این زاویه من گمان می کنم که پاسخ به معظلات پیش روی امروز، جز از طریق بازسازی حافظه و کندو کاو در آن میسر نیست، شخصا به این روند خوشبین هستم، در سفرم به سانتیاگو چیزی که در برخورد با مردم آنجا و به ویژه جوانان برایم جالب بود، این قدرت ابتکار و طرح نو دراندازی آنها، رشد فکری که بدون شک می تواند مانع از "ایثار" ها و کشتارهای غیرلازم برحذر می دارد.

پیوند این روند با مبارزه جاری که جریان دارد. چگونه است؟

خب به قول قدیمی ها "همه چیزی به همه چیز" ربط دارد اما جدی تر بگویم! در شیلی واقعیت هایی هنوز هستند که در نزد افکار عمومی ناشناخته مانده اند، ما هنوز در شیلی زندانی سیاسی داریم ، زندانی های که در زمان پینوشه دستگیر شده اند، این زندانیان بنابر قانون دولت تروریست هستند و به احکام بسیار سنگینی محکوم شده اند، بیست سال، سی سال، ابد، حتا اعدام، ، هنوز شکنجه وجود دارد. البته به آن شکل دوران ژنرال که شکنجه قاعده و سیستم بود ولی هنوز شکنجه وجود دارد. در اینجا به همان بحث حافظه می رسیم. این فراموشی همگانی که روایت رسمی مي خواهد عمومیت دهد، در مقابل آن، اعتصاب غذای گسترده زندانیان وجود دارد و مبارزه ی خانواده ها که حتا یک خط هم در رونامه ها نوشته نشد، نمی خواهند از آن گذشته و این عواقب اش صحبتی شود، و در مقابل باید حرف زد این زندانیان علیه دیکتاتوری نظامی حکومت غیر قانونی کودتا، مقاومت و مبارزه کرده اند، حال این قانون دادگاه های حکومت نظامی و حکم آن ها را تائید می کند! در جامعه امروز ما مثل این است که دو شیلی وجود داشته باشد. شیلی رسمی شيلی پول، شیلی چند ملیتی ها و پیروزمند! که باید بگویم به لرزه درآمده اند حکایت پینوشه در لندن که بهر حال حداقل یکی از نتایج آن این است که بخشی از خانواده ی سیاسی راست هم پذیرفتند که در دوران پینوشه شکنجه و "ناپدید کردن" و... وجود داشته است. ناکارایی سیستم نولیبرالیسم امروز خود را آشکار کرده است، سانتیاگو در روز سه تا چهار ساعت بدون الکتریسته می ماند، شرکت برق دیگر مطلق به شیلی نیست، زیرمجموعه یک چندملیتی است که نمی خواهد هزینه کند و... در مقابل جنبش های اجتماعی به سازماندهی شیلی دیگری پرداخته اند مثلا در مورد همین شرکت برق، دوباره خدمات عمومی بودن آن را طرح می کنند. از دکان داران کوچک گرفته که دارند به خاک سیاه می نشیند و به حلبی آبادنشین ها نزدیک می شوند تا کارمندان دولتی و... در اینجا هم چیزهای در درون جامعه می جوشد. آرام، آرام دروغ بزرگ شیلی قدرتمند اقتصادی دارد برملا می شود و ناکارایی سیستم در پاسخ دهی بیشتر و بیشتر خود را نشان می دهد.

اما با این حال "نمونه شیلی" حتا دهان بسیاری از به اصطلاح چپ را هم آب انداخته بود، بهر حال می گفتند جنایت سیاسی در سیاست بوده ولی در اقتصاد رشد سالیانه و غیره شیلی را نه تنها در امریکای لاتین که در جهان نمونه ای خوب می دانستند...

آری یک زمانی به ویژه در جریان فروپاشی "سوسیالیسم واقعا موجود" بخشی از" آ کاگ ب دمیسین"! ها هم از مدل شیلی فرمایشاتی کرده بودند، اما ورشکستگی آن همان موقع هم خود را نشان داده بود، بحران عظیم سال 82، نتيجه جمع شدن بحران در همه ی آن سالها بود و ورشکستگی ، دیگر نمی توان آمارهای رسمی خود دولت پینوشه را گریم کرد! شیلی کشور کوچکی است، قدرت اقتصادی اما دیگر متعلق به شیلی نیست، جالب است که بگویم حتا در رابطه با سازماندهی کار بین کارفرمایان هم این ورشکستگی نمود دارد، قدرت اقتصادی در دست کارفرمایان شیلی نیست چند ملیتی ها خود می برند و می دوزند، امروز ورشکستگی شرکت برق یکی از نمونه های بارز است، در سانتیاگو در روز چندین ساعت برق نیست! یا در جنوب مبارزه ای که دهقانان برعلیه چندملیتی هایی که مالکیت زمین را بدست گرفته اند و جنگل ها را درو می کنند "ماپوچست" ها، در عین مبارزه برای زمین برای بهداشت زیست محیطی نیز می جنگند، بهرحال این سیستم "نمونه" امروز با خیل بیکاران، با معظل بهداشت و درمان، آموزش و پرورش خود را نشان می دهد. البته حامیان این "الگو" هم از اول افرادی مثل تاچر بودند که او را سمبل نئولیبرالیسم معرفی می کردند. و هنوز هم می کنند در ماجرای پینوشه دیدیم که هنوز هم تاچر به خدمت ایشان رسید! و وی را مرود تفقد قرار داد. اما از آن سوی چیزی نمی گویند، به غارت سرمایه های کشور، به خطر انداختن آینده ی نسل جوان و نسل های بعدی.

حادثه ی پینوشه در رابطه با جامعه ی شیلی پیامی هم همراه خود داشت، من به دنبال آن ارزش هایی که در 1973 آلنده را به قدرت رساند می گردم! جامعه شیلی امروز چگونه است؟ به گذشته خود چگونه نگاه می کند؟ آیا هنوز آن "اتحاد مردمی" همچون الگویی برای مبارزه مورد قبول است.

ببین من فکر می کنم که امروز دیگر کسی یا لااقل کمتر کسی به فکر تکرار آن شکل "اتحاد مردمی" است، بهر صورت آن شکلی از مبارزه در آن شرایط بود و امروز از آن دوریم اما ارزش ها و شخصیت ها یا حتا مادی کردن آن اتوپیا از همان برمی خیزد. در بعد از دیکتاتوری این خواست با همان ارزش ها از سیاستمداران امروز درخواست می شود و چون پاسخگو نیستند به واکنش هایی می انجامد، پنجاه درصد مردم در انتخابات شیلی رای اعتراضی می دهند، یعنی رای نمی دهند. اگر پنجاه درصد از این مردم رای نمی دهند. به نوعی شاید وابستگی و علایق آنها به گذشته است و منظور از گذشته طبعا دیکتاتوری پینوشه نیست که همان "اتحاد ملی" و آن الگو و بیشتر ارزش و چهره های آن است، این را هم بگویم که بجز آن پنجاه درصد تعداد زیادی هم با همان اعتقادات رای هم می دهند و این در کل اکثریتی است که به دیکتاتور نه گفت. اما آیا این به معنای تکرار همان شکل ائتلافی است؟ من می گویم نه امروز همه می دانند که باید نوعی ديگر فکر کرد. به گمان ما بايد به شکل ریشه ای با گذشته برخورد کنیم، دلایل شکست را دریابیم، آن گفتمان توجیه ایی گذشته را در برخورد با شکست کنار بگذریم، در کنار اطن بازنگری، مبارزات جاری هم هستند که شرکت ما. در آنها نه تنها لازم که ضروری است، آیا باید به فکر یک بدیل چپ بود، من می گویم آری، و بايد تلاش کرد که حضور مردم را در ساختن اين بديل امکان پذير نمود اين مردم به راه افتاده اند، سال ها شیلی کشوری حزن انگیز بود، من آمار خودکشی را که نگاه می کردم، وحشت داشتم حتا باور کنم، مثل این بود که شب درازی بر کشور سایه افکنده بود، در روحیات مردم، عقب رفتن، تظاهر، خستگی، فرسودگی موج می زد، امروز شرايط بسيار با آن سالها متقاوت است مثالی ساده می زنم گروه "لامان پوچ"، گروه موسیقی است که در گودنشین های اطراف سانیتاگو کنسرت می دهد، سمبلی از مبارزه و مقاومت هستند. در روایت دیکتاتورها هیچ گاه تاریخ مبارزه و چگونگی این مبارزه تعریف نمی شود، در بعد از مقاومت سازمان های سیاسی میر، حزب کمونیست و... که بیشتر در اشکال مخفی و مبارزاتی بود، در دهه ی هشتاد و به ویژه پس از آن چه که معروف به بحران 82 شد. همه ی جنبش اعتراضی که بسیار هم گسترده بود به یک باره "قهرمانانی" گمنام در صحنه کشور پدیدار شده اند، این قهرمانان همان جنبش مقاومت گودنشین ها بودند، مثل گودنشینان مثل له وان، مقاومت مدنی و بر دوش خود اسطوره های ملی را حمل می کردند، آلنده، میگایل، ویکتورخارا و چه گوارا، کسانی که هیچ کس نمی تواند دست به آن ها دراز کند، و همه ی این ها در همان بازتولید حافظه است که به ماجرای پیروز رفرندام و نه به پینوشه می رسد. این همه سوار بر جنبش مقاومت مردمی است که بیشترین وجه آن مدنی بود.

چه مباحثی می تواند به ساختن اين بديل کمک کند در فضای امروز شيلی احزاب سنتی قادر به اين امر هستند ؟

اخیرا من کتابی خواندم یکی از متفکران تارس سولیان که نوعی پرده برداشتن از واقعیت است، نکته جالبی که در آن بود مقایسه ی وضعیت سیاسی کشور به ویژه در مقطع انتخابات با يک کارناوال بود! در کارناوال زیر ماسک ها و لباس ها و... هویت ها گم می شوند، امروز به ویژه در چپ شیلی این گونه وضعیتی است، کاندیدای سوسیالیست ها بعنوان چپ آن چه می گوید با راست خود تفاوت چندانی ندارد. یک عده هم هستند که از چپ چپ دفاع می کنند، آن ها هم همه ی عزم خود را جزم کرده اند تا کاندیدای سوسیالیست را سرنگون کنند! در این میان مسائل اساسی چون قانون اساسی پینوشه، سیاست های نئوالیبرال و... از بحث خارج شده اند قانون اساسی پینوشه و رعایت و قبول آن یعنی همان رژیم پینوشه با همان کارکرد اما بدون پینوشه، به قول آرماندو لیوه نویسنده شیلیایی "دیکتاتوری استمراری"! همین. اما در پایین جامعه حرکت می کند، زمان لازم است که این حرکت، به جایی برسد اما وجود دارد.

در اینجا بحث پینوشه برای من سوال است، جریان تعقیب وی در انگلستان به نوعی "جامعه" را به گفته ی مطبوعات غربی به دو دسته تقسیم کرد هواداران و مخالفان پینوشه، آیا واقعا این گونه است، من فکر می کنم این تقسیم بندی کمی اغراق آمیز یعنی من در یک سو خانواده ی قربانیان و از سوی دیگر خانواده نظامیان و وابستگان قدرت را می بینم؟

در این ماجرا به نظر من آن چه مهم بود اول آن که حرکت قاضی گارسون و تصمیم لردهای انگلیس منجر به پرده برداشتن از روی یک واقعیت شد. وجود یک راست فاشیست، راست پینوشه ایست، دیکتاتور و اقتدارگرا در کشور، از سوی دیگر آن چهره ی نامیرا، نادست یافتنی که از پینوشه نشان داده می شد، در جامعه شیلی در هم شکست، پینوشه برای مدتی معلق ماند! هیچ کس پینوشه را نمی خواست حتا در میان همان فاشیست بعضی ها نمی خواستند برگردد، موقع انتخابات بود و خود این ماجرا به بحث های جدی درباره ی حقوق بشر و... دامن می زد، اما کشور را هم از سکون خارج کرد. چیزی شکست، من فکر می کنم با این همه مسئله ی عدالت به مسئله ای ملی بدل شد، در همان موقع یکی از نظرسنجی ها با آماری نزدیک به 80 درصد با کمی تفاوت اما در هر حال خواهان عدالت بودند،عده ای این خواست عدالت و حقیقت را هميشه طرح می کردند ولی همواره در اقلیت بودند اما این امر به مسئله ای ملی بدل نشده بود، من در یکی از فیلم هایم در 1993 به خوبی نشان دادم که خانواده های تیرباران شدگان و "ناپدید" شدگان چقدر تنها بودند.

حالا فکر می کنی که این وضعيت تغییر کرده است؟

خب حالا آن گونه نیست که جماعت ملیونی در خیابان مرگ بر پینوشه بگویند، ولی بحث آن به شکل ملی و در ابعاد ملیونی طرح است. این را هم باید در همان چارچوب نبود بدیل چپ بايد جستجو کرد. ولی مثلا در کنسرت های گروه همبستگی که گروه موسیقی است و ترانه هایش بیشتر در حمايت ار خانواده قربانیاناست،تجمع های بیشتر از صدهزار نفر را هم دیده ایم. اما این به معنای آن نیست که آن ده بیست درصد موافق پینوشه را که قدرت اصلی و ارتش و نظامیان را زیر کنترل خود دارد نادیده انگاریم همان هایی که آن چنان در تلویزیون فریاد می زدند. طی سال ها آن چه را که خانواده ی قربانیان می گفتند نه کسی می دانست و نه باور می کرد می گفتند این ها دیوانه اند یا منظور خاص سیاسی دارند. یکی از دوستانم کنم که سال ها زندان بوده و شوهرش هم "ناپدید" شده است. یک روز در محل کارش با یکی از بازجویان و شکنجه گران خودش روبرو می شود، مثل این که او در طبقه ی سوم بوده و شکنجه گر در طبقه ی اول، با آن شوکی که به او دست می دهد و حالش بد می شود ولی کسی یا حداقل کسان زیادی حرف او را باور نمی کنند، "نه اشتباه کردی، این را می شناسیم، آدم خوبی است" می بینی این گونه وضعیتی بود. ولی بعد از جریان پینوشه همان آدم خوب تصادفی در تلویزیون و در تظاهرات طرفداران پینوشه دیده می شود و بعد هم در اثر بایکوت شدن در محل کار مجبورمی شود کار را ول کند، آن موقع است که همکاران آن دوست من از او عذرخواهی می کنند. در این شیلی "هم زمان" که همه چیز خوب پیش می رفت یک باره بسیاری پی می برند که نه در سال هایی اتفاقات ناگواری رخ داده، "ناپدید" کردن، شکنجه، اعدام، و... اهمیت دیگر ماجرا پذیرش خانواده های راست و طرف دار پینوشه بود که به این امر گردن نهادند.

ببین من که در خارج نگاه می کنم می بينم کودتا شده، آقایی به اسم پینوشه حکومت نظامی را بر علیه دولت قانونی علم کرده، شکنجه و ناپدیدکردن و اعدام را عمومیت داده است سال ها بعد مردم به او "نه" می گویند، ولی این فراموشی از کجا می آید؟

من فکر می کنم به همان سال های پیروزی "نه" برمی گردد. در این شکی نیست که "نه" حاصل جنبش مقاومت گسترده مردمی در برابر دیکتاتوری بود. در همان روزها نیرویی که به قدرت رسید. جنبش را رها کرد، به قدرت رسیده بود، شاید این طور بهتر باشد بگویم که اين نيرو در تقسیم قدرت شرکت کرد. از این جا و حتا کمی قبل از آن بخش عمده ی این رهبران با طرح مسائلی چون "فاق ملی"، "آشتی ملی" به استمرار فراموشی دامن زدند و آرام، آرام به نفی آن گذشته و جنایات پرداختند، چگونه می شود گفت که این ها جنایت کاران باید محاکمه شوند بعد هم خواهان تقسیم قدرت شد. آنهم حول همان قانون اساسی پینوشه که به او و همکاران اش مصونيت داده بود. بعدا از پیروزی "نه" در انتخابات واز آنجا که نمی توانستند در مقابل جنبش مردمی مقاومت کنند، یک سری دادگاه شروع شد ولی همزمان یکی از نزدیکان پینوشه ترورشد، همه هم می دانستند که این ترور کار سرویس های امنیتی پینوشه است. این امر دوباره به مسئله "آشتی ملی" دامن زد و عملا شعار فراموش کنیم، مسائل جدی تر در برابر ماست و... انجامید. بخشی از همان ائتلاف حتا شعاری با این مضمون می داد که "آدم ها را فراموش کنیم به نجات کشور برخیزم" و مسائل اقتصادی را عمده می کرد. پذیرش قانون اساسی پینوشه حول معامله ای بود که برای دستیابی به قدرت انجام گرفت، این قانون ادامه ی همان راه و روش سیاسی- اقتصادی و... حکومت پینوشه بود و "جهان" هم آن را همراهی می کرد، "جهان" که در داخل البته سرمایه گذاریش را عمده می کردند. در این لحظه است که جنبش را کسانی که به قدرت رسیده اند کنار می گذارند. و فرمان فراموشی صادر می کنند اما بهرصورت موفق نمی شوند. درست است که انگلیس پینوشه را با تقاضای حکم یک قاضی اسپانیایی گرفت؛ ولی قاضی گارسون با شکایات خانواده ها اقدام کرد. حرکتی از خارج نبود. ضمن آن که در رابطه با حقوق انسانی مسئله خارج و داخل نیست. چه کسی می تواند جلوی مرا بگیرد که از جنبش زاپاتیست ها در چیاپاس فیلم تهیه نکنم یا با خانواده ی قربانیان اعدام و شکنجه در ایران اعلام همبستگی نکنم، بهر روی آن جنبش ادامه دارد، ماجرای پینوشه شکست نخورد، همین بود، به سرانجام می رسد. من فکر می کنم آری برای همین فراموش نمی کنم و در برابر فراموشی مقاومت می کنم و با آن مبارزه می کنم.

هنر پیشه سینما

2007-11-14T21:25:37Z

دوشیزه رویا مالک، در ولایت خوست افغانستان دیده به جهان گشوده و از سال 1990 عیسوی بدینسو در کشور آالما ن با فامیلش زندگی می کند. در رشته تداوی دندان تحصیلاتش ادامه دارد و ضمنا شوق و علا قه اش نسبت به هنر سینما زمینه ء خوبی شد تا در برابر کمره فلمبرداری استعداد ش را با اجرای نقش مرکزی در فلم ( دو توس) تجربه نماید.

رویا مالک، چندی قبل غرض اجرای نقشی در فلم پروفیسور، به هالند رفته بود . اینک گفت وشنودی با او پیرامون کار ها ی هنر یش انجام داده ام که توجه عزیز خوانده را به آن معطوف میدارم.

– چگونه به هنر سینما، رو آوردید اگر ممکن باشد از کارهای تان در عرصه سینما بگوید ؟

– من به هنر سینما به اساس شوق وعلاقه ء که د اشتم رو آاوردم، در این زمینه تحصیلات مسلکی ندارم. ( دوتوس ) اولین فلمی بود که اجرای نقش مرکزی آان از طرف اقای شاد مان برایم پیشنهاد شد. که من با وصف اینکه تجربه قبلی نداشتم اما همان نقش را به بسیار خوبی اجرا نمودم .بعدا چندین نقشی در فلم های مختلف برایم پیشنهاد شد اما به نظر خودم چون نقش ها مناسب نبودند از پذیرش اجرای ان معذرت خواستم . اینک دومین نقش ام در فلم پروفیسور است که با محترم انجنیر کریم تنویر ، محترم ظاهر هویدا و محترم بصیر حیدر، نقش بازی نموده ام . برای من جای افتخار است که با چنین شخصیت های خوب فرهنگی و هنری کشورم نقش مشترک را در فلم بازی نموده ام . بویژه جریان فلمبرداری و اجرای نقش ها و بر خورد صادقانه و بی ریا انجنیر صاحب تنویر قابل توصیف و خاطره انگیز است .

– قراریکه شما گفتید به اساس شوق وعلاقه به هنر سینما رو اورده اید ، آیا خواست ها آرزو ها ی که در عرصه هنر سینما داشتید با اجرای نقشی در این دو فلم کم بیش به آن دست یافته اید ؟

– نقشی که من در فلم دو توس داشتم تجربه اول کاریم در هنر سینما بود. انقدر که من آرزو داشتم نه اما در فلم پروفیسیور، نقشی را که بازی نموده ام از ان خود م راضی هستم .رسید ن به آرزو ها به کسب تجربه و کار بیشتر نیاز دارد اما من صرف در دو فلم نقش بازی کرده ام که رسیدن بهآهایم در عرصهء سینما به کار بیشتر نیاز دارد.

– نظر شما در مورد فلم های که بیشتر بر مبنای فانتازی ها و خیالات ساخته می شوند تا واقعیت ها چیست ؟

– به نظر من فلم باید نمایانگر واقعیت ها باشد تا تخیلات واهی و به اساس همان واقعیت های موجود جامعه ما اگر فلم سا خته شود مورد پذیرش مردم هم قرار می گیرد. در غیرآن کار ما کاپی غلط از سینما هالیود وبالیود خواهد بود.

– در کدام نقش ها خود را موفق احساس می کنید ؟

– به عقیده من هنرپیشه ء سینما باید آماده اجرای هر نقش باشد .موفقیت هنر پیشه در این است که خود را کاملا در نقش که برایش داده شده احساس کند .من تا به حال دو نقش داشتم که هر دو نقش، نقشهای تراژیدی بودند. اما من بیشتر ترجیع میدهم در نقش های بازی نمایم که در آن عاطفه ، عشق ، محبت و مبارزه با مشکلات با زندگی وسر انجام موفقیت و غلبه بر مشکلات باشد .

-
از کار های که روی دست دارید لطفا بگوید؟

– قرار است در یک سریال 120 قسمتی که به کارگردانی محترم انجنیر تنویر، عنقریب کار فلمبرداری آن آغاز می شود نقش بازی نمایم و ضمنا کار تهیه ویدوکلیپ از آهنگهای هنرمند محبوب کشور ما زنده یاد احمد ظاهر تهیه شود در آن هم نقشی دارم .

– تبصره ء شما در مورد کمبود نقش فعال زنان در سینما داخل کشور ما چیست ؟

– هر انسان چی زن باشد چی مرد آرزو های در زندگی خود دارند . باید برای رسیدن به این آرزو ها زمینه به انسانهای جامعه بدون تبعیض و امتیاز مسا عد گردد دیگر نظریات کهنه دور گذاشته شود . و از جانبی دختران و زنان افغان هم اگر در خود استعدادی را در هر عرصه از هنر می بینند باید برای تباز ان با در نظر داشت عنعنات و فر هنگ کشور ما اقدام نماید و تلاش نمایند.گر چه مشکلات بر سر راه است اما باید زنان و دختران افغان ثابت سازند که می تواند دوشا دوش مردان افغان در عرصه هنر سینما کار های شایسته و نقش های خوبی را بازی کرده می توانند.

از شما تشکر که به سوالاتم پاسخ گفتید .

فساد در دولت و سازمان ملل

2007-11-10T22:00:00Z

اول از همه رسانه های اينترنتی از همه ی رسانه ها آزاد ترند. ولی در مورد برخی موارد بايد محدود شوند. مثلا چگونه می توان بمب ساخت. يا سايت های سکس نبايد موجود باشند. يا سايت هايی که جهاد و حملات انتحاری را تبليغ می کنند. در سمت ديگر سايت هايی هم هستند که ادبيات و استعدادهای فردی را بازتاب می دهند

اشاره: قصد داشتم اين گفتگو تنها درباره فساد اداری باشد. وقتی با سخنگوی تام کونيگز عليم صديق تماس گرفتم و گفتم : عليم می خواهم با تام گفتگويی اختصاصی داشته باشم. به او سلام برسان و برايم وقت بگير، بلافاصله اين کار را کرد و من در روز مشخص و ساعت مشخص با تام کونيگز گفتگو را آغاز کردم. اين گفتگو به زبان انگليسی انجام شد و کسانی که دست اندرکار رسانه ها هستند می دانند که دوباره شنيدن يک مصاحبه و بعد ترجمه آن کار بسيار خسته کننده ای است. با اين وجود ناچار به شنيدن دوباره و ترجمه آن تن دادم و آنچه در ادامه می خوانديد حاصل اين گفتگوی تقريبا يک ساعته است.

کامران ميرهزار: بسيار خوب آقای کونيگس، بسيار تشکر از اينکه در اين گفتگوی اختصاصی با کابل پرس^? شرکت کريد. در ابتدا چه سخنی با خوانندگان کابل پرس داريد؟

تام کونيگز:من می خواهم دوباره بر عزم جامعه جهانی برای کمک و پيشرفت افغانستان تاکيد کنم و بويژه اينکه جامعه جهانی عزم راسخی برای تامين امنيت و صلح در افغانستان دارد.

کامران ميرهزار: اما تمام شرايط در افغانستان عليه صلح و امنيت می باشد.

تام کونيگز: ما می دانيم اين شرايط دشواری است. ما می دانيم که اوضاع وخيم تر شده است. ما با يک چالش برخورد کرده ايم. ما فکر نمی کرديم که اوضاع به اين شکل پيش برود.

کامران ميرهزار: افغانستان اکنون به نظر شما با چه مشکل عمده ای روبرو می باشد؟

تام کونيگز : به نظر من يکی از مشکلات مهم در افغانستان فساد می باشد. اگر نهاد های افغان اين مشکل را برطرف نکنند، طالبان و نيز نيروهای مخالف دولت می توانند نفوذ بيشتری پيدا کنند و اوضاع را تغيير دهند.

کامران ميرهزار: آيا فکر می کنيد که طالبان يک گروه صرفا مخالف دولت است و يا اينکه يک گروه تروريستی است؟

تام کونيگز: طالبان هر دوی آن ها هستند. آن ها روش تروريست ها را دارند و نيز جنگجويان تروريست را. آنان همچنين مخالف دولت هستند. دولت اگر نتواند در روستاها و نقاط دورافتاده خدمات مناسب را ارايه کند، برای تامين امنيت و مبارزه با مواد مخدر با شکست مواجه خواهد شد.

کامران ميرهزار: من مقالاتی خوانده ام که نويسندگان آنان از دست داشتن خانواده رييس جمهور کرزی در قاچاق مواد مخدر خبر دادند. همچنين در صحبی که با لوی سارنوال افغانستان داشتم، وی گفت که در صورت بودن چنين منابعی من موضوع را پيگيری خواهم کرد و صحت و عدم صحت آن را مشخص می کنم. نظر شما در اين باره چيست؟

تام کونيگز: من نظری ندارم. من نمی توانم اين نظر را رد يا تاييد کنم ولی اين نظر شخصی من است و من مطمئن هستم که رييس جمهور يک انسان بسيار دوست داشتنی، قابل اعتماد و لايق می باشد. من رييس جمهوری بهتر از او برای افغانستان نمی بينم.

کامران ميرهزار: چرا فکر می کنيد که او در افغانستان بهترين است؟

تام کونيگز: من وقتی کار او را ارزيابی می کنم می بينم که او در حال گسترش حاکميت دولتی در تمام افغانستان است. در ابتدا می گفتند که او فقط رييس جمهور کابل است. اما او اکنون در تمام کشور قدرت و اختيار دارد. او در حال تغيير دادن افراد جنگ سالار است. او يک آدم دموکرات است. او نهادهای رشديافته ی دموکراتيک را می خواهد. او تلاش می کند که رابطه افغانستان را با جامعه جهانی نزديک نگاه دارد. کرزی همچنين تضمين کرده است که مردم افغانستان دموکراسی و صلح می خواهند. اين موضوعات بسيار برای کسانی که قصد رييس جمهور شدن را دارند، مشکل می باشد.

کامران ميرهزار: اما بيشتر از نود درصد افراد در قدرت، جنگ سالاران هستند و کسانی که از زمان شاهی تاکنون ظلم کرده اند. آقای کرزی يک مجاهد بود و زمانی با صبغت الله مجددی کار می کرد. اکنون مجاهدان يا به اشتباه احزاب سابق که گروه های نظامی بودند در قدرت سهيم می باشند. اگر شما به سرک های کابل برويد، کمتر کسی را پيدا می کنيد که با رييس جمهور کرزی موافق باشد.

تام کونيگز: من فکر نمی کنم که جنگ سالاران دولت را کنترول می کنند. اين صحيح نيست.

کامران ميرهزار: معاونين رييس جمهور و برخی از اعضای کابينه. در پارلمان آقای سياف و محقق همه در قدرت سهيم هستند. اکنون هم دولت اعلام کرده که با ملاعمر و حکمتيار آماده مذاکره است.

تام کونيگز: بعد از جنگ و درگيری، شما بايد در ساختن نهاد ها شرکت می کرديد. شما بايد از کسانی که رای دادند سوال کنيد که چنان به اين افراد رای داده اند. مساله بعدی مذاکره است. با چه کسی؟ کرزی با ملا عمر و حکمتيار مذاکره نکرده است. او بسيار شفاف است. هيچکس فراتر از قانون اساسی نمی تواند عمل کند. به نظر من اين درست است که بر اين اساس با هر کسی صحبت شود. هرکسی که قانون اساسی را قبول کرد بايد به او خوشامد گفت.

ما نمی توانيم درباره طالبان با کشتن افراد بيشتر به نتيجه برسيم. از يک سو نياز هست که پوليس و اردوی ملی تقويت شود و از سوی ديگر گفتگوهای سياسی لازم است. بايد درها را باز نگه داشت و بر اساس قانون اساسی عمل نمود.

کامران ميرهزار: بسيار می بخشيد آقای کونيگز. اما اين يک پارادوکس و تضاد است که از يکسو ناتو در حال نبرد با طالبان است و از سوی ديگر طالبان از طريق برنامه صلح به رياست مجددی در حال دور زدن ناتو می باشند. آنان با نفوذ در دولت به نوعی قوانين را نيز به شکل بنيادگرايانه تغيير می دهند. پوليس و مذهبی و نيز پيش نويس قانون جديد رسانه ها را که من خوانده ام نشان می دهد که همه چيز به نفع تفکر طابانی است.

تام کونيگز: من فکر می کنم که افراد زيادی هم هستند که با تفکر طالبانی موافق نيستند. آنان می توانند دخالت کنند و قوانين را بصورت دموکرات حفظ نمايند. در عين حال من می دانم که افرادی که به طالبان پيوسته اند، مختلف هستند و با دلايل مختلفی به طالبان پيوسته اند. برخی برای آن چيزی که جهاد می نامند، برخی که فکر می کنند که آينده ای ندارند و بايد جنگجو شوند و يا حتا دلايل مختلف ديگر. برای بازگرداندن دوباره آنان به جامعه باز و دموکرات بايد برنامه آموزشی داشت و با يک چالش سياسی برخورد کرد. از سوی ديگر بايد بحث و گفتگو ميان افراد بنيادگرا و ليبرال در پارلمان صورت بگيرد. پارلمان برای همين است. درباره قانون رسانه ها. در حال حاضر شما يک قانون رسانه های آزاد و پيشرفته در سراسر جهان داريد که برخی با اين مخالف هستند. آنان تلاش می کنند تا آن را تغيير دهند. درباره مساله امنيتی اسنادی انتشار يافت که رسانه ها با اعتراض به آن پاسخ دادند. اين بسيار خوب است. اين قدرت رسانه ها است. رسانه ها من فکر می کنم می توانند عليه هر اقدامی برای محدود کردن مقابله کنند. با گرفتن نظريات مختلف، با براه انداختن بحث ها و گفتگو ها. رسانه ها هر لحظه بايد خود را برای مباحث مختلف آماده کنند و فکر می کنم اين خوب است که در پارلمان نظرا مختلفی درباره رسانه ها طرح شود.

کامران ميرهزار: شما درباره فساد در حکومت افغانستان صحبت کرديد. درباره ی فساد در سازمان ملل چه عقيده ای داريد؟

تام کونيگز: فساد در همه جا می تواند باشد. من نمی توانم بگويم فساد در سازمان ملل وجود ندارد. حتا نمی توانم بگويم که در يونيما وجود ندارد. چيزی که مهم است مکانيزمی می باشد که با آن مقابله کند. اگر کسی به من بگويد در اين اداره فساد دارد من می گويم. بسيار خوب؛ پيش من بيا و جزييات را ارايه کن. من بلافاصله پس از دريافت جزييات و بررسی آن، به يک کميسيون مستقل ارجاع می دهم که به من و هيچ کسی ديگر وابسته نيست. آن ها تحقيقات را شروع خواهند کرد. آن ها در مقابل فساد واکنش نشان می دهند. اگر فسادی در سازمان ملل کشف شد بايد بلافاصله به دادگاه ارجاع شود. اگر ادعا درباره فساد درست نباشد، ما بايد تحقيق کنيم که به چه دلايلی اين ادعا صورت گرفته است و پاسخ فردی که مورد اتهام واقع شده را بدهيم. اين مکانيزم بسيار مورد نياز است.

کامران ميرهزار: من گزارشی داشتم مبنی بر اينکه اختلاسی بيش از يک ميليون دالر، بين يو. ان. او. پی. اس و يک ان. جی. او که در حقيقت يک کمپنی ست صورت گرفته است . در اين مورد سارنوالی افغانستان نيز در جريان است که متاسفانه هيچ اقدامی انجام نداده است. در يک مورد ديگر من گزارشی دريافت کردم مبنی بر اينکه در يو. ان. دی. پی 1100 موتر جيپ برای انتخابات رياست جمهوری و پارلمانی خريداری شده است. قيمت اين موتر ها 4 هزار دالر آمريکايی می باشد و گزارش شده که 7 هزار دالر خريداری در رسيد ها (بل) آمده است. سخنگوی اين سازمان به من گفت که اين اطلاعات اقتصادی را من نمی توانم در اختيار شما قرار دهم. شما درباره اين موارد چه خواهيد کرد؟

تام کونيگز:در مورد اول من بسيار مشتاق هستم که بدانم که ماجرا به شکلی بوده است و از دوطرف اين قضيه سوال کنم. يو. ان. او. پی اس و حکومت ايتاليا واکنش نشان خواهند داد. اگر کسی در سازمان ملل در دزدی و فساد دست داشته باشد، مجازات خواهد شد. من از همه دعوت می کنم که اگر اطلاعاتی در اين زمينه دارند اطلاع دهند. من مطمئن هستم که حکومت ايتاليا هم چنين واکنشی نشان خواهد داد. ما نمی خواهيم با کسی کار کنيم که در فساد دست دارد.

اگر شما ادعايی درباره يو. ان. دی. پی داريد بايد پيگيری شود و از سخنگو پرسيد که چرا اين اطلاعات را در اختيار شما قرار نداده است. ما بايد بسيار شفاف در مقابل فساد عمل کنيم و اين مسايل را بايد پيگيری کرد.

کامران ميرهزار: من با آقای هلست رييس يو. ان. او. پی اس و شرکت اينترساس صحبت کردم. مدارکی بدست آوردم و با چند کارشناس بين المللی مشورت نمودم. آن ها اختلاس بيش از يک ميليون دالر را تاييد کردند. بسيار خوب شما قبلا گفتيد که يک آزمايش انجام خواهيد داد و برای برخی از کارگران سازمان ملل برنامه های آموزشی برای مبارزه با بی سوادی خواهيد گذاشت. به کجا رسيد؟

تام کونيگز: هنوز هيچ. من نمی توانم کسی را مجبور کنم که به کلاس های سوادآموزی بيايند. من به تمام ادارات سازمان ملل اعلام کردم که چنانچه اگر کسی بی سواد است ما برايش دوره های آموزشی خواهيم گذاشت اما کسی مراجعه نکرد. فکر می کنم برای افراد اين دشوار است که بيايند و بگويند که من بی سواد هستم.

کامران ميرهزار: من سيستم آموزشی افغانستان را بازبينی کردم. اين سيستم بسيار کهنه و قديمی است و به همان سيستم ارباب و رعيت کمک کند. ما به سيستمی شبيه نو و امروزی مطابق با واقعيت های افغانستان نياز داريم. مانند سيستمی که پائولو فررر در آمريکای لاتين داشت. وزارت معارف افغانستان اکنون دارای يک سيستم بسته است و من به عنوان ژورناليست نمی توانم آزادانه درباره وضعيت مکاتب گزارش تهيه کنم. يک سيسم کاملا بوروکراتيک و نيز بسته. ما بايد اين وضعيت را تغيير دهيم. آيا فکر نمی کنيد که ما به يک برنامه ملی برای مبارزه با بی سوادی نياز داريم؟

تام کونيگز: اول از همه بايد بگويم که شما نمی توانيد با همه ی دانش آموزان گفتگو کنيد و وارد صنوف درسی شويد. به اين دليل که آموزگاران خواهند گفت که اينجا جای مطبوعات نيست. ولی بعد از صنوف درسی می توانيد اين کار را بر اساس آزادی مطبوعات انجام دهيد. من می دانم که وزير معارف(حنيف اتمر) به سيستم های آموزشی نو علاقمند است. فعلا مشکل اين است که بايد کودکان و جوانان را به مکاتب فرستاد. تلاش کنيم که آنان هر چه بيشتر در مکاتب شامل شوند. اين زمان می برد. هنوز نسل جوان همگی به مکاتب نمی روند. همچنين کم کم بايد به فکر اشتغال آنان بود. ابتدا اين برنامه را بايد انجام داد. در اينجا بسياری از افراد به آموزش باور ندارند و نمی خواند که فرزندانشان به مکاتب بروند.

کامران ميرهزار: من گزارشی داشتم مبنی بر اينکه يونيسف 17 ميليون جلد کتاب را برای صنوف ابتدايی، بصورت تمام رنگ در چاپخانه های مالزيا به چاپ رسانده که اين کتاب ها همگی با غلط های تايپی چاپ شده اند. اگر قيمت چاپ هر جلد کتاب تنها پنج دالر باشد. اين رقم زيادی خواهد بود که به هدر رفت. شما می توانيد من و خوانندگانم را مطمئن بسازيد که اين مورد را دنبال خواهيد کرد تا بدانيد که چرا اين تعداد کتاب با غلط های تايپی چاپ شده است؟

تام کونيگز: من درباره اين موضوع چيزی نشنيده ام. اما فهميدن اين مورد ممکن است. من نمی دانم چگونه اين ماجرا بوقوع پيوسته است. من می توانم از وزير معارف در اين باره سوال کنم و موضوع را مشخص بسازم. حتا شما خودتان می توانيد از يونيسف جويا شويد. من اين کار را می کنم. غلط های تايپی در کتاب های کودکان بسيار ناگوار است. آنان غلط ها را ياد خواهند گرفت. اول از همه چرا اين کتاب ها در مالزيا به چاپ رسيده است. من فعلا نمی توانم چيز بيشتری در اين مورد به شما بگويم تا وقتی که در اين باره تحقيق نکنم.

کامران ميرهزار: چه چيز مثبتی در افغانستان ديده می شود. مثلا در بخش کتاب حتا ده کتاب در سال در اينجا چاپ نمی شود. آن ده کتاب هم بدون استندارد ها و بدون شماره استندرد بين المللی کتاب به چاپ می رسند.

تام کونيگز: شما می دانيد که من چند کتاب به چاپ رسانده ام. اين کتاب ها با مشکل چاپ شدند. من به عنوان نويسنده غمگين شدم. اين موضوع ممکن است در همه جا پيش آيد. من اميدوار هستم که سردبيران و ويراستاران افغانستان به دانش چگونگی چاپ و نشر کتاب دست پيدا کنند. حتا در برخی موارد کتاب های بسياری مشهوری با غلط به چاپ می رسند که دقت و توجه لازم است. در حال حاضر من کتابی از وينستون چرچيل می خوانم که درباره کمپاين نظامی در اطراف افغانستان است. در آن زمان اين در هندوکش بود، بيرون از قلمرو هند بريتانيا. در اين کتاب غلط های فراوان ديده می شود که چرچيل شرم داشت آن را منتشر کند. اين در سال 1898. تاب در انگلستان چاپ شد. ولی در مورد کتاب کودکان بايد دقت زياد کرد.

کامران ميرهزار: من می دانم که شما مترجم آثار ادبی از زبان اسپانيايی به زبان آلمانی هستيد. آيا هنوز ترجمه می کنيد؟

تام کونيگز: در حال حاضر نه. من دنبال موقعيتی هستم که در دو سال آينده که بازنشسته می شوم اين کار را ادامه دهم. اين چالش بسياری خوب زبانی در هنگام ترجمه است. من کار با زبان را دوست دارم. من متاسم که زبان دری نمی دانم. من اين زبان را دوست دارم. تعدادی اثر ادبی را من از راه ترجمه خوانده ام که زيبا و دوست داشتنی هستند. ترجمه آثار ادبی مشکل است و جوانان با استعداد زيادی هستند که بايد آثارشان در سطح جهان منتشر شود. اما مترجم حرفه ای نيست.

کامران ميرهزار: کدام شاعر و يا نويسنده را بيشتر از همه دوست داريد؟

تام کونيگز: از ادبيات جهان سروانتس دون کيشوت و گابريل گارسيا مارکز را دوست دارم.

کامران ميرهزار: چه نظری درباره کابل پرس و رسانه های اينترنتی داريد. ما به هيچ عنوان سانسور نمی کنيم. گاهی رسانه های ديگر بدليل امنيتی اخبار را مستقيما خود نشر نمی کنند و با منبع کابل پرس به نشر آن می پردازند. در حال حاضر نيز گمان می رود که دولت در حال محدود کردن رسانه ها می باشد.

تام کونيگز: اول از همه رسانه های اينترنتی از همه ی رسانه ها آزاد ترند. ولی در مورد برخی موارد بايد محدود شوند. مثلا چگونه می توان بمب ساخت. يا سايت های سکس نبايد موجود باشند. يا سايت هايی که جهاد و حملات انتحاری را تبليغ می کنند. در سمت ديگر سايت هايی هم هستند که ادبيات و استعدادهای فردی را بازتاب می دهند. اين بسيار خوب است و اينترنت يک وسيله تازه برای رسانه ها در افغانستان است و آينده ی خوبی دارد. در حاضر افراد کمی در افغانستان دسترسی به اينترنت دارند. اما افراد زيادی هستند که تلفون موبايل دارند. زمان لازم است تا اين افراد از اينترنت استفاده کنند. من کارها و تلاش های شما را بسيار می ستايم و آينده ی خوبی انتظار دارم. ولی در حال حاضر مردم بيشتر راديو گوش می کنند. حتا بيشتر از مطبوعات و تلويزيون طرفدار دارد. اما مطمئن هستم که بزودی جوانان به اين امر توجه خواهند کرد و رسانه های اينترنتی موفق خواهد شد.

کامران ميرهزار: سپاس آقای کونيگز

تام کونيگز: من هم از شما تشکر می کنم

والی کاپیسا: "افغانستان رهبر ندارد"

2007-07-16T18:52:45Z

یگانه محل که اخیراً حملات طالبانی در آن افزایش یافته است ولایت "کاپیسا" میباشد .

"کاپیسا "ولایت است کوچک ، در شمال شرق" کابل" موقیعت دارد.

در چند ماه اخیر تعداد از طالبان دوباره در آن ولایت مسلح شده اند ،البته در ولسوالی "تگاب" این ولایت طالب ها ، ده ها حمله مسلحانه را بالای مراکز و تاسیسات حکومتی و غیر حکومتی از جمله کلینیک ها و مکاتب انجام دادند.

طالبان والی این ولایت "عبدالستار مراد" را نیز آماج حملات شان قرار دادند اما او جان سالم به در برد .

"مراد "که تحصیلات عالی خود را در رشته روابط بین المللی در "امریکا" به پایان رسانیده است حالا به امضای "حامدکرزی" به حیث والی ولایت "کاپیسا" وظیفه انجام میدهد اما او در این مصاحبه خود سخنان ضد دولت " افغانستان" نیز به زبان آورده است که گمان میرود به قیمت بلند برای وی تمام شود.

موصوف رهبری ریس جمهور منتخب "افغانستان" را نادیده گرفته و کشورش را ، فاقد رهبری عنوان نموده است.
شاید که این گفتگو آغای "مراد" با روزنامه "نیوزویک" به گوش" حامد کرزی" نیز رسیده باشد اما ریس جمهور باید ، در مورد مقام و صلاحیت فعلی این نماینده ی ناراضی اش در " کاپیسا" بازنگری نماید .

خبرنگار "نیوز ویک" با آقای "مراد" در یک پایگاه نظامی "امریکا" در شمال" کابل" سر میخورد .

بلاخره مصاحبه آغاز میشود.

نیوزویک: چرا دولت مرکزی بعضی نقاط را به طالبان واگزار نموده است و عوامل آن چیست؟

عبدالستار مراد: این حقیقت است که طالبان در بعضی نقاط "افغانستان" وجود دارد و عوامل آن را به دو دسته میتوان تقسیم نمود .

1. عوامل داخلی .

2. عوامل خارجی .

در بخش عوامل خارجی باید بگویم که ، بعضی از چهره های پر نفوذ کشور همسایه ما پاکستان درعقب تشنجات اخیر در داخل "افغانستان" و نیز کشور "پاکستان" دست دارند.

متاسفانه، دستگاه استخبارات" پاکستان" از زمان جهاد در "افغانستان" تا امروز در امور "کابل" مداخله مینمایند و همین اداره حالا مفکوره طالبانیزم را در "افغانستان" و" پاکستان" دامن میزند.

در بخش فکتور های داخلی باید گفت که ، دولت" افغانستان" چیزی نو را به مردم نیاورد، در حالیکه من یک والی دولت هستم و گفتن این سخنان برایم لازم نیست اما من میبینم چیزی را که ما توقع داشتیم به مردم به بار نیاوردیم.
کشور ما با نبود رهبری مواجه بوده و در مناطق دور افتاده" افغانستان" عملاً خلا ای قدرت موجود است ، و کسی باید این خلا را پر نماید ، شاید مجرمین جنایات جنگی پر کننده گان این خلا باشند یا هم طالبان و یا هم القاعده ، اما دولت مرکزی توانایی پر نمودن این خلا را در حال حاضر ندارد.

نیوزویک: چرا عناصر ای اس ای" پاکستان" به بی سبات ساختن "افغانستان" علاقه مند هستند؟

پاسخ: متاسفانه ( آی،اس،آی) از اوایل خواهان یک دولت دست ناشنده خود در" افغانستان" میباشد، که با استفاده از این حکومت بر ضد "هند" استفاده نماید ، و عساکر این کشور را درجنگ های "کشمیر" مورد استفاده قرار دهد و آنان این پالیسی خود را هنگام حکومت طالبان در "افغانستان" پیاده نمودند ، و تا حال این مفکوره در مغز اداره استخبارات "پاکستان" باقی مانده است و پاکستانی ها نه میخواهند "افغانستان" قوی ، با ثبات و انکشاف یافته را در کنار خود ببینند.

نیوزویک: اما ایالات متحده امریکا با جنرال" پرویز مشرف" کار مشترک مینمایند و او را یکی از متحدین کلیدی خود در جنگ علیه دهشت افگنی میخوانند؟

جواب:خوب درست است که جنرال "مشرف " دوست امریکا است اما این عناصر ( دهشت افگنان) حالا از کنترول "پرویز مشرف" خارج شده اند و خود"مشرف " در نشانه حملات دهشت افگنان قرار دارد .

نیوزویک: شما گفتید که دامنه حکومت" افغانستان" نتوانسته است به ساحات دور دست گسترش یابد این چی معنی دارد؟

پاسخ: چیزی که از دست رفته است آن رهبری است .

"افغانستان" در این مقطع اساس زمانی با کمبود رهبری رو به رو است ، رهبرانیکه مشکلات مردم ملکی را درک نموده و برای رفع این مشکلات بکشوند وجود ندارند.

"رهبران قومی در سرتاسر" افغانستان" از ملت فاصله گرفته اند و از همین رو مردم از حکومت فاصله گرفته اند ، بسیار ی از بزرگان قومی که بالای وضیعت تاثیر گزار هستند ، حالا احساس مینمایند که آنان کنار زده شده اند و در کاروان متحرک حکومت با مقامات حکومتی هم سفر نیستند.

نیوزویک: شما قبلاً یادر آوری نمودید که گویا از سوی طالبان ترور خواهید شد ؟

پاسخ: طالبان حالا تلاش دارند تا مرا هدف موتر بم و یا حمله انتحاری قرار بدهند اما ما مقاومت میکنیم .

نیوزویک : چی گونه ؟

جواب: من تقسیم اوقات خود راتغیر داده ام ، یعنی وقت رفت و آمد به دفتر و خانه ام را .

من موتر هایم را متواتراً تغیر میدهم، وقت ملاقاتم را به کسی نه میگویم ، تعداد محافظین امنیتی ام را هنگام سفر افزایش میدهم ، به طور مثال من حالا در اینجا نشسته ام و هیچ کس حق ندارد به این تعمیر آزادانه داخل شوند.

نیوزویک: چرا با گذشت شش سال هنوز هم ایالات متحده امریکا قادر به کشف موقیعت بودوباش رهبر شبکه القاعده و دستیارانش نشده است ؟

جواب: به دلیل اینکه ، ایالات متحده امریکا تا حال همکاری مکمل " پاکستان" را بدست نیاورده است ، "پاکستان" همکاری میکند اما اداره استخبارات آن کشور که میداند" بن لادن" در کجا پنهان شده است ،نه میخواهد ادارت استخباراتی امریکا را کمک نمایند .

در داخل "افغانستان" نیز قلت همکاری موجود است ، شیوع بدبینی ها و پریشانی ها در میان چهره های جهادی که علیه حکومت طالبان میجنگیدند سبب شده است تا میان آنان و دولت درز به وجود آید و طبیعی است که این کار پروسه از بین بردن "اسامه بن لادن" را متضرر نموده است.

بزرگان قومی میتوانند در دستگیری" بن لادن" تاثیر گزار باشند.

"امریکایی ها تاحال نه توانسته اند که اطلاعات خوب استخباراتی را به منظور دستگیری "اسامه بن لادن" و " ملاعمر" از بزرگان قومی بدست آوردند .

اگر این دو چهره در داخل خاک "افغانستان" باشند تغیر در این وضیعت موجود است و شما شاهد هستید که این درز روز تا روز بزرگ و بزرگتر میشود.

نیوزویک: شما قبلاً گفتید چهرهای های در افغانستان موجود است که میدانند" اسامه بن لادن" در کجا مخفی شده است اما آنها همکاری نمی کنند منظور ازاین چهره چیست؟

جواب:بلی

بگذارید مثال بگویم: کسانی کی درحکومت کار مینمایند ، به طور مشخص وزیران و هم کاران شان ، کسانی را که علیه طالبان و شوروی سابق جنگیده اند جنگ سالار خطاب مینمایند و آنها میان جنگ سالار خوب و بد فرق قایل نیستند، آنها همه آنان را بدعمل خطاب مینمایند .

پس همین است که جنگ سالارن اخطار داده میشوند و آنان نه میخواهند با دولت همکاری نمایند و در صورتیکه همکاری آنان موجود نباشد هیچ عضو از گروه القاعده دستگر نخواهد شد .

نیوزویک: ایا شما از اندازه کنونی کمک های ایالات متحده امریکا برای بازسازی" افغانستان" راضی هستید؟

جواب: من از همکاری های امریکا دراین زمینه قلباً راضی هستم ، در ولایت من "کاپیسا" به طور خاص تیم بازسازی ولایتی" امریکا" رول مهم را ایفا مینماید .

از دو نیم سال به این سو که من منحیث والی این ولایت گماشته شده ام ، تیم بازسازی ولایتی رول عمده ی را در تقویه پلان های بازسازی من ایفا نموده است .

نیوزویک: شما چی فکر میکنید تا چند سال دیگر سربازان امریکایی و ناتو درکشورتان باقی خواهند ماند؟

جواب:

این به توانایی ما تعلق میگیرد..

اگر ما پلان های خوب بسازیم و خود را به صورت خوب جم وجور نمایم ، "افغانستان" به خوبی و به زودی پیشرفت خواهد نمود اما در حالت کنونی امریکا باید حضور خود را در" افغانستان" وسیع نماید ، و در این صورت مردم "افغانستان" از آنان سپاس گذار خواهند بود.

نیوزویک:شما به آن عده از باشنده گان ولایت تان که سربازان امریکایی را مانند "انگلیس" و" روس" به چشم یک نیرو اشغال گر میبیند چی پاسخ دارید؟

جواب: ازخداوند راضی هستم که در خصوص حضور نیروهای امریکایی این تصویر نادرست تا حال در فکر باشنده گان این ولایت ترسیم نشده است ، افغان ها امریکایی ها را نیروهای کمکی به آینده کشورشان میخوانند، نه مانند نیروهای اشغال گر در کشورشان .

شاید یک و یا دو نفر این مفکوره را داشته باشد اما آنان در اقلیت قرار دارند .

نیوزویک: آیا شما حالت را تصور کرده میتوانید که طالبان دوباره قدرت رابدست بیاورند؟

جواب: واقعاً نه ! "مردم" افغانستان" از طالبان نفرت دارند .

نیوزویک: در جریان عملیات نظامی ناتو و نیروهای امریکایی تلقات غیر نظامیان روز تا روز افزایش میابد ، شما تاثیرات این حوادث را بالای افکار عامه چکونه ارزیابی مینماید؟

جواب: این گونه حملات تاثیرات منفی را با خود دارد.

مردم تلفات غیر نظامیان را تحمل کرده نمیتوانند و این تلفات را خوش ندارد از این تلفات باید جلوگیری شود.
اما مشکل در اینجاست که هنگام عملیات های نظامی میان نیروهای ارتش "افغانستان" و سربازان خارجی هیچ نوع از هماهنگی موجود نیست آنان هر کدام بدون هماهنگی به طور خودی عمل مینمایند .

سال قبل یک تیم از نیروهای خاص ارتش امریکا برای چهار ساعت این محل را که من و تو در آن نشسته ایم تلاشی نمودند اما هیچ چیزی را بدست نیاوردند .

آنان هر فامیل را در یک اطاق انداختند و به ظن موجودیت مهمات همه منازل را تلاشی نمودند اما هیچ چیزی بدست نیامد ، بعد از تلاشی منازل افراد ملکی باشنده گان محل نزد من آمدند و گفتند ایا تو والی هستی و یا امریکایی ها؟ در حالیکه نه من و نه هم فرمانده پولیس این ولایت در مود عملیات تلاشی نیروهای امریکایی اطلاع داشتیم و این برای من بسیار یک عمل ناپسندیده است که آنها هیچ گونه اطلاعات را با نیروهای استخبارات ما در میان نه گذاشتند در حالیکه ما تعداد زیاد از مامورین استخبارت داریم آنها تلاش مینمایند و معلومات زیادی بدست آورده میتوانند .

بعد از آن ، این عمل نیروهای امریکایی مردم را وادار به تظاهرات گسترده نمود اما من مانع آنان شدم .به باور من نیروهای امریکایی باید پولیس و ارتش " افغانستان" را کمک نمایند تا نیروهای داخلی هنگام عملیات در خط مقدم قرار داشته باشند و نیروهای خارجی رول حمایت کننده را به خود بگیرند .

نیوزویک: به باور من شاید دادن اطلاعات قبل از وقت از سوی نیروهای امریکایی به پولیس افغان ماموریت نظامیان امریکایی را در مخاطره قرار دهد ، آیا این تشویش به جا نیست ؟

جواب: این را میتوان یک نگرانی خواند ، اما نیروهای افغان و خارجی میتوانند به بسیار سادگی موضوعات مهم را به سطح بلند با هم شریک نمایند و این مسایل تخنیکی است .

نیوزویک: در حال حاضر اداره بوش از سوی کانگرس امریکا شدیداً تحت فشار قرار دارد و کانگرس از ریس جمهور بوش تقاضا نموده است تا سربازن خود را ازعراق بیرون نماید ، در صورتیکه این کار انجام شود تاثیرات آن بالای "افغانستان" چی خواهد بود؟

جواب: این کار پیام غلط را به شبکه دهشت افگن القاعده خواهد فرستاد ، من بیم دارم که فاجعه به میان نیاید، و در صورت خروج نظامیان امریکایی از عراق به باور من خطر جدی متوجه هم جهان و "افغانستان " خواهد شد.
نیوزویک: شما در مورد اینکه" امریکا" "ایران" را به همکاری و تجهیز طالبان متهم میکند چی فکر میکنید ؟
جواب: ما هم این موضوع را شنیده ایم ، اما من شخصاً به این باور ندام زیرا این گونه سخنان بالای وضیعت" افغانستان" تاثیرات خوب ندارد و من عقیده دارم که "ایران" این جرت را نه خواهد داشت که به "افغانستان" اسلحه بفرستد زیرا آنان از" امریکا" میترسند.

لیکن حکومت "ایران" خواهان بی ثباتی و کشتار سربازان امریکایی در افغانستان" است .

اما ، ارسال اسلحه ، من به این سخنان باور ندارم .

ناامنی و مواد مخدر

2007-07-13T05:36:35Z

نويد حميدی

خوانندگان عزیز چنانچه می دانید کشت، تولیدو قاچاق مواد مخدر مشکل جدی سه دهه اخیر افغانستان بوده و به همین منظور شورای تحقیقاتی سنلس بعد از انجام تحقیقات وبررسی ها دراین زمینه طرح جوازدهی کشت تریاک را پیشنهاد کرده است. اینک متن مختصر مصاحبه ای که با گلالی مومند معاون شورای سنلس توسط يکی از خوانندگان کابل پرس^? انجام شده را می خوانید:

ابتدا لطف نموده درباره شورای سنلس مختصرآ معلومات دهید؟

شورای سنلس یک مجمع مشورتی در مورد پالیسی مواد مخدر است وتقریبآ پنج سال قبل این شورا بمیان آمده یک شورای فرانسوی است که دفتر مرکزی آن در فرانسه میباشد وفعلآ در کابل، کندهار، هرات و لشکرگاه دفاترداریم در مورد پالیسی مواد مخدر در اروپا کارکردیم وبیش از یک ونیم سال میشودکه در افغانستان به فعالیت آغاز کرده و بعضی از طرح ها درمورد جواز دهی کشت تریاک به دولت افغانستان وجامعه بین المللی پیشنهاد کرده است.

اما قبلآ گفته شده بود که فعالیت های این شورا غیر قانونی است ؟

در پارلمان گفته شده بود که باید فعالیت نکنیم، اما این شورا راجستر شده وزارت اقتصاد است وتمام فعالیت های این شورا قانونی بوده وطرح پیشنهادی هم خلاف قوانین افغانستان نیست چون درمورد جواز دهی تریاک در قانون فرعی وزارت مبارزه با مواد مخدر یک ماده است که درین مورد نوشته شده وهمین طرح ما غیر قانونی نیست.

چرا باید کشت کوکنار در افغانستان تجویز شود؟

در دنیا افغانستان یکی از بلند ترین تولید کننده گان تریاک است و50% عاید ملی آن از طریق تریاک بدست می آید که اکثر آن غیر قانونی است، درسال 2004 درافغانستان تقریبآ 4000 تن تریاک تولید شده بود و در سال 2006 این رقم به به 6000 تن رسیده که 50 % افزایش را نشان میدهد. ودر عین وقت همین تریاک تولید شده به هیروئین و مواد مخدر تبدیل میشود وهم چنان این یک بحران اقتصادی وسیاسی را نه تنها در افغانستان ایجاد کرده بلکه ضرر آن به تمام بشریت است واین نتایج نشان میدهد راه حلی که پیشبرده میشود در افغانستان چه توسط دولت افغانستان وچه توسط دولت برتانیا یا امریکا راه حلی است که غلط است ویا موثر نیست باید راه حلی پیداشود که از تهداب این بحران حل شود.

به نظر شما راه حل این بحران چیست ؟

اول باید ضروریات مردم را بفهمیم که به چه وجهه اینها تریاک را کشت می کنند وهمین ضروریات یا احتیاج مردم برای کشت تریاک را جامعه بین المللی، بريتانیا وامریکا تا حالآ درک نکردند، وقتیکه شما یک مسله را درک نکنید راه حل را نیز نمیتوانید بفهمید به همین اساس میخواهیم که یکی از همین طرح های این شورا که کشت تریاک قانونی شود برای دواسازی همین راهی است که تا بتوانیم نه تنها زارعین تریاک را کمک کنیم بلکه برای اقتصاد افغانستان کمک شود ودر عین وقت در مقدار تریاکی که کشت میشود واز آن هیروئین تهیه میشود کاهش بیاید.

با درنظر داشت شرایط فعلی افغانستان چی تضمینی برای تطبیق این پروژه وجود دارد ؟

مدتی قبل در یک راپور منتشر شده شورای سنلس این موضوعات بحث شده بود که علت بی امنیتی در افغانستان چیست؟ وچطور این مشکل از بین میرود؟ که یکی آن هم فساد اداری است چون جامعه بین المللی از ابتدا جهت ساختن یک چوکات اساسی برای حکومت افغانستان توجه نکرده وکسانی را دخیل ساختند که امروز فساد اداری از دست آنها زیاد شده ودخالت شان در قاچاق مواد مخدر هم است واینکه چطور میتوانیم پروسه جوازدهی تریاک را عملی کنیم توسط عین پروسه که فعلآ وزارت مبارزه با مواد مخدر یا UNODC یا بريتانیا جهت از بین بردن مواد مخدر پیش میبرند عینآ چیز هارا درین پروسه نیز میتوانند تطبیق کنند، مثلآ:اگر برای ما کمک زیاد داده شود و از پولیس همکاری گرفته شود پیشنهادی که در کنترول این پروسه بسیار زیاد نقش اساسی را بازی میکند اینست که خودمردم را شامل کنیم واز مردم کمک بگیریم فرضآ اگر درسطح قریه کلان سالان قریه و پولیس محل را همرای والی ولایت یکجا باهم استخدام کنیم تا از یکدیگر نگهبانی کنند. ولی 100 % تریاک تولید شده را هم نمیتوانیم به دوا استفاده کنیم ممکن 10 یا 20 % در راه سؤ استفاده شود واین ضرر کلان نیست زیرا یک مقدار زیاد تریاک را از بازار مافیا کم میکنیم و به راه خوب استفاده میشود واین در ذات خود یک کاهش است.

به نظرشما کشت تریاک بالای اوضاع افغانستان چی تاثیراتی بجا گذاشته است؟

مواد مخدر در افغانستان یک ارتباط بسیار قوی با بی امنیتی دارد. در جاهای که امنیت خوب نیست جاهای هستند که کشت تریاک درآنجا از سالهای سال یک رواج بوده ومردم کدام فصل دیگر را نمیتوانند کشت کنند از خاطر چی؟! بخاطریکه اولآ در آنجا آب بسیار کم است. دوم اینکه نفوس بسیار زیاد و زمین ها بسیارکم و سوم اینکه دیگر کدام چیزی در آنجا کشت نمیشود و به دو دلیل ارتباط دارد با بی امنیتی اول اینکه کسانیکه شورش را برپا میسازند انها از این تجارت تقویه میشوند و در عین وقت پالیسی راکه جامعه بین المللی پیش میبرد در مبارزه با مواد مخدر به جای اینکه به مردم فایده برسد ضرر میرسد که قهر وغضب مردم نسبت به دولت وجامعه بین المللی بیشتر میشود ودیگر اینکه چون فقر وغربت بسیار زیاد است وبه کارهای انکشافی هیچ توجه نشده، مردم مجبور میشوند که در عوض چند مقدار پول به طالبان والقاعده یکجا شوند وشورش رابرپا کنند.

تا فعلآ چی فعالیت های درین پروژه صورت گرفته وتا چه حد موثر بوده؟

در بیشتر از ولایات افغانستان رفتیم، مثلآ در قندهار، هلمند، ارزگان، بدخشان و ننگرهار و همراه مردم صحبت کردیم اکثر مردم خوشبین هستند ومیخواهندکه همراه ما درین پروسه کمک کنند خصوصآ در کنترول این پروسه تا سؤ استفاده نشود ومیخواهند که یک چانس دهند به چنین یک پروسه تا معلوم شود که آیا واقعآ قابل تطبیق است این پروژه در افغانستان یا خیر ؟! و حالا این یک تیوری یا یک پیشنهاد است وعملی نشده عملی هم اگر شده 30 یا 35 سال قبل شده برای یک سال یا دوسال و بعدآ هم می بینیم که از چی حالت گذشتیم و دراروپا از طریق دفتر لندن و پاریس خود کمپاین داریم، دولت ایتالیا هم وعده دادند که این پروسه را در بعضی از ولایات تطبیق کنند، پارلمان اروپا هم همکاری میکند و33 تن از اعضا پارلمان برتانیا با این پروژه موافق هستند، وبیشتر کمپنی های دواسازی اروپائی میخواهند در ولایاتی که این پروژه تطبیق میشود دوا بسازند در خود افغانستان. اگر برای این پروژه اجازه داده شود نه تنها به اقتصاد افغانستان بلکه برای ملت افغانستان وبشریت یک کار بسیار مفید خواهد بود.

مشکل اساسی که در جلو این طرح قرار میگیرد چیست ؟

یگانه مشکلی که از دولت شنیده میشود درقسمت کنترول این پروسه است وکنترول سیستمی را که پیشنهاد کردیم در آن خود مردم را شامل ساختیم و روشی است که تا وقتیکه آنرا عملی نکنیم نتیجه اش را هم نمی فهمیم اما امید است که نتیجه مثبت بدهد وهم چنان وقتیکه در کمیسیون مبارزه با مواد مخدر شورای ملی رفتیم وطرح خود را برایشان پیش کردیم درآن وقت در باره قانون چیزی بحث نشده بود، نه رد و نه قبول شده بود اما معلوم نیست که در موردش چی اقدام میکنند اگر قبول کردند معلوم میشود که پارلمان میخواهد این پروژه را اجازه دهد اگر تغیر دادند امید واریم که ماده جواز دهی تریاک را تغیرندهند. خداکند که پارلمان درین مورد یک فیصله مثبت کند تا برای افغانستان مفید ثابت شود.

فعالیت های دولت وجامعه بین المللی را در پروسه مبارزه بامواد مخدر چطور ارزیابی میکنید؟

درین چندسال که دولت وجامعه بین المللی میروند وفصل تقریبآ به نصف رسیده یک نفر را از بین می برند در عوض نه کدام بدیل ونه کدام راه عاید دیگری برایشان داده میشود، کارهای انکشافی بسیار آهسته پیش می رود، در اکثر جاها کارنشده واگر هم شده بسیار کم، همین علت فقروغربت است که مردم را مواجع به کشت تریاک میکند تا از آن چیزی حاصل بدست بیاورند ودر طول سال عاید داشته باشند وفکر نکنم تا حال برایشان کدام بدیل تریاک داده شده باشد وهمین نتیجه کشت تریاک سال 2006 که تقریبآ به 6000 تن رسیده در ذات خود فعالیت ها یا مبارزه وزارت مربوطه و جامعه بین المللی را نشان میدهد که درکارهای خود موفق نشدند، چون به جای اینکه مواد مخدر کاهش یابد افزایش یافته وبیشتر از این نمی خواهم چیزی بگویم 6000 تن خودش نماینده گی از کارهایشان می کند.

پدر طالبان

2007-06-25T03:04:37Z

مقدمه:

مولانا سمیع الحق مدیر مسؤل مدرسه مشهور پاکستان (دارالعلوم حقانیه) است .این مدرسه در" اکوره ختک" در ایالت شمال غربی" پاکستان" موقیعت دارد .

موصوف این مسولیت را بعد از وفات پدرش مولانا عبدالحق به عهده گرفت، "مولانا" بنیان گزار این مدرسه بود .

این مدرسه رهبران معروف و پیشتاز گروه طالبان را فارغ داده است ، از جمله رهبر طالبان "ملا عمر" نیز بسیاری سال ها را در همین مدرسه سپری نموده است.

زمانی که تحریک طالبان در سال 1990 تهداب گذاری شد ،مولانا سمیع الحق را به دلیل محبوبیت زیادی که با طالبان داشت ، به صفت پدر طالبان نام گذاشتند..

نامبرده در حال حاضر رهبر اتحاد 6 حزبی پاکستان موسوم به " مجلس عمل" نیز میباشد .

" مولانا سمیع الحق" در مصاحبه با تحلیل گر (جمس تاون) اقای" امتیاز علی" سخن گفته است

در این متن برگردان کلی مصحابه انگلیسی به دری گنجانده شده است.

سوال : در زمان اشغال" افغانستان" توسط نیروهای متجاوز روسی، شاگران مکاتب تان به" افغانستان" سفر میکردند و در آن جا میجنگیدند و بعداً همین شاگردان شما در هنگام دولت طالبان پست های کلیدی مانند والیان ، فرماندهان پولیس و قضات را در" افغانستان" به عهده داشتند، آیا در حال حاضر هم همان طور است ؟ آیا شما هنوز هم برای جهاد به" افغانستان" افراد میفرستید و یا خیر؟

جواب: نه!

تنها طالبان در جهاد سهم نداشتند، این درست نیست و ظرورت به تصحیح دارد .
بعد از آنکه" افغانستان" تو سط نیروهای روسی اشغال شد، مردم کشورهای مختلف اسلامی جهان به "افغانستان" رفتند و به جهاد پرداختند.

شاگردان کالج ها و پوهنتون ها به مراتب زیاد از شاگردان مدارس مذهبی در این جهاد سهیم بودند.

سوال: مگر این روشن است، که شاگردان فارغ از مدارس شما رول برازنده را در تاسیس نظام طالبان در
" افغانستان" داشتند .
آیا درست گفتم؟

جواب: خوب!

" طالبان در آن زمان به فراگیری دروس خود مشغول بودند که ناگهان بعد از سقوط دولت دست ناشنده روس در افغانستان این کشور دوباره دست خوش تشنجات عمیق شد . "

همین زمانی بود که درست طالبان به منظور نجات مردم و بردران مسلمان خود مداخله نمایند، طالبان تلاش کردند که دوباره کشور اسلامی را نجات بدهند ، و این مداخله طالبان درست به حالات امروزی مطابقت دارد .

طالبان این را هم مسولیت خود دانستند و در یک عمل مشابه امروز بعد از حملات یازدهم سپتمبر و اشغال افغانستان توسط دشمنان اسلام دوباره وارد عمل شدند، و جهاد مقدس شان را آغاز نمودند، و این مسولیت هر مسلمان است تا کفار را شکست بدهند .

هزاران تن از طرفداران مولانا "صوفی محمد" رهبر تحریک نفاظ شریعت محمدی نیز بعد از حمله امریکا بالای افغانستان" علیه آنان اعلام جهاد نموده اند . "

حمله امریکایی ها بالای" افغانستان" مانند یک حمله تروریستی و اشغال گرانه است ، اما زمانی که کسی علیه امریکایان بر پاه برخیزد امریکایان وی را دهشت افگن خطاب نموده و این کار آنان دور از منطق و باور انسانی است .

سوال: اخبار به نشر رسیده است که گویا جنگجویان طالبان برای شدت حملات خود در" افغانستان" پلان های راه بردی را طرح ریزی نموده اند ، آیا این واقیعت دارد ؟

جواب: گزارشات ضد و نقیص در این مورد تا گوش های من هم رسیده است .

آیا آنان برای تشدید حملات از شاگردان مدرسه کمک خواسته اند ؟ اما سخن در این جاست که انها نه خواسته اند اگر میخواستند ما میفهمیدیم.

طالبان تا حال به شکل یک اداره منظم وجود ندارند ، آنان در مغاره های کوه ها زندگی مینمایند ، آنان با قلت وسایل ارتباطی و لوازم روبرو اند ، آنان سیستم لوجیستیکی درست ندارند و این دلیل است که آنان تا حال به صورت درست به شکل یک اداره منظم تنظیم شده نتوانسته اند و این افغان ها هستند که علیه نیروهای امریکایی و ناتو بر پا خاسته اند و جنگ را بر پاه نموده اند .

سوال: اگر آنان (طالبان ) از شما تقاضا کمک نمایند عکس العمل شما چی خواهد بود ؟

جواب: آنها هرگز از ما چنین تقاضا را نخواهند نمود، زیرا ما قبلا نیز شاگردان خود رابه" افغانستان" نه فرستاده ایم و بعد از این هم نه می فرستیم ، و این خلاف پالیسی مدارس ماست تا شاگردان خود را جبراً، به جنگ ارسال نمایم.

سوال: شما حالت جاری در" افغانستان" را چطور میبینید ؟ آیا جهاد در این شرایط جایز است؟

جواب: زمانی که نیروهای سرخ شوروی وارد" افغانستان" شدند، جنگ در آن زمان یک نبرد آزادی خواهی بود و ما در آن زمان جهاد را دقیق میخواندیم اگر چه ایالات متحده امریکا نیز از "روسیه" خواسته بود تا از "افغانستان" خارج شود ، اما زمانی که نیروهای شوروی از افغانستان خارج شدند نیروهای امریکایی مداخله نمودند و دوباره" افغانستان" را اشغال کردند و شرایط طوری شد که یک قوه متجاوز از" افغانستان" خارج و قوه دیگر جا گزین آنان شد .

" من در حال حاضر فرق ی را نه میبینم یک کافر رفت کافر دیگر آمد ، روسیه رفت امریکا آمد و جهاد در هر حالت خود جهاد است .

سوال: بعضی از تحلیل گران مسایل سیاسی منطقه درگیری های برخاسته در" افغانستان" را زایده دست پشتون ها میدانند ، شما در مورد چی میگوید؟

جواب: این درگیری ها به صورت خاص ، به پشتون ها ، تاجک ها ، (شعیه ها و سونی ها) ربطی ندارد ، واقیعت اینست که حالا همه مردم" افغانستان "علیه کفار مشترکاً برخاسته اند .

" علیه نیروهای امریکایی و متحدین آنان "

" این جنگ آزادی خواهی است"

بعد از سقوط رژیم طالبان ، مردم "افغانستان" برای حد اقل دو سال ساکت ماندند ، تا بدانند که ایا تغیر مثبتی در وضیعت زندگی شان رونما میشود یا خیر اما آنان هیچ چیز مثبتی را که بعد از سقوط طالبان برای آنان وعده شده بود ، به دست نه یا وردند و این دلیل است که آنان علیه نیروهای اشغال گر بر پاه برخاستند.

"حالا این جنگ آزادی خواهی برای همه افغان ها است"

و این سخنان دور از واقیعت است که نبردهای جاری در" افغانستان" برخاسته از احساسات پشتون ها میباشد .

سوال: یعنی شما حکومت به رهبری "حامد کرزی" در " افغانستان" را یک حکومت غیر اسلامی میخوانید؟

جواب: ما هیچ کاری با اسلامی "کرزی" نداریم . این به ما ربطی ندارد که حکومت "کرزی" را اسلام و یا کفر خطاب کنیم ، ما فقط حفظ جان مردم مسلمان و برادر " افغانستان" را میخواهیم .

ما از دولت "افغانستان" میخواهیم تا با طالبان و دیگر گروه های جهادی مذاکره و گفتگو نمایند تا این کشور جنگ زده از بحران کنونی بیرون آید .

سوال: پس این به شما مهم نیست که آیا در" افغانستان "حکومت طالبان باشد و یا هم از "کرزی" ،
درواقیعت شما یک دولت مسلمان میخواهید ؟

جواب: من گفتم ، ما نمیخواهیم" افغانستان "در دست اشغال گران باشد ، و افغان ها باید راه حل را خود جستجو نمایند .

"همه گروه ها ، طالبان ، مجاهدین ، بزرگان قومی باید با هم گرد آیند و موضوع را با توافق آرا حل نمایند .
آنان باید راه های را جستجو نمایند که بدون موجودیت نیروهای خارجی کشورشان را خود محافظت نمایند .
و من صد در صد به این باور هستم ، تا زمانی که نیروهای خارجی در" افغانستان" موجود باشند هیچ چانس برای صلح و ثبات موجود نیست .

سوال : شما در رابطه عبور و مرور تروریستان به دو طرف خط دیورند چی اظهار نظر دارید؟

جواب: من قبلاً هم اشاره کردم که ، تشنجات اخیر برخاسته از قلب های خود افغان ها در" افغانستان" میباشد و این هیچ ربط به عبور و مرور دهشت افگنان از دو سوی خط دیورند به "افغانستان" و" پاکستان" ندارد .

سوال: در مورد ماین گذاری و ایجاد موانع خاردار میان" افغانستان" و" پاکستان" چی نظر دارید و اگر دولت "پاکستان" از شما نظر تایدی بخواهد چی میکنید؟

جواب: من مخالف ماین گزاری و ایجاد موانع میان این دو کشور هستم زیرا اقوام پشتون در هر دو طرف خط مرزی زندگی مینمایند ، با هم دوستی دارند ، فرهنگ و دین مشترک دارند آنان یک ملت هستند و ماین گزاری این مشکل را حل کرده نمیتواند .

دلیل عمده تشنجات اخیر مرزی میان "افغانستان" و" پاکستان" همان حضور نیروهای خارجی در" افغانستان" است ، و اگر این نیرو ها از" افغانستان" بیرون شوند هیچ مشکل وجود نخواهد داشت .

سوال: بعد از آنکه در سال 2003 دولت پاکستان بر ضد حضور شاگردان خارجی در مدارس داخلی این کشور اقدام نمود ،آیا مدرسه شما نیز از این امر دولت تابعت نمود؟

جواب: این ممنوعیت صد در صد خلاف حقوق افاقی ما است .

مردم از اینجا به" امریکا" و" انگلستان "جهت فراگیری علوم میروند و بر عکس از آنجا به "پاکستان" میایند .
اینکه ما شاگردان خارجی را در مدارس خود میپذیرم در حقیقت یک خدمت به برادارن اسلام میباشد و این ممنوعیت بر خلاف قانون ، انسانیت و حقوق بین المللی میباشد .

به باور من حکومت پاکستان با این اقدام خود به امریکا گفت که ما از اوامر شما اطاعت مینمایم اما این برای ما شرم است که کشور همسایه و قدرت مند اتومی ما "هندوستان" به تمام شاگردان مسلمان جهان ویزه صادر مینماید اما ما جلو ورود برادران دانش آموز مسلمان خود را به کشور ما میگیریم.

سوال: اتهامات موجود است که گویا تروریستان در مدارس پاکستانی آموزش میبینند؟

جواب: جز پروپاگندا کثیف و غلط ،چیزی دیگری در باره حضور ترویستان در مدارس وجود ندارد .

ما بار ها اتهامات نادرست را شنیده ایم اما هیچ کسی تا حال موفق نشده است که ثبوت موثق از حضور تروریستان و انسجام فعالیت های تروریستی از داخل مدارس را در اختیار جهانیان قرار دهد.

سوال: مدارس همیشه با قلت پول مواجه اند و گفته میشود که اکثراً مسولین مدارس برای تامین احتیجات خود پول را از منابع مختلف به خصوص دولت پاکستان بدست میاورند ، پاسخ جناب چیست؟

جواب: ما هرگز از حکومت پول بدست نیاورده ایم و نه از سیستم های مالی حکومت برای معارف مستفیده شده ایم ، زیرا آنا هیچ پول را به ما نداده اند ، اگر نخست ما از آنان پول دریافت نمایم در قدم بعدی باید طبق هدایت آنان رفتار نمایم ، کاری است که ما هرگز قصد اجرا نمودن آن را نداریم .

ما حکومت را هرگز این اجازه را هم نخواهیم داد که از سیستم مالی ما با خبر شوند زیرا آنان یک پیسه را به ما نداده اند .

اما ، اما ، کسانی که ما را حمایت مالی مینمایند میتوانند ، در هرحالت حتی حساب یک کلدار خود را نیز از ما بپرسند.

سوال: شما در مورد کمک پولی ایران به عراق چی نظر دارید ؟

جواب: این فقط پروپاگندا دشمنان اسلام است .

آنان میخواهند با این گفته های خود کردها ، عرب ها و سونی ها را از هم جدا بسازند .

من به طور واضع به ایران میگویم اگر میخواهد به صورت مجموعی با تمام مسلمانان عراقی علیه نیروهای امریکایی کمک کند خوش باشد اما نه اینکه تنها با شعیه یان کمک کند و بس.

سوال: نظر شما در مورد لشکر " جنگوی" و دیگر گروه های جهادی در خاک "پاکستان" چیست؟

جواب: لشکر " جنگوی" یک اداره جهادی مشابه به گروه های جهادی دیگر است که علیه اشغال "کشمیر" میجنگد.

عساکر این گروه جهادی از سوی اداره استخبارات مرکزی پاکستان ( ای ، اس ، ای) در داخله پاکستان مورد پیگرد قرار دارند و آنان نمیتوانند به صورت آزاد فعالیت نمایند اما در "کشمیر" تحت حمایت قوی دولت پاکستان قرار دارند و زمانی که دولت پاکستان تحت فشار قرار گیرد در آن زمان این درامه به پایان میرسد و معلوم میشود که درعقب این کار ها غربیان دست دارند.

سوال: شما در مورد رشته حملات مسلسل انتحاری در پاکستان چی نظری دارید؟

جواب: این جای تعجب نیست .

آغاز رشته حملات انتحاری در نقاط مختلف پاکستان تاریخچه کهن در این کشور ندارد ، و این حملات زاده مستقیم پالیسی های حکومت پاکستان است .

پالیسی های که به اساس آن عملیات غیر عادلانه ارتش در مناطق قبایلی منجر به هلاکت صدها تن از برادان مسلمان ما شد .

از همه زیاد تر نظامیان پاکستانی در حد جدی خطر قرار دارند، زیر ریس جمهور" جنرال پرویز مشرف" پالیسی غلط را طرح ریزی نموده و مبارزه راه به نام جنگ علیه تروریزم برپاه نموده است ، در حالیکه خود اصلاً معنی درست از تروریستان را نمیداند .

من شنیده ام که مجاهدین سوگند خورده اند که اگر ارتش " پاکستان" عملیات نظامی خود را در مناطق قبایلی پایان ندهند، دامنه این حملات انتحاری به شهر ها کشانیده خواهد شد ، که این طور هم شد ، حالا شما میبینید شهر های عمده پاکستان شاهد حملات انتحاری هستند .

سوال: چی فکر می کنید آیا واقعيت حملات انتحاری یک عکس العمل جدید مسلمانان در مقابل کفار است ؟

جواب: ببینید زمانی که شما یک مرد به خواب رفته را با سیلی بزنید، موصوف بر علاوه اینکه ، با این عمل شما از خواب بیدار خواهد شد ، عکس العمل را نیز از خود نشان می دهد و این عکس العمل العمل مشابه به روشی است که، حالا جوانان مسلمان در مقابل کفار به آن دست یافته اند .

سوال: به باور شما حملات انتحاری در اسلام جواز دارد ؟

جواب: حمله کننده های انتحاری از ما نه می پرسند که حمله در کجا درست و در کدام محل نادرست است ، خوب خواهد بود که این سوال را از خود حمله کننده های انتحاری بپرسید، زیرا خود آنها تصمیم میگیرند که چه کار کنند آنان از هیچ ملا دراین مورد نه میپرسندد و آنها تنها به فکر این هستند که بعد از حمله انتحاری به جنت میروند .

سوال: به نظر شما انتحار کننده گان کی ها هستند؟

جواب: مسلمانان جوان و حساساتی ی هستند . زمانی که آنان میبینند ، بزرگان و استادان آنان از سوی امریکا بازداشت میشوند ، مورد بی غزتی قرار میگیرند و با آنان غیر انسانی برخورد میشود ، پس آنان هیچ راه را جز حمله انتحاری بالای خارجیان کفار نه می بینند.

در میان این حمله کننده گان شاگردان دانشگاه های غربی هم هستند ، آنان زمانی که میبینند دین مدقس اسلام به چه گونه از سوی غربی ها تخریب میشود پس دست به حملات انتحاری میزنند.

حملات انتحاری حالا به یک معمول جهانی مبدل شده است .

حمله کننده گان انتحاری هیچ نوع از آموزش انتحار را در مدارس و مساجد" پاکستان "حاصل نه مینمایند، آنان در تلویزیون ها اجساد برادران مسلمان شان را که بی رحمانه در کنار جاده ها ریخته اند تماشا می نمایند .
آنان میبینند که مسلمانان در نقاط مختلف جهان کشته میشوند و زمانیکه آنان این تصاویر را میبینند ، بلاخره آنان راه دل خواه خود را انتخاب مینمایند.

که اکثراً این راه به همان حملات انتحاری می انجامد .

جامعه جهانی میخواهد که این گونه اعمال متوقف شود آنان باید وقت را از دست ندهد و مسایل جهانی کشمیر ، افغانستان ، عراق و فلسطین را حل و فصل نمایند در غیر آن روزی حمله کننده گان انتحاری در عقب دروازه های" بوش" و "بلیر" خواهند رسید .

سوال: در کنار مسایل مربوط به مدارس شما ، جناب! رول تان را در ساحه سیاسی چطور میبینید؟

جواب: نقش من به حیث یک معلم در مدرسه و یک سیاست مدار منطقه هویدا و روشن است .

من در "پاکستان "یک سیستم درست و حقیقی اسلامی را میخواهم و این یکی از اهداف اپتدایی من است .
سیستم دولتی فعلی پاکستان توسط "راج" بریتانوی اساس گزاری شده است .

سیستم های اقتصادی ، آموزشی و قضایی ما مشابهت کلی با سیستم های فعلی بریتانیا دارد ، در حالیکه من خواهان نقش عمده نظامی شرعی اسلامی هستم ، نظام که توسط خلفای راشیدین بنا نهاده شده است .

سوال: آیا شما جنرال" پرویز مشرف" را در انتخابات ریاست جمهوری حمایت خواهید کرد؟

جواب: شما احمق شده اید .

به نظر من این یک سخن بی جا است که شما از من میپرسید.

دیموکراسی ( مردم سالاری) اصلاً در کشور ما وجود ندارد و انتخابات یک رکن از جامعه مردم سالار است .
در 37 سال زندگی سیاسی ام من شاهد هستم که گروه های مشخص از سیاست مداران که مربوط به فامیل های گروه های مشخص اند برای چندین دور بالای" پاکستان" حکومت کرده اند آنان نظریات و خیالات خود را بالای مردم ما تحمیل نموده اند ، از تاسیس پاکستان در سال 1947 میلادی تا امروز رهبران این کشور از یک گروه مشخص بوده و یکی پی دیگر امورات این مملکت را بدست گرفته و هیچ تغیر در پالیسی آنان دیده نمیشود.

" من از آمدن یک انقلاب خونین که تمام سیستم" پاکستان" را تغیر خواهد داد بیم دارم"

من تعجب میکنم ، این چی نوع از دیموکراسی تحت یونفورم نظامی است ؟

آیا دیموکراسی میتواند در لباس نظامی پیاده شود؟

" متاسف هستم " دیموکراسی " مشرفی " شرم آور است .

سوال: به نظر شما ، ریس جمهور "پاکستان" در حمایت از مبارزه با دهشت افگنی جهانی در داخل کشور محبوبیت خود را از دست داده است و یا برعکس آن؟

جواب:

"واقعاً از دست داده است"

اولاً با از دست رفتن محبوبیت آغای " بوش" نظر بیندازید ، آغای بوش در داخل کشورش بعد از اعلام " مبارزه علیه تروریزم جهانی" محبوبیت خود را از دست داده است و مشرف همچنین.
اینکه "مشرف" بعد از پیوستن با ایتلاف ضد دهشت افگنی محبوبیت خاص را حاصل کرده است کاملاً مفکروه غلطً و ظفلانه است .

سوال: آیا "مشرف" خواهد توانست تا" پاکستان" را کنترول نماید ؟

جواب: مردم "پاکستان" از کردار وی راضی نیستند ، بسیاری از مردم در این کشور خلاف پالیسی های وی هستند ، به طور خاص با پالیسی جهانی شدن و مدرن شدن وی .

بعد از آنکه وی در مقابل اجرای حدود شرعی بر مجرمین بر پاه خاست حالا اکثر مردم ما این را خوب میدانند که مشرف قدم های ضد اسلامی و شرعی نیز بر میدارد .

"حالا در اسلام ریس جمهور نیز مشکوک هستیم "

سوال: آیا امکانات یک انقلاب اسلامی در آینده " پاکستان" محسوس است ؟

جواب: همه چیز امکان پذیر است .

یک چیز را به خاطر داشته باشید که ، ظرورت ایجاد" پاکستان" این بود تا یک کشور اسلامی برای مسلمانان "هند" ساخته شود ، و مفکوره پیاده نمودن قانون شرعی مفکوره ایجاد" پاکستان" بود و بس .

سوال: شما نقش تان را در 10 سال آینده چطور میبینید و همچنان برای یک تحول اسلامی در" پاکستان" کدام راه های صلح آمیز وجود دارد؟

جواب: من منتظر هستم که اتفاقات آینده چگونه به میان میاید، من عقیده بر آن هستم که ، تا ده سال آینده تمام امت مسلمین جهان با هم یک جا و یک دست شده ، تا آمریکایان را درس مشترک بدهند .

اگر خدا خواسته باشد ، مسلمانان درس مشابه را که در" افغانستان" به روس ها دادند به امریکایان نیز بدهند .

کشوری ثروتمند اما خونين: نگاهی به موسيقی در افغانستان

2007-06-04T23:42:00Z

چند روز پيش دوست خوبم ژوغوم لوييس را ديدم. ژُوغوم موسيقی شناس خوب فرانسوی ست که چند سالی می شود، در افغانستان مشغول مطالعه و تحقيق است. او علاوه بر اينکه با جريان های موسيقی در اروپا و آمريکا آشناست، موسيقی افغانستان و شمال هند را نيز بخوبی می شناسد. حدود شش سال مطالعه و تحقيق درباره ی موسيقی افغانستان و پيش از آن موسيقی هند، از او يک موسيقی شناس خوب و ورزيده ساخته است. ژوغوم کم کم فارسی حرف می زند. يعنی فارسی اش خوب است. مدت ها پيش به ژوغوم گفته بودم که: ژوغوم، کَی بنشينيم و درباره ی موسيقی گپی بزنيم و در کابل پرس^? نشر کنيم. چند باری يکديگر را ديديم و درباره ی هنر و ادبيات گپ زديم اما فرصت نشد تا مشخص گفتگويی داشته باشيم برای کابل پرس و خوانندگان اين رسانه ی الکترونيکی.

چند روز پيش با ژُوغوم تلفونی صحبت کردم. ژوغوم پيشم آمد. چند ساعتی را با هم بوديم و گپ زديم و قرار شد، اين گپ زدن هايمان را منظم کنيم و برای خواندن علاقمندان به موسيقی، روی سايت کابل پرس قرار دهيم. ژوغوم نمی توانست، منظور و هدف خود را به صورت دقيق به زبان فارسی بيان کند و از سويی من هم کلمات و اصطلاحات تخصصی موسيقی را بلد نبودم و هنوز هم چندان بلد نيستم. کلمات را با کمک يکديگر، برگردان فارسی و انگليسی کرديم و برای يک بحث جانانه به زبان انگليسی آماده شديم. دو سه ساعت گفتگو به زبان انگليسی مرا به برخی زوايای تاريک موسيقی افغانستان کشاند. قرار شد، گفتگو را من با نثر و شيوه ی نگارش خودم آماده کنم و در همين سايت کابل پرس بگذارم.

ترجمه ی اين گفتگو به زبان فارسی تا چند روز ديگر آماده خواهد شد.

اين باغ وحش است، خانه ی گرگان و درندگان

کابل پرس — 2007-05-22T22:00:00Z

حدود دو سال و نيم پيش سفری به فراه و نيمروز داشتم. صبح زود از هرات حرکت کردم و حدود ساعت 3 عصر پس از طی کردن چندين ساعت در ميان خاک باد و عبور از کنار افراد مسلح غير مسوول و نيز افراد مسلح مسوولی که علنا دزدی می کردند به فراه رسيدم، جايی که ملالی جويا از آنجا و با رای مردم آنجا سالی بعد وارد ولسی جرگه افغانستان شد. برايم تعجب آور بود که چگونه دختری از اين شهر دورافتاده توانسته زنان آنجا را برای بدست آوردن حقوق شان بسيج کند و برای اعتراض به سرک های فراه بکشاند. سرک که نه، يک چهارراهی که چند وجب بيشتر آسفالت نشده بود و از هر طرف خطر بود. خطر گروگان گيری، سرقت و قتل توسط افراد مسلح طالبان و يا افرادی شبيه به آنان.

امروز ولسی جرگه ی افغانستان، ملالی جويا را که با رای قابل قبول مردم فراه به پارلمان راه يافته بود، از حضور در پارلمان منع کرده و وظيفه ی او را به حالت تعليق درآوردند. آيا کسانی که در پارلمان افغانستان حضور دارند، اين حق را دارند که نماينده ی منتخب مردم را از پارلمان اخراج کنند؟ دقايقی پس از تصميم اين افراد مبنی بر به حالت تعليق درآمدن وظيفه ی ملالی، گفتگويی با او داشتم که می توانيد آن را بشنويد.

پرسش هايی که ملالی جويا به آن پاسخ داد چنين می باشد: امروز در ولسی جرگه ی افغانستان چه گذشت؟ آيا اين اقدام ولسی جرگه مبنای قانونی دارد؟ شما پس از اين دست به چه اقداماتی خواهيد زد؟ افغانستان عضو دادگاه بين المللی جزايی است و اساسنامه ی اين سازمان را در دهم فبروری سال 2003 امضا کرده است. طبق منشور اين دادگاه، جنايات عليه بشريت، جنايات جنگی و جنايات تجاوز جنسی مشمول مرور زمان نمی شود، آيا شما تلاش کرده ايد که اين دادگاه را متوجه جنايات در افغانستان کنيد؟ آيا پس از اين اقدام پارلمان، از آنجايی که شما با رای مردم وارد پارلمان شديد، دست به اعتراض مانند برپايی راهپيمايی و يا اعتصاب خواهيد زد؟

برای شنيدن اين
گفتگو اينجا را کليک کنيد